Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘αριστερά’

Η τελευταία φάση της Αθηναϊκής ιστορίας, Σύνταγμα, αγανακτισμένοι κλπ, μπορεί να συμπυκνωθεί στη μεγαλειώδη φράση που άκουσα τις πρώτες  μέρες  με  τα  ίδια  μου  τα  αυτιά  από  παθιασμένο ρήτορα της Πλατείας :
“Όπως λέει κι ο Καζαντζάκης: Οι φτωχοί δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο, εκτός απ’ τις αλυσίδες τους…”

Από δω και μπρος, σιγή ασυρμάτου. Ή όπως θα έλεγε ο Άβερελ Ντάλτον:

“The rest is silence”, Σαίξπηρ, Άμλετ, Πράξη Γ’ , Σκηνή 2η .

Read Full Post »

ΠΡΟΣ  ΟΛΟΥΣ  ΟΛΟΥΣ  ΟΛΟΥΣ

ΕΜΠΡΟΣ

 ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

15 ΙΟΥΝΙΟΥ- ΓΕΝΙΚΗ   ΑΠΕΡΓΙΑ

Εμείς, ο Ελληνικός λαός, εδώ και λίγο καιρό, πληροφορηθήκαμε από τους ίδιους ανθρώπους που χρεώσανε τη χώρα 400.000.000.000 Ευρώ, ότι ήρθε η ώρα να μας κλέψουν κι άλλο, και τα λεφτά από τη δουλειά μας να τα δώσουν στους ξένους και Έλληνες  επενδυτές-γκάνγκστερ. Από τότε  έχει κορυφωθεί η οργή όλων μας, που, στερημένοι από κάθε αξιοπρέπεια ελεύθερου πολίτη,  βλέπουμε ένα μαύρο μέλλον μπροστά μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Πολλά. Ήδη έχουμε αρχίσει με τη συγκέντρωση της Πλατείας Συντάγματος να εκφράζουμε την αντίθεσή μας στις αποφάσεις που παίρνονται  για μας χωρίς εμάς. Όμως σε λίγες μέρες η  πλειοψηφία της Βουλής, αφού πέτυχε με το Μνημόνιο να μας φτωχύνει, έχει σκοπό να ψηφίσει το Μνημόνιο 2 ( το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα), για να μας ξεζουμίσει κι άλλο. Τι θα κάνουμε; Θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια; Όχι βέβαια. Θα αντιδράσουμε με τον μόνο τρόπο που λογικοί άνθρωποι θα μπορούσαν να αντιδράσουν: Θα καλέσουμε την ίδια μέρα, μια μεγάλη ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Συντάγματος,    για να τους εμποδίσουμε.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

  •  Οργανώσεις, συνδικάτα και κόμματα!  Τέρμα τα λόγια.  Άνεργοι, απολυμένοι, ημι-απασχολούμενοι, χρεωμένοι!  
  • Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι ! Δημόσιοι, ιδιωτικοί και τραπεζικοί υπάλληλοι, που σε ένα χρόνο είδατε να σας παίρνουν πίσω, ότι είχατε κατακτήσει με αγώνες δεκαετιών!
  • Φοιτητές και πτυχιούχοι, νέοι χωρίς μέλλον, που βλέπετε μπροστά σας το φάντασμα της ανεργίας ,της ανέχειας, της μετανάστευσης. Εσείς, η γενιά των εφτακοσίων Ευρώ που μέσα σε μήνες γίνατε η  γενιά των 400!  
  •  Δάσκαλοι και καθηγητές, που σας έχουν αφήσει αβοήθητους να κολυμπήσετε μόνοι μέσα στα φουρτουνιασμένα νερά της δημόσιας εκπαίδευσης!
  •   Νέοι άνεργοι δικηγόροι, και γιατροί, που δουλεύετε σε νοσοκομεία  τα οποία πια θα στερούνται τα πάντα!
  • Διανοούμενοι και καλλιτέχνες, που   υποφέρετε μαζί με το λαό, να βλέπετε τη χώρα μας να βουλιάζει κάθε χρόνο βαθύτερα στη χωματερή του τηλεοπτικού διαπλεκόμενου σκουπιδαριού.
  • Μανάδες , παιδιά,  μαθητές, που βλέπετε το δημόσιο  σχολείο  κάθε μέρα να υποβαθμίζεται!
  • Συνάνθρωποί μας, άτομα με ειδικές ανάγκες, και σεις οι σύγχρονοι μεγαλομάρτυρες, αδέρφια μας, που  αβοήθητοι από το κράτος φροντίζετε αρρώστους συγγενείς!  
  • Οικογένειες φτωχές με παιδιά χρήστες ναρκωτικών, που η πολιτεία τα πετάει έξω από τα προγράμματα θεραπείας!
  •  Συνταξιούχοι, που χτίσατε αυτή τη χώρα και γιαγιάδες, που αναστήσατε δυο γενιές παιδιών και που τώρα σας πετάνε ένα ξεροκόμματο και σας λένε, ότι πρέπει να αγοράζετε από το υστέρημά σας ακόμα και τα  απαραίτητα για την επιβίωσή σας φάρμακα. Εσάς, που, αντί όλη η κοινωνία να σας δείχνει  σεβασμό και ευγνωμοσύνη, τώρα σας λένε, ότι από δω και μπρός θα ζήσετε σα ζητιάνοι!

 

ΟΛΟΥΣ  ΕΣΑΣ ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ.

Σηκωθείτε  από το χαζοκούτι και ξεσηκωθείτε.  Κλείστε τα παράθυρα της TV και ανοίξτε τις πόρτες των σπιτιών σας

ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

ΑΠ΄ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ, ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στη μεγάλη ειρηνική  συγκέντρωση του ενός εκατομμυρίου.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ  15 ΙΟΥΝΙΟΥ

Για να φωνάξουμε, όλοι μαζί:

 

  • ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

 

  •  ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

  • ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ  ΜΝΗΜΟΝΙΟ

          ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ

 

  •  ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ  ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ-ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ

 

  •  ΝΑ ΚΗΡΥΧΤΕΙ ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ  ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΗΣΤΡΙΚΟΥ  ΧΡΕΟΥΣ,  ΤΩΡΑ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 15 ΙΟΥΝΗ

 ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

_____________________________________________________________________

ΣΧΟΛΙΟ

Οι συγκεντρώσεις της Πλατείας Συντάγματος είναι γεγονός και όποιος μπορεί, είναι σωστό να παρευρίσκεται η και να διανυκτερεύει.  Μετά την Ταχρίρ,  κι εγώ και πολλοί άλλοι είχαμε φανταστεί,  ότι κάπως έτσι θα γινόταν κι εδώ.  Δεν περίμενα,  βέβαια,  αυτή την παντελή έλλειψη χρώματος,  στην οποία δεν έχω συνηθίσει.  Πάντως,  μια που δεν ανήκω σε οργάνωση, ομάδα ή συλλογικότητα,  έστειλα στη συνέλευση αυτό το κείμενο προς ψήφιση,  δεν θα είμαι εκεί να το προπαγανδίσω,  αν κάποιος το βάλει στη συνέλευση,  εντάξει,  αλλιώς,  πάλι εντάξει. Το έφτιαξα να είναι ενωτικό,  στο πνεύμα του Συντάγματος:  Προς “όλους,όλους,όλους” κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.  Είδα,  εν τω μεταξύ, ότι κι ο Μίκης και συνδικάτα και πολλοί από τη Συνέλευση καλούν σε γενική απεργία και το πρόσθεσα κι αυτό. Τώρα μονοήμερη ή διαρκείας, ας αποφασίσει η Συνέλευση.

Για να αναπαράγω το κλίμα,  αφήνω αυτή τη σελίδα χωρίς χρωματισμούς και  οπτικο-ακουστικά,  έτσι,  επίτηδες.  Θα σας  αποζημιώσω πάντως στην επόμενη ανάρτηση,  με ένα άρθρο με κάποιες  σκέψεις μου  για τον Ελ Γκρέκο, που θά έχει αρκετά χρώματα κι αρώματα και που θα είναι το  προτελευταίο της πρώτης πειραματικής περιόδου του μπλογκ.

Read Full Post »

Αγαπητοί φίλοι,

Ήθελα να συνοδεύσω την τρίτη,  πειραματική μου παρουσία   στο Διαδίκτυο με μια έκπληξη,  αλλά πρόλαβε και με μαρτύρησε η επικεφαλίδα.  Παρόλα αυτά,  επιτρέψτε μου , να σας χαιρετίσω Κινέζικα.

Όχι, όχι έτσι, εννοώ με τον παραδοσιακό  κινέζικο τρόπο:   Η δεξιά γροθιά σηκώνεται και την ίδια στιγμή η αριστερή παλάμη έρχεται από πάνω , την καλύπτει ευγενικά και της δίνει μιαν αδιόρατη κλίση προς τη γη:

Κάπως έτσι.  Οι τέσσερις σημαίες στη πλάτη του δήθεν ηθοποιού της Όπερας  του Πεκίνου, που υποτίθεται , ότι παίζει κάποιο ρόλο στρατηγού, δεν μού χρειάζονται.  Ούτε το χαμόγελο, εδώ είναι Μπαλκάνια,  δε χαμογελάμε με το στανιό.  Ούτε θα επιμείνω στις διαφορετικές παραλλαγές της υπόκλισης, της οποίας το βάθος   καθοριζόταν  ανάλογα με την κοινωνική θέση αυτού που  χαιρετά, σε σχέση με αυτόν που τον χαιρετάνε.  Αυτές τις παλαιοντολογίες και  στην Κίνα, τις θυμούνται μόνο  όταν τις βλέπουν στο θέατρο ή το σινεμά.

ΛΟΙΠΟΝ,  ΓΙΑΤΙ  ΚΙΝΕΖΙΚΑ;

Πραγματικά,  γιατί κάποιος,  και μάλιστα αριστερός, θα θεωρούσε πιο ενδιαφέροντα  το χαιρετισμό των μανδαρίνων από έναν  καθιερωμένο αγωνιστικό χαιρετισμό;   Αρχικά,  επιστρατεύοντας την   για χρόνια υποτιμημένη Μοραΐτική μου καχυποψία,   αλλά και την κοινή λογική  (που δεν είναι τόσο κοινή, όσο εμείς, οι κοινοί άνθρωποι νομίζουμε),  θα απαντούσα κάπως  έτσι:

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ  ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΗΥΔΗΣΜΕΝΟΣ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ:

- Βρε σεις, πόσο κράτησε στην Κίνα, (για να μην αναφέρουμε την Πολωνία, την Ρουμανία και βέβαια τη Σοβιετία) η σηκωμένη γροθιά σαν επίσημος χαιρετισμός;  Τέσσερις  δεκαετίες.  Για πόσο καιρό οι Κινέζοι μανδαρίνοι  χαιρετούσαν με τον  παραδοσιακό  τρόπο;  Πάνω από τρεις  χιλιάδες χρόνια.  Αυτό δε σημαίνει τίποτα;  Και τι είναι  λοιπόν εκκεντρικό;  Η σοφία χιλιετιών ή η δοκησισοφία ορισμένων από μας, που νομίσαμε, ότι είναι δυνατόν  τόσο εύκολα  ένας εντελώς καινούριος κόσμος να γεννηθεί από τον παλιό;

Θα μου πείτε,  πολλά πράγματα γινόντουσαν για χιλιάδες χρόνια και μετά έπαψαν να γίνονται, γιατί ήταν απάνθρωπα,  ή ανήθικα,  ή λάθος,  ή τόσο αδύναμα, που αντικαταστάθηκαν από άλλα, δυνατότερα.  Λυπάμαι, αλλά και η σηκωμένη γροθιά έχει επίσης τελειώσει.  Τουλάχιστον σαν σύμβολο κάποιας υποτιθέμενης προλεταριακής εξουσίας, ας πούμε  ενός προσκοπικού πιονιέρικου υποχρεωτικού χαιρετισμού. ( Ο Τζίμης Πανούσης έχει ηχογραφήσει μια σχετική παρλάτα, με τίτλο Σοσιαλιστικός Σουρεαλισμός).

Δε θα διαφωνήσω στο ότι  και ο παλιός Κινέζικος χαιρετισμός είναι σχεδόν παρελθόν.  Και λέω σχεδόν, γιατί  ακόμα διατηρείται  ατόφιος στο Κουγκ φου και τις άλλες  πολεμικές τέχνες.  Και έτσι πλησιάζω, πολύ  αργά,  αλλά σταθερά στο θέμα μας,  που είναι η ενότητα της Αριστεράς.

ΤΙ  ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ Ο  ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ;

Σημαίνει,  ότι το γίν, η θηλυκή αρχή περιβάλλει το γιανγκ, την αρσενική, και η ενότητα αυτή είναι η αληθινή δύναμη.  Πιο  απλά , το χαρτί νικάει την πέτρα,   η τεχνική νικάει τη δύναμη, οι ιδέες νικάνε την ύλη.  Και αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής,  σε επίπεδο μονομαχίας ή σε επίπεδο μάχης ή πολέμου ή εξωτερικής πολιτικής.

Αν  όλες οι συγκρούσεις γινόντουσαν κατά μέτωπο θα νικούσαν πάντα οι δυνατότεροι.   Δεν είμαστε,  όμως πάντα  εμείς οι δυνατότεροι.  Γι αυτό, λοιπόν υπάρχει η στρατηγική,  με την οποία στην καλύτερη περίπτωση,    χρησιμοποιούμε την δύναμη του αντίπαλου προς όφελός μας.   Ο Σουν τζού τα ‘χει γράψει όλα αυτά με λεπτομέρειες.   Σε ακραίες περιπτώσεις μονομαχίας,  ο γνώστης της πολεμικής τέχνης θα κάνει τον αντίπαλο να σκοτωθεί από το ίδιο του το σπαθί  (τότε, μάλιστα, λένε οι  βουδιστές,  δεν παίρνει  το κάρμα του φόνου στο λαιμό του, αλλά αυτά εμάς εδώ δεν μας αφορούν).

Να ένα παράδειγμα από τις πολεμικές τέχνες.  Στο επόμενο βίντεο , ο ιδρυτής του Αικίντο, ο  Μοριχέι Ουεσίμπα, δείχνει μερικά κάτα,  φόρμες δηλαδή,  που φαίνεται, πως αντί να κοντράρει  τους  δυνατότερους και νεότερους του αντιπάλους,  απορροφά την επίθεσή τους και τους κάνει να πέφτουν από τη δική τους δύναμη.

Βεβαια,  δεν εκτιμούσαν μόνο οι Γιαπωνέζοι την αξία της στρατηγικής.  Για παράδειγμα οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες,  ποτέ δεν είχαν παρατάξει σε μάχη περισσότερο από το μισό στράτευμα σε αριθμό οπλιτών, από όσο είχε ο αντίπαλος.  Και δεν ξέρω, αν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς,  ότι η σωτηρία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,  στηρίχτηκε λιγότερο στην πολεμική της δύναμη και περισσότερο στην αριστοτεχνική της υψηλή στρατηγική.

Οι Ρωμαίοι το ίδιο.   Στον Αστερίξ  βρίσκει κανείς πολλές αυθεντικές λεπτομέρειες της ζωής των Γαλατών, που ο Γκοσινί τις έχει εμπνευστεί  από  τον Καίσαρα ή τον Πολύβιο.  Ακόμα και η αρχή, «Όλη η Γαλατία ….κλπ» είναι παρωδία της πρώτης φράσης του De Bello Galico:  Omnia Gallia est… Στα σημεία, όμως, του κόμιξ, που παρουσιάζονται μάχες, δίνεται μια ακριβώς αντίθετη εικόνα αυτού που γινόταν πραγματικά.   Οι Γαλάτες, όντως,  έτσι πολεμούσαν:

αστερικιος

Ορμούσαν με αλαλαγμούς και εκκωφαντικούς ήχους σάλπιγγας ( πρέπει να τις φανταστούμε σαν εκατοντάδες βουβουζέλες να μουγκανίζουν όλες μαζί) μέσα σε ένα αμόκ πολεμικής ορμής.  Με μια διαφορά.   Εκείνοι ήταν  αναρίθμητα πλήθη, ενώ οι Ρωμαίοι ήταν συνήθως πολύ λιγότεροι.  Ένας ρωμαϊκός  στρατός 60.000, ήταν πολύ μεγάλος, βέβαια, για εκείνη την εποχή, όμως,  κατέλαβε μια περιοχή που ζούσαν εκατομμύρια  εχθρικοί Κέλτες.  Ο Καίσαρας  δεν νίκησε μόνο με  τις λεγεώνες,  αλλά με το προσωπικό του  στρατηγικό  ταλέντο .

Οι ποιητές,  που ξέρουν να διακρίνουν το ουσιώδες,  κάτι τέτοια δεν τους ξεφεύγουν. Την Τροία δεν την πήρε ο σούπερ στάρ, ο Αχιλλέας,  αλλά ο  πονηρός επτανήσιος  Οδυσσέας.  Στο τέλος της  Μαχαμπαράτα  ο Μπίμα νικάει σε μονομαχία τον τρομερό Ντουριόντανα, όχι επειδή είναι δυνατός,  αλλά επειδή είναι πανούργος και του τσακίζει την κνήμη με το ρόπαλο, πράγμα που εκείνος δεν το περίμενε, γιατί η πράξη αυτή ήταν ενάντια στους κανονισμούς.

mpima

Ο Μπίμα κι ο Ντουριόντανα  από την παράσταση του Μπρουκ

ΕΝΤΑΞΕΙ,  ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ  ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ.  ΛΟΙΠΟΝ;

Πραγματικά, θα μπορούσε να πει  κανείς,   αυτά είναι πράγματα γνωστά.  Τι σχέση έχουν με το ζήτημά μας,  και την ενότητα του λαϊκού  κινήματος στην Ελλάδα;

Μπορεί, όντως, να ακούγονται  σχολικά , όμως, στα ζητήματα των μακροπρόθεσμων  ή των άμεσων  στόχων, όσο και των τακτικών ελιγμών , η αριστερά είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο.  ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ, που μάλιστα σ’ όλη την ιστορία του λαϊκού κινήματος, ήταν το κύριό της χαρακτηριστικό. Ποιο; Ακριβώς αυτό, που υπαινίσσεται ο κινέζικος χαιρετισμός:  Η ιδέα,   το χαρτί,  η θεωρία, το όραμα.  Αυτά, τα άυλα, είναι τα δυνατά σημεία σε κάθε αναμέτρηση και αυτά κρίνουν τον πόλεμο και όχι π.χ. η μικρή ή η μεγάλη εκλογική δύναμη και τα ποσοστά.

Είδαμε το 18% των δημοσκοπήσεων του Σύριζα  να κατεβαίνει στο 2%.  Αυτό που δεν είδαμε ήταν  τι ακριβώς θέλει ο Σύριζα.   Έγιναν διάφορες διασπάσεις και τώρα γίνονται πάλι κάποιες κινήσεις ενότητας.  Ο κόσμος ούτε που πήρε πρέφα το γιατί και το πως.  Φάνηκε μόνον εκ των υστέρων,  ότι η ΔΗ.ΑΡ  είναι πιο διαλλακτική με την κυβέρνηση.  Κατά τα άλλα, το μόνο που ακούγαμε εκείνη την περίοδο, αλλά και τώρα, ήταν ονόματα.  Ονόματα αρχηγών,  ονόματα στελεχών,  φάτσες δυσαρεστημένων,  ομάδες και ομαδούλες,  που  συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν μεταξύ τους.  Μία μικροπολιτική και ένα μικρομάνατζμεντ κοινοβουλευτικό. Ένα ασαφές πρόσωπο, που τη μια βγάζει ημερολόγιο με τις φωτιές της εξέγερσης του Δεκέμβρη και από την άλλη στα παράθυρα της TV αφήνεται να διασύρεται από τους ναζι-μπουμπούκους, τους οποίους αντιμετωπίζει με ευγένεια και απολογητικά, σαν να θέλει να μη της κόψει η κοινοβουλευτική μαγιονέζα. Τελικά,  αυτό που δεν ακούσαμε (και δεν ακούμε) είναι το βασικό.  Ποιος είναι ο στόχος  των δυνάμεων της Αριστεράς ( εννοώ της  μή σταλινικής αριστεράς) και ποια στρατηγική έχει για να κερδίσει την ψυχή του κόσμου και δευτερευόντως την ψήφο του.

Στρατηγική.  Να κάτι , που απουσιάζει  από το πολιτικό οπλοστάσιο της αριστεράς σήμερα.  Μάλλον, θα  ‘πρεπε να πούμε,  ότι  πολύ λίγες φορές  η ηγεσία της αριστεράς στην Ελλάδα, κατανόησε πραγματικά τις λεπτές αποχρώσεις,   που απαιτούν  οι ακροβατικοί ελιγμοί της στρατηγικής.  Και για αυτό ακριβώς δεν μπόρεσε να διακρίνει ούτε τους ελιγμούς των άλλων, σε κρίσιμες περιόδους, όπως για παράδειγμα, των Άγγλων και των Ρώσων μετά την Απελευθέρωση του 1944 και στα Δεκεμβριανά.  Η ηγεσία, π.χ. όφειλε να   είχε καταλάβει, ότι σκοπός της  Σοβιετίας ήταν να πουλήσει την Ελλάδα στη Δύση,   ήδη από τον Ιούλη του 1943, όταν ο Στάλιν δεν αντέδρασε, όταν παραχωρήθηκε η διοίκηση του  ΕΛΑΣ στο Βρετανικό στρατηγείο Μέσης Ανατολής (Αν και τότε υπήρξαν κι άλλοι παράγοντες της αποτυχίας και ένας απ’ αυτούς ήταν η παλιά αρρώστια της Ελλάδας, η εξάρτηση από ξένα κέντρα) .

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ  ΚΑΙ  ΣΤΟΧΟΣ

Στην περίπτωσή μας  φαίνεται και κάτι άλλο. Για να έχει κανείς ξεκάθαρη στρατηγική,   προϋποθέτει κι ένα ξεκάθαρο στρατηγικό στόχο.  Αυτός θα καθορίσει τις συμμαχίες, την τακτική, τα συνθήματα.

Το ΚΚΕ για παράδειγμα, έχει ένα υποτίθεται ξεκάθαρο στόχο. Η κοινωνία που ευαγγελίζεται είναι κάποια παραλλαγή των σταλινικών δικτατοριών του υπαρκτού.  Βέβαια δεν το βροντοφωνάζει,  για λόγους …τακτικής. Κανείς δεν θα το ακολουθούσε, άν προέβαλε το σύνθημα , π.χ: …”Εμπρός για μια  Σταλινική Ελλάδα”,  παρόλο που έχουν αποκαταστήσει το Στάλιν.

sTALIN ΕΛΛΑΔΑ

Το ΚΚΕ αν και τον αποκατάστησε πλήρως, δε θα βγάλει ποτέ τέτοια αφίσα. Κορόιδα είναι; (η αφίσα αυτή είναι προβοκατόρικη, την έφτιαξα εγώ).

(Είναι μια μεγάλη αντίφαση αυτή, στα όρια της παράνοιας,  αλλά στο εσωτερικό του κόμματος,  έχουν ένα  στόχο, ένα είδος σταθερότητας,   απατηλής και λανθασμένης, που, υποτίθεται,  τους δίνει κάτι για να κρατηθούν).

Έχει, σήμερα,  ένα σαφή μακροπρόθεσμο στόχο η  “άλλη” αριστερά ;  Η ηγεσία της  μας  καλεί σε έναν αγώνα, που θα είναι μακροχρόνιος και σκληρός.  Γιατί να   ακολουθήσει κανείς το συγκεκριμένο δρόμο, αν δεν  ξέρει  που βγάζει;  Πραγματικά, δεν πρέπει κάποτε να απαντηθούν με κάποια σαφήνεια,  με κάποια καθαρότητα ερωτήματα σαν αυτά;

-Πως θα είναι η Άλλη κοινωνία;

-Θα υπάρχουν κόμματα;

-Θα υπάρχει σύνταγμα;

-Σε πόσες διακριτές Εξουσίες θα στηρίζεται, τρεις,  όπως η νυν, ή  δύο, ή καμμία;

-Η  ελευθεροτυπία θα κατοχυρώνεται;  Και πως;  Όποιος έχει λεφτά θα μπορεί να έχει και εφημερίδα και κανάλι;

-Θα υπάρχει ελεύθερο εμπόριο;

-Θα υπάρχει χρήμα;

-Θα υπάρχει αστυνομία ή λαϊκή πολιτοφυλακή;

-Το προλεταριάτο θα παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην άσκηση της εξουσίας;

-Σε τι διαφέρει η σοσιαλιστική κοινωνία που θέλουμε από το σοσιαλισμό του πρώην  Υπαρκτού.

-Ποια είναι η διαφορά  του «αληθινού» σοσιαλισμού με την Σοσιαλδημοκρατία;

-Μία ενότητα της αριστεράς περιλαμβάνει και το ΚΚΕ;  Ειδικά τώρα που έχει αποκαταστήσει τον Στάλιν;

Πολλές από τις ερωτήσεις αυτές είναι ρητορικές,  όπως η τελευταία. (Πιστεύω ότι, ο τάφος του λαϊκού κινήματος σήμερα είναι να ταυτιστεί με τα απαίσια και εχθρικά με την εργατική τάξη καθεστώτα του Στάλιν και του Κιμ Γιονκγ Ιλ).  Οι άλλες, όμως, είναι αληθινές και εκφράζουν και τη δική μου  μεγάλη  απορία.    Ξέρω, θα μου πείτε – Εεεεε, τώρα, τι ψάχνεις ψύλλο στα άχυρα…Ποιος νοιάζεται για αυτά… Συγνώμη, εγώ νοιάζομαι.  Και ο κοσμάκης, που τώρα δεν νοιάζεται, αν κάποιος του έδινε    όραμα,  θα νοιαζόταν.  Γιατί μπορεί να νομίζει, ότι θέλει άλλα πράγματα, όμως ακριβώς αυτό χρειάζεται:  Το όραμα και την ελπίδα.

Λοιπόν, αν δεν λυθούν  τα  ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΚΑ πολιτικά ζητήματα του προσανατολισμού της αριστεράς,  λυπάμαι, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

(Εκεί που κυρίως φαίνεται η έλλειψη στρατηγικής  της ανανεωτικής αριστεράς είναι ο συμπλεγματικός έως χαοτικός τρόπος που χειρίζεται τα εθνικά  και διεθνή  ζητήματα,  αλλά αυτό είναι μια  άλλη πονεμένη  ιστορία.)

* Το παραπάνω κείμενο ας μην εκληφθεί σαν τίποτε παραπάνω από ότι είναι. Μερικές σκέψεις μου,  αλλά  βεβαίως, και  μία πρόσκληση για να συζητήσουμε, άλλη μια φορά, για  κάτι σημαντικό.  Τη φυσιογνωμία της αριστεράς.

Read Full Post »

Ο χρόνος εξαρθρώθηκε, λοιπόν,  ξεχαρβαλώθηκε, κι ο κεντρικός άξονας,  που έδινε νόημα στην αέναη κίνηση των γραναζιών  και των ελατηρίων,  σκούριασε και στράβωσε  πια.  Όλα εκείνα,  που έπρεπε να είχαν τελειώσει στο παρελθόν,  δεκαετίες  και αιώνες πριν,   ανακαλύπτουμε με φρίκη,  ότι  ούτε καν έχουν φανεί στον ορίζοντα.  Παλιές ετυμηγορίες από δίκες,  που ποτέ δεν ξεκίνησαν,   εμείς τις  προσμένουμε με αγωνία,  ενώ οι αδικημένοι,  που η μνήμη τους αφανίστηκε,  μας κοιτάνε ακόμα σαν τα   φαντάσματα,  σαν να  θέλουν κάτι από μας.  Τι,  ούτε και που  ξέρουμε,  όμως,  αυτό το ακατάληπτο  φωτεινό νέφος  είναι εκεί,  πάνω από τα κεφάλια μας και μας γνέφει.  Κι αυτές οι φωνές…-Αντίο, αντίο, να μας θυμάστε…

Πάνω από την Ευρώπη και πάνω από τον κόσμο  πλανιούνται φαντάσματα.  Φαντάσματα  ηρώων, προδοτών, ανθρώπων και φαντάσματα ανθρώπινων ιδεών  και  πράξεων ηρωικών και πράξεων δειλίας.  Και φαντάσματα αυτοκρατοριών,  που χτίστηκαν πάνω στις ανθρώπινες ιδέες, δοξάστηκαν και μισήθηκαν και πολέμησαν και πολεμήθηκαν  και που μετά,  όπως  αλλάζουν τα σκηνικά στο θέατρο,  εξαφανίστηκαν και οι πρωταγωνιστές τους   σωριάστηκαν στη σκόνη σαν το Ροσινάντη,  το κοκαλιάρικο παλιάλογο του δον Κιχώτη.

Είναι τα δικά μας  φαντάσματα .   Μας ψιθυρίζουν απ’  τον Άδη κι  άλλοτε ακούμε να μας καλούν  σε κάποια μεγάλη αποστολή,  άλλοτε  απαιτούν να  πάρουν τα όνειρα τους εκδίκηση.  Εμείς  πάλι ξέρουμε,  ότι  στο τέλος της διαδρομής,  μετά από μεγάλες πορείες και  αναρριχήσεις σε απόκρημνες πλαγιές και μάχες με δράκους στέκει ένας θρόνος,  που πάνω του κάθεται ο βασιλιάς.  Έτσι πρέπει, να  πετάξουμε κάτω τον τύραννο και να καθήσουμε  εμείς,  οι ελευθερωτές.  Αλλά τότε θα δούμε κάποιον άλλο από μακρυά να  καλπάζει καταπάνω μας.  Και το ξέρουμε κι αυτό,  θα ‘ρθη η δική μας σειρά   και μετά κι εκείνος θα γκρεμιστεί από κάποιον άλλον  και έτσι θα  συνεχιστεί  η παράλογή  μας παράσταση μέχρι το τέλος του κόσμου.  Έχουμε δει κι άλλες φορές το πρόσωπο του ήρωα να αλλάζει σιγά σιγά και να γίνεται μάσκα τυράννου, γι΄ αυτό διστάζουμε,  χρονοτριβούμε,  σταματάμε.  Υπάρχει,  όμως,  κάπου στον αέρα, στο χάος, ποιος ξέρει πού,  ένα μονοπάτι γραμμένο για μας και  μια αόρατη πλοκή πράξεων ανομολόγητων, που δε μας αφήνει, μας σπηρουνιάζει, μας  αναγκάζει.  Και  ξεκινάμε πάλι. -Αυλαία, φώτα, μουσική.  Ο  έρωτας,  ο  θάνατος,  η ζωή,  η ουτοπία,  η επανάσταση.  Εμπρός,  αδέρφια,  φύγαμε.

(Τους Segadors να τους φανταστείτε,  όχι σήμερα  στα γήπεδα, αλλά το 1936 στην  Καταλωνία: Από το μπαλκόνι της Ζενεραλιτάτ ο Κόμπανυς  καλεί το δημοκρατικό λαό της Βαρκελώνης να οπλιστεί,  ο Αντρέ Μαλρώ με το αεροπλάνο του βομβαρδίζει τους φαλαγγίστες  του Φράνκο,  και πολλοί αγωνιστές της  FAI,  καθώς παίρνουν το όπλο  τους,  απορούν, πώς  αυτοί,  γνήσιοι  αντι-μιλιταριστές και αναρχικοί,  βρεθήκαν με στρατό δικό τους  και με  τη Μοντσένυς, να είναι η  πρώτη αναρχική και πρώτη γυναίκα  υπουργός  της δημοκρατικής Ισπανίας.Δε λέω,  ότι  θα  ξανασυμβούν τέτοια.    Λέω,  μόνο αυτό,  ότι  κάποτε  συμβήκανε.)

 

*Δεν ξέρω γιατί αυτό το κείμενο βγήκε  επικολυρικό, δεν θέλησα να κάνω λογοτεχνία,  ήθελα απλώς να συνδέσω τις σκέψεις μου,   το μότο της αρχικής σελίδας,  τον Καζαντζάκειο Καπετάν Ένα , το Σαίξπηρ και την πρώτη φράση του Κομουνιστικού Μανιφέστου.

 

Read Full Post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.