Feeds:
Posts
Comments

Πολλές φορές έχω σκεφτεί,  ότι  ο Χίτλερ,  πάνω απ΄ όλα , ήταν η μορφή του.  Και η αλήθεια είναι, ότι, αντίθετα απ΄  ότι πιστεύει ο περισσότερος κόσμος,  είταν μια μορφή χωρίς  περιεχόμενο.  Μια φιγούρα αντάξια ή μάλλον πολύ  καλύτερη από τους  ντισνεϊκούς  “κακούς” χαρακτήρες.

Οι "κακοί" και το Ντισνεικό appeal.

Ο Ντίσνεϊ  είχε περιγράψει   στον περίφημο Δεκάλογο,  τον τρόπο, που ήταν  υποχρεωμένοι  να δουλεύουν οι χιλιάδες δημιουργοί των στούντιό του.  Όρισε δηλαδή έτσι, τις  εκφραστικές αρχές, που συγκροτούν το γνωστό,  (για άλλους ιδανικό και για άλλους απλώς κιτς)  ντισνεϊκό  στυλ.  Στην κορυφή είχε τοποθετήσει  το λεγόμενο appeal, που πρέπει να  έχουν όλοι οι χαρακτήρες.    Εκφραστικότητα , μεγάλα αθώα μάτια,  μεγάλο κεφάλι, παιδικά,  μέχρι νεοτενίας,  χαρακτηριστικά για τους καλούς.  Οι κακοί  επίσης έπρεπε να σχεδιαστούν έτσι,  που νά ‘χουν appeal.  Όχι δηλαδή, μόνο  στο χαρακτήρα, όπως βγαίνει από τη δράση, και τις εκφράσεις του προσώπου,  αλλά και  σε κάποια εξωτερικά χαρακτηριστικά, μία μπέρτα,  μια γούνα,  κυρίως ο τρόπος που στέκονται, ο αέρας.  Φυσικά το ντισνεϊκό  appeal, ας το πουμε Ελληνικά  έλξη  (γιατί όχι  ” γκελ”),  δεν ορίζεται με λέξεις,  αφορά την δημιουργία και το ταλέντο των σχεδιαστών.

Ο Χίτλερ από τους Κουκρινιξί. Ο απόλυτος κακός.Όμως, πόσο τον ξέρουμε;

Πάντως ο Χίτλερ  σχεδιάζοντας τον  εαυτό του,    με εκείνο το αστείο μουστάκι του, τη ανισόρροπη φράντζα  και τις θεατρικές του πόζες, το είχε αυτό το appeal του ήρωα, όπως ο ίδιος φαντασιωνόταν, ή του κωμικού όπως τον κορόιδευε ο Τσάπλιν. Φυσικά δεν ήταν αυτός   ό λόγος,  που έχει γίνει ο απόλυτος αντι-στάρ.

Υπήρξε και είναι ακόμα η απόλυτη ενσάρκωση του κακού.  Πόσο όμως τον ξέρουμε;  Πιστεύω όχι πολύ. Πριν κανά δυο χρόνια άρχισα να διαβάζω Χίτλερ και βιβλία για το Χίτλερ, και κατέληξα, πως αυτά τα τέσσερα  βιβλία, που θα  παρουσιάσω σήμερα,  είναι απαραίτητα για κάποιον που ενδιαφέρεται,  όχι μόνο για τον ίδιον, αλλά και για το σύγχρονο φαινόμενο του ναζισμού, στις διάφορες εκφάνσεις του.

Πολλοί νομίζουν ότι οι ναζιστές ήταν,  όπως τους δείχνουν οι χολιγουντιανές ταινίες,  ευγενείς με το μονόκλ, ευθείς αλλά και  ψυχρούς εκτελεστές. Λάθος. Έτσι ήταν η Πρωσική στρατιωτική ελίτ, οι στρατηγοί, που κέρδιζαν τις μάχες για  το Ράιχ, οι διάφοροι Γκουντέριαν και Φον Κανάρης.  Τα Ες Ες, αντίθετα, και η ηγεσία τους  ήταν χωρίς καλλιέργεια, ημιμαθή ή αγράμματα στουρνάρια,  βίαιοι χοντράνθρωποι της μπυραρίας ή του Γερμανικού χωριού,  που όταν πήραν εξουσία μεταμορφώθηκαν εύκολα σε αιμοδιψή τέρατα.  Μοιάζουν πολύ με τους διάφορους εθνοκάπηλους, δειλούς και διπρόσωπους, που έχουν πλημμυρίσει τα Ελληνικά κανάλια  τον τελευταίο καιρό.  Ο Σεμπάστιαν Χάφνερ, σ΄ ένα απο τα βιβλία  που προτείνω, το Αψηφώντας τον Χίτλερ, γράφει:
“…Οι ναζί αντίθετα (εννοεί αντίθετα από την επαναστατική βία, π.χ της Γαλλικής επανάστασης) δεν έδειξαν ποτέ κάτι περισσότερο από το δειλό, άνανδρο, ωχρό προσωπείο ενός δολοφόνου που αποποιείται την πράξη του. Ενώ βασάνιζαν και σκότωναν συστηματικά άμαχους ανθρώπους, διαβεβαίωναν καθημερινά με ευγενικό και μαλακό τρόπο, ότι τάχα δεν άγγιζαν ούτε τρίχα και ότι ποτέ άλλοτε δεν είχε γίνει επανάσταση τόσο ανθρώπινη και αναίμακτη…” Κι αυτό, ακόμα κι όταν είχαν πάρει την εξουσία.

Κάτι μου θυμίζει.  Είχα δει γιουτουμπάκι με εκδήλωση της Χ.Α. όπου εκθείαζαν τη δράση τους σαν τις νέες …κρυπτείες.

Τώρα βέβαια οι εγχώριοι ναζιστές κάνουν και κανένα φανερό πογκρόμ με μπαμπέσικα μαχαιρώματα Όμως στις εφημερίδες γράφουν πάντα, οτι οι ξένοι κυνηγάνε και χτυπάνε τους “Έλληνες”.

Πίσω από την " εθνική" πρόσοψη του Χίτλερ, η πραγματικότητα Το μεγάλο Τίποτα, ο Θάνατος

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ

1. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ  Του Lothan Machtan, μετάφραση Σπύρος Πιέρρης, εκδόσεις Τραυλός.

Από παλιά υπήρχαν φήμες για την ερωτική ζωή  του Χίτλερ,  αλλά αυτό το βιβλίο   συγκεντρώνει όλες τις ενδείξεις για μια πιθανή ομοφυλοφιλία του   και επίσης περιγράφει  όλη την περιρρέουσα ομοερωτική ατμόσφαιρα των πρώτων ναζί, κυρίως των Ες Α του Έρνστ Ρέμ . Ακόμα, παραθέτει  στοιχεία για την καταστροφική σχέση του με τις δύο γυναίκες,    την ανηψιά του Γκέλι Ράυμπαλ και η Εύα Μπράουν, που και οι δύο, στο τέλος,  αυτοκτόνησαν.  Φυσικά,  στο βιβλίο βρίσκει κανείς μόνο ισχυρές ενδείξεις, όχι αποδείξεις για την ερωτική συμπεριφορά του Χίτλερ.  Προσωπικά πιστεύω, ότι  δεν ήταν ομοφυλόφιλος.  Ίσως πέρασε κι από κεί,  αλλά δεν έμεινε, όπως δεν έμεινε σε τίποτα,  που είχε σχέση με τη ζωή.  Γιατί σ’ αυτή την περίπτωση, θα ήταν κάτι. Και κάποιος ή, έστω,  κάποιο πράγμα, ένας έρωτας, ένα πάθος,  θα είχε κάποια σημασία  γι αυτόν.  Ο Χίτλερ, όμως δεν ήταν τίποτα. Ένας αυτοκτονικός, κομπλεξικός αποτυχημένος ζωγράφος.  Ήταν το απόλυτο μηδενικό, μία επιφάνεια, μία πρόσοψη, που δεν έκρυβε τίποτα.  Ή μάλλον έκρυβε το μεγάλο Τίποτα, το Θάνατο.  Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει κι από τα δύο επόμενα βιβλία.

2.ΑΦΗΦΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ , Εκδ,  Αλεξάνδρεια,σε μετάφραση Σοφίας Γεωργοπούλου και

3.    ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΧΙΤΛΕΡ του Στέφαν Χάφνερ.

Σεμπάστιαν  Χάφνερ είναι ένα γνωστο όνομα στην  δημοσιογραφία της Γερμανίας.  Εζησε την εποχή της ανόδου του ναζισμού και εξηγεί  “από τα μέσα”,  κυρίως στο δεύτερο βιβλίο, το φαινόμενο Χίτλερ.  Πως δηλαδή ολόκληρη Γερμανία, η χώρα του Γκαίτε και του Σίλλερ, έγινε ένα  εργοστάσιο θανάτου, ακολουθώντας τα γαυγίσματα ενός ανθρώπου που,  παρά τις  κάποιες ικανότητες να ελίσσεται, αντιπροσώπευε   όλα τα αντίθετα της Γερμανικής παράδοσης.  Διέλυσε το κράτος, το στρατό, τα Δικαστήρια,   και εκτός από τις παρανοϊκές του αντισημιτικές ιδέες δεν είχε σχέδια,  ούτε  όρια.  Και γι αυτό είναι ίσως ο μόνος χαρακτήρας στην ιστορία των κατακτητών που δεν άφησε πίσω του τίποτα.  Όλοι οι μεγαλομανείς  αυτοί τύποι στο τέλος κάτι άφησαν.  Ο Μεγαλέξαντρος ενοποίησε το κόσμο και έφερε κοντά τις διαφορετικές κουλτούρες, ο Ναπολέων έφτιαξε τον Ναπολεόντειο  Κώδικα που πρώτη φορά κατοχύρωσε νομικά τα δικαιώματα του πολίτη,  οργάνωσε  τα διαμερίσματα (arrondissments)   του Παρισιού (έστω, κι αυτό κάτι είναι) και οι στρατιωτικοί μελετάνε ακόμα τη στρατηγική του.  Ο Χίτλερ άφησε πίσω του  μόνο αίμα και ερείπια .

4. ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ, του Πίτερ Λέβεντα,  εκδ. ΚΕΔΡΟΣ σε μετάφραση Κ. Χαλμούκου.

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα απ΄ τα τέσσερα,  σίγουρα θα διάλεγα αυτό . Δε μιλάει μόνο για το Χίτλερ, αλλά εξετάζει ιστορικά την ίδια τη γέννηση   του φαινομένου,  που λέγεται εθνικο-σοσιαλισμός.

Πως ξεπήδησε μέσα από τις παρανοϊκές δοξασίες της Νέας Εποχής  της Μπλαβάτσκυ.  Πως διασταυρώθηκε με έμμονες ιδέες ανθρώπων,  που εγκατέλειπαν την  κλονιζόμενη  εκκλησία, και μέσω μιας ιδιότυπης αθεΐας, προσχωρούσαν σε κάποιες  νεοπαγανιστικές λατρείες. Πως τα Ες Ες προσπάθησαν να υποκαταστήσουν μάλλον παρά να πολεμήσουν την Εκκλησία.  Πως τα Freikorps οργανώθηκαν πρώτη φορά για να χτυπήσουν τη Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία, το 1919.   Γιατί τα Ες Ες δεν  ήταν    μόνο μια πολιτική οργάνωση, αλλά  συγχρόνως μια  αποκρυφιστική  σέκτα. Ποια η σχέση του Χίτλερ με τους αστρολόγους  και το Σατανισμό της Χρυσής Αυγής του Κράουλι, και τέλος ποια η σχέση τους με τα σημερινές ομάδες  των νεο-ναζί .

Το βιβλίο αυτό, είναι πάνω απ΄ όλα επίκαιρο σήμερα στην Ελλάδα.  Τόσο, που θα ‘λεγα,  ότι  αν κανείς ήθελε να πιστοποιήσει, αυτά που λέει  πειραματικά, θα ‘πρεπε να έρθει στην Ελλάδα.  Εδώ θα έβλεπε να αναδεύει στο αυγό του το ίδιο φίδι, που έγινε δράκος στη Γερμανία και μάλιστα τρεφόμενο από τα ίδια απορρίμματα της ανθρώπινης σκέψης: την έλλειψη κουλτούρας, την απαξίωση των αληθινών επιστημόνων και τον εναγκαλισμό   μιας new age  ψευδο-επιστήμης.  H Κοίλη Γη,  οι  Λεμούριοι που ζουν ανάμεσά μας, ο αστρικός πάγος,  τα ακάθαρτα γένη, τα τελουρικά ρεύματα, κάποιοι αρχαίοι πρόγονοι που κάποτε κατοικούσαν από το Θιβέτ ως τις Άνδεις, οι  κακοί Εβραίοι  και οι γελοίες παγανιστικές τελετές.  Όλα όσα λένε σήμερα οι  μουρλαμένοι (ή δήθεν μουρλαμένοι, οι δια Ευρώ σαλοί) Λιακοπουλώδεις  εθνο-κεντρικοί, τα έχουν διακηρύξει πριν ογδόντα χρόνια οι εθνικο-σοσιαλιστές της προπολεμικής Γερμανίας.

Να ένα παράδειγμα .  Εδώ, έχουμε ένα θίασο αρχαίων Ελληνίδων μαθητριών (μου διαφεύγει, αν είναι και η Γιαδικιάρογλου μαζί τους),  που   επικαλούνται τις μεταφυσικές δυνάμεις του Ελληνικού (προσοχή όχι φοινικικού)  αλφάβητου με τις άναρθρες κραυγές:  Ααααα, Όοοοο, Ίιιιιι, σε μια σεμνή τελετή, με τις φαινομηρίδες και με τα ούλα της, που μάλιστα παρουσιάστηκε στο Μέγαρο(!!!).  Ιερόν άσμα ,  και καπάκι ένα κλεμμένο ζαβαρακατρανέμιο  για την βακχική έκσταση α λα καρτ. Από την ποίηση του Όμηρου και του Ευριπίδη, στο θεόπνευστο  και προγλωσσικό  Άαααα, Όοοοο,  Ίιιιιι.  Τι να σου πω, ανατριχιάσαμε.

Μ΄ αυτό τον τρόπο η αγραμματοσύνη  γεννάει το ναζισμό σήμερα κι αν έχετε αμφιβολίες  για το κοινό τέτοιων τελετών, διαβάστε  και τα σχόλια.  Αν τώρα θα επαναληφθεί η ίδια προπολεμική ιστορία σαν τραγωδία ή σαν παρωδία, εδώ είμαστε, θα το μάθουμε. Και θα εξαρτηθεί και από το τι θα κάνουμε εμείς οι άλλοι.

Κορυφαία σχόλια

-Τι να πω….Εχω μεινει εκθαμπος!!   5*****

-ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ!

-aytoi eimaste…ellhnes.oxi tekna toy abraam.ti mas kanane re gmt.apo leontaria…provata.

 -Τι θα περίμενες φίλε μου αφού μας κυβερνούν οι Εβραίοι?

 -Μπράβο στα κοπέλια και σε ολους που το εφτιαξαν πολύ ωραία αντε να δούμε και κάτι διαφορετικό επιτέλους

 -Εξαιρετικό!!! Δεν ξέρω σε ποιον να πρωτοδώσω συγχαρητήρια… οπότε με αλφαβητική σειρά στους Καθηγητές που προφανώς είχαν την αρχική ιδέα…και στις Μαθήτριες που υλοποίησαν αυτό το αριστούργημα…. Πολλά ευχαριστώ!!!

-zabara katra nemia… mayra labara anemisan  allilouxia

-Έχεις δίκιο. Κατά τη γνώμη μου είναι παρμένο από τη φράση αλληλουχία που σημαίνει αλληλοσύνδεση των πάντων δηλαδή μια ενότητα. Βέβαια αυτό δεν είναι τεκμηριωμένο, είναι δική μου άποψη..

-Αριστο φιλε Λυνκεα, οσο για αυτους που θελουν να ξερουν για το “θαυμα” της Ελληνικης γλωσσας, προ-υπηρξε του κατακλυσμου του Δευκαλιωνος 9.500 χρονια πριν τον Απολλωνιο! Με 6.500.000 βασικες λεξεις, ειναι η πρωτη γλωσσα του κοσμου, δημιουργια μιας υπερτατης δυναμης!           5*

_____________________________________________

Ο αρχαιολόγος του τέλους με το λερναίο, την προ-κατακλυσμιαία χρονολόγηση και την υπέρτατη δύναμη είναι όλα τα λεφτά.
Advertisements

Ο Δαβίδ Σαλτιέλ στη Συναγωγή της Θεσσαλονίκης

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΑΒΙΔ ΣΑΛΤΙΕΛ

Ο Δαβίδ Σαλτιέλ  είναι ένας από τους πολύ λίγους ανθρώπους , που έμειναν στη Θεσσαλονίκηκαι και κράτησαν   ζωντανή την  σεφαραδίτικη παράδοση, υπήρξε  δε η βασική πηγή για τους μελετητές των τραγουδιών της προπολεμικής εποχής.  Τον Σαλτιέλ τον γνώρισα κάτω από πολύ αστείες  (για μένα) συνθήκες.  Είχα πάει πριν χρόνια στη Θεσσαλονίκη  με τον   συνεργάτη μου, και ένας ντόπιος φίλος μάς έδωσε ραντεβού κάπου στη στοά  Χίρς.  Περιμένοντάς  τον,  άκουσα ζωντανή μουσική να αντηχεί κάπου από τους πάνω ορόφους.  Δεν είμαι ο τύπος, που θα άκουγα βιολιά και ούτια και σαντούρια και δεν θα πήγαινα να δω τι είναι.   Πιάνω λοιπόν το συνεργάτη μου από το μπράτσο και  σπρώχνοντας  μια μεγάλη διπλή πόρτα μπουκάρουμε με φόρα στην αίθουσα,  από όπου ακουγόταν η μουσική. Κοιτάω γύρω και ξαφνικά  συνειδητοποιώ πως βρισκόμαστε  ανάμεσα σε δεκάδες τραπέζια γεμάτα      …ραβίνους, που εκείνη τη στιγμή είχαν τελειώσει το δείπνο και προσεύχονταν,  άλλοι με ψαλμούς και άλλοι σιωπηλά .  Και εδώ είναι το αστείο της υπόθεσης. Στα φοιτητικά μου χρόνια άφηνα μία μικρή γενειάδα, (αλλά και αργότερα πού και πού, για λόγους ακηδείας μάλλον παρά μόδας) . Έτυχε,  λοιπόν, και εκείνες τις ημέρες το παρουσιαστικό το δικό μου με τα γένεια  (συν ένα πολύ μακρύ μαύρο παλτό που είχα αγοράσει από τα imperfect  της  Μπένετον), αλλά και του συνεργάτη μου, που πάντα έχει γένια και φοράει συντηρητικά ρούχα, να ταιριάζει με το περιβάλλον, κι έτσι ο υπεύθυνος νεαρός της αίθουσας μάλλον μας πέρασε κι εμάς για ραβίνους και μας έβαλε να καθήσουμε.  Μου φάνηκε, ότι έπαιζα σε ταινία του Γούντυ Άλλεν. Όπως μάθαμε μετά, επρόκειτο για κάποιο είδος κοινού συνεδρίου  Ορθόδοξων και Προοδευτικών από διάφορες χώρες και για το τέλος είχε  προγραματιστεί μικρή συναυλία. Δώσαμε τις απαραίτητες εξηγήσεις για την παρουσία μας εκεί, βρήκαμε και το φίλο μας που είχαμε το ραντεβού, η παρεξήγηση λύθηκε και τελικά καθήσαμε να ακούσουμε τα  καταπληκτικά αυτά   σεφαραδίτικα   τραγούδια,  από τον Σαλτιέλ.

selanik xarths
Το Σαντζάκι της Σαλονίκης

Έχουν τραγουδήσει κι άλλοι ισπανο-εβραίικα.  Η Σαββίνα Γιανάτου με την εκπληκτική της φωνή σε πολύ ωραία ενορχήστρωση, που παντρεύει το παραδοσιακό με το μοντέρνο, αλλά και ξένοι, που συνήθως όμως κάνουν το λάθος και τα τραγουδάνε σαν να πρόκειται για   Ευρωπαϊκά  Μεσαιωνικά,  ενώ τα περισσότερα (εκτός από τα προπολεμικά “μοντέρνα”) είναι δικά μας,  ανατολίτικα, με μακάμ (Ισπανο-εβραίικα:  λος μεκάμες) και ρυθμούς παραδοσιακής,  αστικής ή κλασσικής μουσικής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.  Αυτή η εκτέλεση, του  Δαβίδ Σαλτιέλ είναι, και από άποψη φωνής και όσον αφορά την ενορχήστρωση, η πιο πιστή στην μουσική παράδοση των σεφαραδίτικων.

*Επειδή τα τραγούδια μού τα στείλανε με RapidShare, δεν είναι πρώτης ποιότητας υλικό, αλλά  ακούγονται. Όταν μου στείλουν και τα λόγια  θα ανεβάσω και τις μεταφράσεις των στίχων καθώς και το πρωτότυπο με τη σωστή ορθογραφία.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 

Εδώ ο Κος Νταβίκος μιλάει ισπανο-εβραίικα και λέει,  ότι αυτό το τραγούδι, και άλλα, τα τραγουδούσε η μητέρα του, όταν ήταν μικρούλης στη Θεσσαλονίκη πριν τον πόλεμο. “Αλλά σιγά-σιγά χάθηκαν όλα  “.

LA MADRE  COMPRESIVA  (Μάνα με κατανόηση)

Ένα τραγούδι που μιλάει για μια κόρη, που ο πατέρας της έπαιξε την προίκα της στο κουμάρι

Εβραίες της Θεσσαλονίκης

  ( al  kumar),   στα χαρτιά δηλαδή.  Τυπικός μαυροθαλασσίτικος ποντιακός ρυθμός. Ακούω τη  μελωδία του δεύτερου στίχου  του κουπλέ να  είναι ίδια με το:  “Το δικό μου πάπλωμα είναι για δυο άτομα”. Φαίνεται, ότι ισχύει, πως οι ατάλαντοι αντιγράφουν,  ενώ οι ταλαντούχοι κλέβουν.

LA HUERPHANA DEL PRISONIERO (ΓΕΝΤΙ-ΚΟΥΛΕ)

Η Φυλακή του Γεντί Κουλέ

Το πολύ γνωστό Γεντί-Κουλέ. Πρόκειται για διάλογο.  O φυλακισμένος παραπονιέται για την τύχη του στη φυλακή:  Το Γεντί Κουλέ θα δείς περνώντας,  να το περικυκλώνουν τα μεγάλα του τείχη.  Μωρό μου, εκεί θα πεθάνω, μάλλον από την πείνα.  Δεν αντέχω να υποφέρω άλλο, είμαι ένα πτώμα , en el budrum desmazalado, στο μπουντρούμι,  δυστυχισμένος. Αλλά εκείνη του απαντά, ότι ήταν ορφανή και την παράτησε , και γι αυτό πληρώνει τις αμαρτίες του στο Θεό.

DIA DE ALHAD

Θρησκευτικό  άσμα που ψάλλεται  για την πρώτη μέρα της βδομάδας:
Ο Μιχαήλ, ο βασιλιάςτου Ισραήλ
και ο Ηλίας  με τον Γαβριήλ
να μας έρθουν μαζί με τον Μεσσία,
να σώσουν εμάς κι όλον τον Ισραήλ.

EL INCENDIO DE SALONIKA  ( Η ΠΥΚΑΓΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

Η πυρκαγιά

Το τραγούδι για την μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης,  και τη φωτιά που  ” γύρω στο απόγευμα ξεπήδησε  από τη συνοικία Άγουα Μουέβα* και έκαψε μέχρι τον Λευκό Πύργο”.  Και για τις δυσκολίες που πέρασε η φτωχολογιά της  πόλης: mos dieron unos tsantires qui de l’ aire s’ envolan, mos dieron pan amargo, qui con agua non se va. Μας δώσανε κάτι τσαντίρια, που τα ΄παιρνε ο αέρας και ένα ψωμί, που ούτε με νερό δεν πήγαινε κάτω.

*   όταν πάρω στα χέρια μου τους στίχους,  ελπίζω σχολιασμένους,  θα γράψω και το σημερινό όνομα της γειτονιάς, αν υπάρχει.Όποιος ξέρει, μη διστάσει να μου γράψει.

EL TESTAMENTO DE HAMAN (ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΟΥΡΙΜ)

Τραγούδι του Πουρίμ .  Οι στίχοι αναφέρονται στο περιστατικό της Εσθήρ και του Χαμάν,  που γι αυτόν … ordeni la forca en los dias de Purim.  Ετοιμαζόταν να κρεμάσει τους Ισραηλίτες και στο τέλος με τη μεσολάβηση της Εσθήρ οι Εβραίοι σώθηκαν και  τιμωρήθηκε ο ίδιος.

Στο τέλος στο τραγούδι εμφανίζεται  ο νυχτοφύλακας με την μαγκούρα του : Taka-taka taka-taka, el pasvan con la toyaca.  Αγνοώ τη σχέση του με τη γιορτή , το πιο πιθανό είναι,  ότι πρόκειται για το σύνθημα για τη νυχτερινή ησυχία.

____________

Έβαλα πέντε  τραγούδια μόνο,  γιατί νομίζω, ότι  δεν μπορεί να ακούσει κανείς σε οντισιόν πάνω από τόσα,  και ένας λόγος που έχει αποβλακωθεί η δισκογραφία στην Ελλάδα είναι κι αυτός:  Οι υπεύθυνοι και οι τραγουδιστές  ακούνε εκατοντάδες μουσικές την ημέρα (κυρίως “μουσικές”ή απλώς σκουπίδια)  και η ευαισθησία τους  έχει στομώσει προ πολλού. ( Σκοπεύω να γράψω ένα άρθρο, με τίτλο  “Λευτεριά στο Γιώργο Νταλάρα”).

Αν θέλει κανείς να   βρει  όλα τα τραγούδια του Σαλτιέλ,  μπορεί να ψάξει για το δίσκο, είναι της εταιρείας Oriente.

Δεν βρίσκεται εύκολα, πάντως. Έψαξα   πριν μερικά χρόνια και στη Rue  des Rosiers στο Μαραί,  δεν τον είχαν ακουστά.  Ευτυχώς υπάρχει το Ίντερνετ.

http://www.cdroots.com/oriente.shtml

Όπως με πληροφορεί ο Αμπραβανέλ, μπορεί να βρεί κανείς το cd στα  Εβραικά μουσεία.

Το Εβραϊκό Μουσείο Αθηνών είναι : Νίκης 39, 10557    Τηλ.: 210 3225582

____________________________________

Γράφω και τους συντελεστές:

Δαβίδ Σαλτιέλ: τραγούδι

Νίκος Τζαννής-Ginnerup: Πολίτικη λύρα

Μάρκος Σκούλιος: ούτι

Γιώργος Μαυρομάτης:Κανονάκι

Γιώργος Ψάλτης:βιολί

Λευτέρης Παύλου: Κρουστά

Η ηχογράφηση έγινε στο Αγροτικόν του Νίκου Παπάζογλου.

Δίνω σήμερα στη δημοσιότητα ένα έργο  με  θέμα τον επιστημονικό σοσιαλισμό, ή όπως κάποιοι το λένε σήμερα, τον Μαρξισμό. Το σπάνιο αυτό έργο δεν έχει τυπωθεί ποτέ ολόκληρο  σε έκδοση που να περιλαμβάνει και το πρώτο κεφάλαιο αλογόκριτο. Αν και τους το είχα πάει έτοιμο για εκτύπωση, οι εκδότες το απέρριπταν ο ένας μετά τον άλλον, γιατί δεν γνώριζαν πια τον δεύτερο από τους συγγραφείς. Έτσι, τώρα, με την ανάρτησή του στο Ίντερνετ, ανοίγεται μια μεγάλη ευκαιρία για όποιον θέλει να γνωρίσει τον Μαρξισμό ή  να ξαναφέρει  στη μνήμη του με νοσταλγία τη  πρώτη ύλη, που ίσως εξέθρεψε κάποτε τον αγωνιστικό του ενθουσιασμό.  Και ίσως να θυμηθεί ( αν δηλώνει, ας πούμε, σοσιαλιστής),  ότι η οικονομική κρίση σαν περιοδικό φαινόμενο του συστήματός μας ήταν γνωστό διακόσια  χρόνια πρίν,  και άρα, όταν  ξέσπασε πάλι στις μέρες μας , κακώς εξεπλάγη, (ο «σοσιαλιστής»), και έκανε όλους αυτούς τους θεατρινισμούς,  λες και  αντίκρισε τσουνάμι.

Το μόνο πρόβλημα είναι το εξώφυλλο.  Ζήτησα από τους γραφίστες να βάλουν μια νεανική μου φωτογραφία,  για λόγους μάρκετιγκ, αλλά  εκείνοι το παράκαναν. Όταν τους ρώτησα, γιατί διάλεξαν αυτή με την κονκάρδα του Μάο, που μου είχαν καρφιτσώσει  οι γονείς μου κι εγώ έκανα τον Κινέζο, μου απάντησαν:  Μεγαλύτερος δε βλέπεσαι.  Τους λέω:  Ούτε στο Γυμνάσιο;  Μου λένε: Ούτε στο Δημοτικό! Μα, λέω, εδώ είμαι πέντε χρονών! -Δεν πειράζει,   θα κάνει ωραίο κοντράστο, με τον άλλον, που φαίνεται να ναι  195.  Τι να πεις! Καλλιτέχνες.

Engels- Marxism

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

στην Α΄ έκδοση, των Λειψών.

Αν οι μαρξιστές είχαν διαβάσει μαρξισμό, αντί να αναστηλώσουν τη φωτογραφία του φιλοσόφου σαν εικόνισμα, ίσως, η ιστορία είχε εξελιχτεί διαφορετικά.  Ακόμα καλύτερα θα ήταν,  αν αντί να  μετατρέψουν τα γραφτά του σε Κοράνι,να έκαναν ότι κι αυτός: να συγκροτούσαν μία συνολική θεώρηση της πραγματικότητας κάτω απο το πρίσμα της παγκόσμιας φιλοσοφ’ιας και τα συμπεράσματα των επιστημών του καιρού μας.  Τώρα, ότι έγινε, έγινε.  Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Eυτυχώς, πάντως, που ο Μάρξ έγραψε  το  Κεφάλαιο.   Όπως επεσήμανε κι ο μεγάλος διανοητής Αλτάν, φανταστείτε να το έγραφε κανένας ονόματι Μπουτζατζόνι. Θα έπρεπε να λεγόμαστε ‘μπουτζατζονιστές’, πράγμα άκομψο. Π.χ.: Ζήτω ο Μπουτζατζονισμός-Λενινισμός. Δε λέει.

Παλιότερα, πολλοί αριστεροί είχαμε κατηγορηθεί, ότι η φιλοσοφική μας παιδεία συνίστατο μόνο σε μια στείρα αποστήθιση ορισμένων αποσπασμάτων του μαρξισμού, που κάποιοι αποκαλούσαν περιφρονητικά  «τα πέντε λόγια».  Για παράδειγμα: «Σιγά τώρα, έμαθες τα πέντε λόγια και μας μοστράρεις τη φάτσα σου, ότι και καλά, είσαι ο Αριστοτέλης, να πούμε».  Λάθος. Ούτε εκείνες τις εποχές, που όλο και κάποιοι διάβαζαν, υπήρξαν, αλλά ούτε και τώρα υπάρχουν πολλοί, που θυμούνται και τα πέντε.

Μ’ αυτό το σύγγραμμα, που εκπονήσαμε από κοινού, εγώ κι ο Φρειδερίκος προσπαθήσαμε να καλύψουμε αυτό το κενό, και μάλιστα σε μια εποχή που, ο λεγόμενος λαός και κυρίως οι νέοι, ασχολούνται περισσότερο με τον Αλκαίο, τον Πλούταρχο ή τον Δάντη και κάπως λιγότερο με τους φιλοσόφους.

Βεβαίως, υπάρχει και το Κομουνιστικό Μανιφέστο, που έγραψε ο Φρειδερίκος με τον Κάρολο Μάρξ (αυτή τη φορά μόνοι, χωρίς τη δική μου βοήθεια). Όμως, κυρίως λόγω του κολοσσιαίου, για τα σημερινά δεδομένα, μεγέθους του (είναι μεγαλύτερο από δέκα σελίδες, και μάλιστα, χωρίς φωτογραφίες),  θεωρείται ανθρωπίνως αδύνατον να διαβαστεί.

Αντίθετα, αυτό το πόνημα περιέχει όχι μόνον τα πέντε λόγια, αλλά όλον τον μαρξισμό σε τρεις σελίδες. Από αυτές τις τρείς σελίδες θεωρίας ξεπήδησαν φιλοσοφικά ρεύματα, ιδεολογικές συγκρούσεις, ποταμοί αίματος, βία, επαναστάσεις, ήρωες, μάρτυρες, προδοσίες, δικτατορίες και ουσιαστικά όλη η Ιστορία του εικοστού αιώνα. Περίεργο δεν ειναι ; Πάντως, σίγουρα, όλα αυτά κάνουν ‘Τα Πέντε Λόγια’ ενα μεγάλο μικρό κλασικό κείμενο.

Καπετάν Ένας

 13 Θερμιδώρ του 2011

Κεφάλαιο 1ο (υπό Καπετάν Ένα)

Λοιπόν,…

Κεφάλαιο 2ο (υπό Φ.Έγκελς)

…για να τελειώνουμε, συνοψίζουμε σύντομα την πορεία που ακολούθησε  η ανάπτυξη μας:

Ι. Μεσαιωνική κοινωνία:

δρεπανι Μικρή ατομική παραγωγή. Παραγωγικά μέσα προσαρμοσμένα στην ατομική χρήση, κατά συνέπεια, πρωτόγονα, χοντροφτιαγμένα,  μικροσκοπικά με μηδαμινά   αποτελέσματα. Παραγωγή για την  άμεση κατανάλωση, είτε του ίδιου του παραγωγού, είτε τού φεουδάρχη του. Μόνο όπου βρίσκουμε ένα πλεόνασμα στην Παραγωγή πάνω από την κατανάλωση αυτή, προσφέρεται το πλεόνασμα αυτό για πούλημα και μπαίνει στην ανταλλαγή : εμπορευματική παραγωγή μονάχα στη γέννησή της, πού όμως περιέχει κιόλας σε σπέρμα την αναρχία στην κοινωνική παραγωγή

ΙΙ. Καπιταλιστική επανάσταση:

μιλλ Μετατροπή της  βιομηχανίας, στην αρχή με την απλή συνεργασία και τη χειροτεχνική φάμπρικα. Συγκέντρωση των παραγωγικών μέσων, πού ς τότε ήταν σκόρπα, σε μεγάλα εργαστήρια και, κατά συνέπεια, μετατροπή των παραγωγικών μέσων από ατομικά σε κοινωνικά — μετατροπή πού δεν θίγει τη μορφή ανταλλαγής στο σύνολό της. Οι παλαιές μορφές ιδιοποίησης εξακολουθούν να ισχύουν. Παρουσιάζεται ο καπιταλιστής. Με την ιδιότητά του ιδιοκτήτη  τών παραγωγικών μέσων Ιδιοποιείται. και τα προϊόντα και τα κάνει έμπορεύματα. Ή παραγωγή έγινε κοινωνική πράξη. Ή ανταλλαγή  και μαζί μ’ αυτή ή ιδιοποίηση παραμένουν ατομικές πράξεις, πράξεις του ξεχωριστού ανθρώπου: το κοινωνικό προιόν  το  ιδιοποιείται ό ατομικός καπιταλιστής. Αυτή είναι μία βασική αντίφαση απ’ όπου  ξεπηδούν όλες οι αντιφάσεις, που μέσα σ’ αυτές κινείται η σημερινή κοινωνία και που τις φέρνει στο φως ή μεγάλη βιομηχανία.

Α. Χωρισμός τού παραγωγού από τα  παραγωγικ ά μέσα. Καταδίκη του εργάτη να μείνει όλη τη ζωή του μισθωτός. ‘Αντίθεση ανάμεσα στό προλεταριάτο και την αστική τάξη.

Β. Εκδήλωση όλο και πιο έντονη και με αυξανόμενη αποτελεσματικότητα των νόμων, πού κυριαρχούν στην  παραγωγή εμπορευμάτων. Αχαλίνωτος συναγωνισμός. Αντίθεση ανάμεσα στην κοινωνική οργάνωση  μέσα στήν κάθε ξεχωριστή φάμπρικα και την κοινωνική αναρχία στο σύνολο τής Παραγωγής.

Γ. ‘Από το ένα μέρος, τελειοποίηση των μηχανικών εγκαταστάσεων, πού ό συναγωνισμός την κάνει επιτακτικό νόμο για τον κάθε ξεχωριστό εργοστασιάρχη, και ένας όλο και μεγαλύτερος παραμερισμός εργατών: εφεδρική βιομηχανική στρατιά. Από το άλλο μέρος, επέκταση δίχως όρια τής παραγωγής, που είναι και αυτή παρόμοια υποχρεωτικός νόμος του συναγωνισμού  για τον κάθε εργοστασιάρχη. Και από τα δύο μέρη, πρωτάκουστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, πλεόνασμα της προσφοράς στην αγορά, υπερπαραγωγή, παραγέμισμα των αγορών, κρίσεις κάθε δέκα χρόνια, φαύλος κύκλος: Πλεόνασμα, εδώ, από παραγωγικά μέσα και προϊόντα — πλεόνασμα, εκεί, από εργάτες δίχως εργασία και  δίχως μέσα συντήρησης. Ο δυο αυτοί μοχλοί ς παραγωγής και τής κοινωνικής ευημερίας δεν μπορούν να συνενωθούν, γιατί ή καπιταλιστική μορφή της παραγωγής  απαγορεύει στις παραγωγικές δυνάμεις να μπουν σε κίνηση, στα προϊόντα να κυκλοφορήσουν, αν δεν μετατραπούν προηγουμένως σε Κεφάλαιο, πράγμα που εμποδίζει αυτή ή ίδια ή αφθονία τους. Ή αντίφαση έχει φθάσει ως τον παραλογισμό. Ο παραγωγικός τρόπος στασιάζει ενάντια στη μορφή ανταλλαγής. Ή αστική τάξη πείστηκε και ή ίδια πώς είναι ανίκανη να διευθύνει άλλο τις  δικές της κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις.

Δ. Μια μερική αναγνώριση του κοινωνικού χαραχτήρα των παραγωγικών δυνάμεων πού επιβάλλεται στους ίδιους τους καπιταλιστές. Ιδιοποίηση των μεγάλων οργανισμών τής παραγωγής και των συγκοινωνιών στην αρχή από μετοχικές εταιρίες, ύστερα από τα τραστ και τέλος από το Κράτος. Η  αστική τάξη αποδείχνεται περιττή τάξη. Όλες οι κοινωνικές της λειτουργίες γίνονται τώρα από μισθωτούς υπαλλήλους.

ΙΙΙ. Προλεταριακή επανάσταση,

ωανντομ διάλυση των αντιφάσεων: Το προλεταριάτο καταχτάει τη δημόσια εξουσία και, χάρη στην εξουσία αυτή, μετατρέπει τα κοινωνικά παραγωγικά μέσα πού ξέφυγαν οπό τα χέρια τής αστικής τάξης σε δημόσια ιδιοκτησία. Με την πράξη αυτή ελευθερώνει  παραγωγικά μέσα από την προηγούμενη Ιδιότητά τους να είναι κεφάλαιο και δίνει πλέρια ελευθερία στον κοινωνικό τους χαραχτήρα, να επιβληθεί. Κοινωνική παραγωγή, σύμφωνα με ένα προκαθορισμένο πλάνο, είναι από τώρα και μπρος δυνατή. Ή ανάπτυξη τής παραγωγής κάνει την  ύπαρξη στο μέλλον των διάφορων κοινωνικών τάξεων αναχρονισμό. στο μέτρο πού εξαφανίζεται η αναρχία στην κοινωνική παραγωγή, πέφτει σε ύπνο και η πολιτική εξουσία του Κράτους. Οι άνθρωποι, κύριοι επί τέλους της  κοινωνικής τους οργάνωσης, γίνονται, ίσα – ίσα για αυτό, κύριοι τής φύσης, κύριοι του εαυτού τους, ελεύθεροι.
Να πραγματοποιήσει την απελευθερωτική αυτή πράξη, αυτή είναι ή ιστορική αποστολή του σύγχρονου προλεταριάτου. Να εξακριβώσει τις ιστορικές συνθήκες και μ’ αυτό, την ίδια  τη φύση τους και να δώσει έτσι, στην τάξη  πού ή αποστολή της είναι να δράσει, τάξη καταπιεζόμενη σήμερα, την επίγνωση των όρων και τής φύσης της δράσης της, αυτό είναι το καθήκον του επιστημονικού σοσιαλισμού, πού είναι, ή Θεωρητική έκφραση του προλεταριακού κινήματος.
Αυτό είναι το καθήκον του επιστημονικού σοσιαλισμού, που είναι η έκφραση του προλεταριακού κινήματος.

*Αυτό το «κύριος της φύσης»  δεν το ήθελα, αλλά ο Φρειδερίκος επέμενε. Τι να κάνω και γώ, υποχώρησα. Μεγάλος άνθρωπος, τώρα,  τι να του  πεις. Το ίδιο πρόβλημα είχα και με ένα άλλο σύγγραμμα ,που εκπόνησα μαζί με πολλούς άλλους, που θα επανακυκλοφορήσει σε πολλοστή έκδοση.  Νομίζω, ότι Θα διατηρήσουμε τον παλιό τίτλο:  Η ΒΙΒΛΟΣ.

___________________________________________________________

Τώρα,  χωρίς πλάκα, δε βλάπτει να ξαναδιαβάσουμε, σαν πιο ώριμοι αναγνώστες, κάνα δυο από τα βασικά κείμενα του Μαρξισμού. Το συγκεκριμένο είναι από τον  Ουτοπικό και Επιστημονικό Σοσιαλισμό του Ένγκελς, από την έκδοση του Θεμέλιου,  αλλά ακόμα καλύτερα θα ήταν να  ξαναδιάβαζε κανείς το Μανιφέστο, για να δει, ποια  απ΄ αυτά που γράφει,  τον συγκινούν ακόμα και ποια τα θεωρεί ξεπερασμένα από την πραγματικότητα. Και που, όπως με πληροφορεί η Μπερναρντίνα, κυκλοφορεί και εικονογραφημένο:

Πρόκειται για μια σκηνή μπαλκονιού μετά από περίοδο  εκλογών,  που ελεύθερο από ψεύτικες υποσχέσεις πια (το μπαλκόνι) χαίρεται τον έρωτα δύο νέων της εποχής. Η ακατάδεχτη δεσποινίς Ομοφηλία  Καρακαδώνιδος  αρνείται τον έρωτα του Ρωμιοθέλου και κατηγορεί συλλήβδην την Ελληνική Φυλή ως ανθέλληνες και φελλούς, και τι να κάνει ο Μαύρος,   προβάλλει ακαταμάχητα οικονομολογικά επιχειρήματα για να την πείσει . Της λέει, ότι με τέτοια ρεμούλα και τέτοιο μπατίρημα, τα ασφαλιστικά ταμεία   μπορούν να σωθούν από τα ένσημα των χιλιάδων μεταναστών, που δουλεύουν μαύρα κι ανασφάλιστα.  Εκείνη, όμως,  ακούει μόνο  τα  καλλικέλαδα Αδωνάκια, που   τι-ΤιΒί-ζουν  λ.α.ι.κές  μελωδίες.

ΡΩΜΙΟΘΕΛΟΣ_ΟΜΟΦΗΛΙΑ

Η Δεσποινίς Ομοφηλία Καρακαδώνιδος και ο Ρωμιοθέλλος

ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΒΑΡΕΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΧΕΙΡΟΣ

Πριν από πολλές μέρες, αναμείχτηκα κάπως σε μια  από κείνες τις επικές συζητήσεις, που γίνονται στο Ίντερνετ από  ανθρώπους,  που  πρώτα κλείνουν  τα αυτιά τους και μετά ουρλιάζουν όλοι μαζί. Βαρέθηκα γρήγορα και προσπαθώντας να απεμπλακώ,   έφτιαξα αυτό το σαχλό διάλογο-ποιηματάκι για να απαντήσω σε κάποιον  ακροδεξιό που,  δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, εμένα και κάποιους άλλους μας αποκάλεσε φελλούς.  Μετά από μέρες,  όταν το ξαναδιάβασα, θεώρησα, ότι η παρήχηση είχε κάποια πλάκα και είπα να το κάνω υπερπαραγωγή. Τι υπερπαραγωγή  δηλαδή, έκατσα καμιά ώρα και σκάρωσα αυτή την αντι-μπουμπουκική φωτοσοπιά. Αρχικά, ήθελα απλώς να βάλω μόνο τον πίνακα στη σελίδα.

ΕΛΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΑΛΛΟΙ  ΗΡΩΕΣ

ΟΡΜΗΣΑΝΕ  ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

πατρα γουωτσονΚαθώς  δεν είμαι  κανονικός μπλόγκερ , αλλά του Σαββατοκύριακου, προχτές Κυριακή, την ώρα που έβαζα μερικές τελικές πινελιές  , μου σφύριξαν τα μαντάτα από την Πάτρα:

Αντι-εξουσιαστές μπήκαν στην αίθουσα που μιλούσε ο Τζέιμς  Γουώτσον,  για να τον αντιμετωπίσουν αγωνιστικά  ( για μπάχαλο).  Ένας έξυπνος μάλιστα πήδηξε κραδαίνοντας το  τιμημένο μαυρο-κόκκινο πάνω στη σκηνή.  Σε πρώτο επίπεδο φάνηκε να τον έχει συνεπάρει  το  πάθος του επαναστάτη, που ορμά στη σκηνή  της Ιστορίας.  Βέβαια, ένα πιο εξασκημένο μάτι, ίσως διέκρινε, ότι είχε  και κάποιο αδιόρατο δισταγμό, σαν να άκουσε πολύ βαθειά μέσα του μια πιο σοβαρή φωνή από την εφηβική του, να του φωνάζει, ότι όλο αυτό το τζέρτζελο είναι εντελως  μάταιο και χαζό.  Πάντως αυτό που είδαμε, ήταν ότι κατευθύνθηκε προς τον μεγάλο εχθρό της ανθρωπότητας   απειλητικά.  Είναι σίγουρο, ότι δεν επρόκειτο να τον κοπανήσει στο κεφάλι. Όμως έτσι φάνηκε ότι θα έκανε, και έτσι το παρουσίασαν τα κανάλια.

ΘΛΙΒΕΡΟ

Διότι

1ο.  Αυτόν που ανακάλυψε τη διπλή έλικα του DNA (ή έναν από αυτούς),  δεν τον προπηλακίζεις, ότι και να έχει πει μετά. Ιδίως αν είναι και ειρηνιστής και οικολόγος.

2ο. Αυτά που έχει πει, τα στηρίζει κάπου.  Άρα τα αντιμετωπίζεις ΜΟΝΟ με επιστημονικά  επιχειρήματα.

3ο .Πριν, τσεκάρεις αν τα έχει πει όλα αυτά, που του καταλογίζουν ή, έστω, έτσι όπως ισχυρίζονται ότι τα είπε.

4ο .Ακόμα και αν είχες δίκιο (που δεν έχεις), η εικόνα αυτή είναι άθλια, δεν βοηθάει ούτε και σένα τον ίδιο.  Απλώς σπρώχνει την κοινωνία σε μια χουλιγκανοποίηση της πολιτικής, που αυτό κι αν δεν συμφέρει καθόλου!

5ο .Ξέρεις ότι το γεγονός αυτό  θα το πάρουν οι αληθινοί ναζιστές μπουμπούκοι και θα το κάνουν σημαία.  Και διάφοροι άλλοι   θα επιτεθούν άλλη μια φορά εναντίον του ασύλου.

6ο .Γιατί  πρέπει οπωσδήποτε να προπηλακίσεις κάποιον; Ή έστω, να του φωνάξεις δυνατά μέσα στο αυτί; Για να δείξεις ότι είσαι δυνατός; (στο προηγούμενο άρθρο είπα τη γνώμη μου περί του τι είναι δυνατό και τι αδύναμο).

Απογοήτευση.

Σε τέτοιες απελπισμένες περιπτώσεις, που σταματάει η λογική, στο σπίτι μου  λέμε το ρητό:  Πώς να εξηγήσεις την Τέχνη, σ΄ ένα νεκρό λαγό ;

ή πιο σωστά:

 

Μπόις Λαλος

How to Explain Pictures to a Dead Hare ( Το διάσημο χάπενιγκ του Joseph Beuys)

 

ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

Το θέμα γενετική, ράτσες και πολιτική  είναι τεράστιο και  θα προσπαθήσω στο μέλλον να γράψω κάποια πράγματα.  Μου είχε ζητήσει ένα αρθράκι ο Νίκος Σαραντάκος για το εξαίρετο  ιστολόγιό  του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» και του είχα απαντήσει,  ότι είναι νωρίς για κάτι τέτοιο. Και όντως είναι.  Πάντως, μία από τις κατηγορίες των άρθρων στο μπλόγκ μου θα είναι και η Γενετική, κυρίως όταν τα αποτελέσματά της εμπλέκονται σε ζητήματα ιστορίας και ιδεολογίας.  Αλλά, όχι τώρα.  Αργότερα.

ELEMENTARY SCHOOL, MY DEAR WATSON!

ΓΟΥΩΤΣΟΝ_ΚΡΙΚ

Γουώτσον, Κρικ και η Διπλή έλικα. Μια τεράστια στιγμή της επιστήμης.

Προς το παρόν μερικές πρόχειρες σκέψεις  για την πολεμική εναντίον του Γουώτσον.  Τα μμε τον κατηγορούν ότι είπε,  πως οι στατιστικές δείχνουν ότι οι Αφρικανοί  υστερούν σε νοημοσύνη σε σχέση με τους Ευρωπαίους.  Αυτό τον τίναξε απότομα στα βάθη του ρατσιστικού ντενεκέ. Δικαίως , αν  το έλεγε  έτσι ακριβώς.  Εγώ και άλλοι, όμως, ( μεταξύ των οποίων και ο Ντώκινς) , ξέρουμε, ότι οι  εφημερίδες διαστρεβλώνουν  τον Γουώτσον  συστηματικά, για να δημιουργούν   εντυπώσεις, ή από απλό ρατσισμό. Να μια μετάφραση στα Ελληνικά του εδάφιου της συνέντευξης, όπως αναγκουγκλώνεται στο διαδίκτυο:
“οι δυτικές πολιτικές έναντι των αφρικανικών χωρών βασίστηκαν εσφαλμένα στην υπόθεση ότι οι μαύροι άνθρωποι ήταν τόσο έξυπνοι όσο οι αντίστοιχοι λευκοί, ενώ κατά την έρευνα φάνηκε το αντίθετο”.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ.  Συγκεκριμένα, είπε κατά λέξη:

“all our social policies are based on the fact that their intelligence
is the same as ours – whereas all the testing says not really”

ΔΕΝ λέει, ότι  έχουν “λιγότερη” ευφυΐα.   Λέει ότι δεν έχουν την ίδια ευφυία,  δηλαδή του ίδιου είδους ευφυία. Στην επιστήμη πρέπει κανείς  να  είναι ακριβής. Οι κάτοικοι της Αφρικής έχουν (και όχι όλοι,  απλώς ο μέσος όρος ) άλλου είδουςδιαφορετική νοημοσύνη.  Δεν το είπε, βέβαια, πολύ καθαρά, και σίγουρα έχει μία τάση να ερμηνεύει τα στατιστικά στοιχεία μονόπλευρα.  Αυτό όμως  καθόλου δεν τον κάνει ναζιστή, από κείνους τους χιτλερικούς,που τούς αντιμετωπίζεις με στειλιάρι.

Για να δούμε,  εν συντομία,  αυτό που είπε από μιαν εντελώς διαφορετική γωνία:

Υπάρχουν πολλά είδη νοημοσύνης.  Και πολλές θεωρίες για το πόσα είναι.  Η νοημοσύνη, που μετριέται  με το τυπικό τεστ ΙQ είναι μόνο ένα είδος. Του οποίου η βαρύτητα αμφισβητείται.  Και πώς να μην αμφισβητείται, όταν βλέπουμε τους περισσότερους  στη Μένσα να μην παρουσιάζουν κάποια σημαντικά «καλύτερη» συνολική κοινωνική εικόνα από τον μέσο όρο. Δεν αμφιβάλλω, ότι τα μέλη της Μένσα  είναι, σαν άτομα, σοβαροί άνθρωποι. Όμως τι έχουν κάνει πραγματικά παραπάνω από άλλους ανθρώπους, ώστε στην αξιακή πυραμίδα της ανθρωπότητας να τοποθετούνται στο ανώτατο χρυσό και στίλβον 2% του συνολικού πληθυσμού της;

 MAXIMUM MORPHONIOS

Στην τύχη,  ανοίγω τη Wikipedia να δω ποιες είναι οι  προσωπικότητες της Αμερικάνικης Μένσα. Ορίστε, είναι και μια δικιά μας,  Ελληνικής καταγωγής.  Η Helen Morphonios. Για να δούμε , επί τέλους,  τι έκανε η ευφυής Helen.   Βλέπω εδώ, έγινε δικαστής στη Φλόριντα.  Την αποκαλούσαν Maximum Morphonios,  γιατί ήταν πολύ αυστηρή και πάντα έβαζε το μάξιμουμ της προβλεπόμενης ποινής.  Το μόνο αξιοσημείωτο που γράφει η Βίκη, είναι,  ότι  καταδίκασε τον… Τζίμ Μόρισον,  “ for allegedly exposing himself”,   ότι κι αν σημαίνει πρακτικά αυτό.

Μπα, τι μου λες;  Οποία ευφυΐα, λοιπόν!  Και άξιζε να είσαι στο κλαμπ του 2% για να κάνεις ένα τέτοιο ανδραγάθημα; Ή μήπως  θα πρέπει οι Αφρικανοί  να βάλουν τα λιοντάρια τους να κλαίνε, που δεν είναι σαν την εν λόγω λευκή (ή μελαμψή) δικαστίνα;  Και αν  η κοινωνία της Helen-Maximum,  παρουσιάζεται  τόσο  “ευφυής” ,   γιατί είναι μια τόσο αυτοκαταστροφική και τόσο,  μα τόσο δυστυχής κοινωνία;

Γι αυτό,  μην παίρνετε αμέσως τα στειλιάρια για πράγματα που,  ούτε εσείς, ούτε εγώ, αλλά ούτε η ανθρωπότητα καταλαβαίνει στην ολότητά τους.  Ακόμα κι αν ο Γουώτσον έλεγε, ότι  το μετρήσιμο IQ  των σημερινών Αφρικανών είναι μικρότερο ή ακόμα κι αν είναι έτσι,  ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.  Πολύ περισσότερο, αν οι παρατηρήσεις λένε, ουσιαστικά,  ότι η ευφυΐα του μέσου όρου τους  είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ από τη δική μας.

Σε κάθε φαινόμενο, υπάρχουν άπειρες διακλαδώσεις άλλων φαινομένων πίσω από αυτό που φαίνεται, και το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε, απέναντι στην νόηση και την ελεύθερη σκέψη, είναι να θεωρήσουμε ότι η άποψή μας είναι κλειστή, έχει κλειδώσει, η σκέψη μας για κάθε πράγμα έχει τελειώσει και δεν δεχόμαστε ότι μπορεί να είναι και λάθος.

μιλεσ
Μάιλς Ντέιβις και Τσάρλυ Πάρκερ

Ένα παράδειγμα δικό μου.  Αν ο Μάιλς  Ντέιβις  έκανε  το τεστ της Μένσα, εκείνο με τα σχηματάκια, ίσως βάσει αυτών  που έβλεπε, να μην μπορούσε να βαθμολογηθεί με ψηλό βαθμό. Ποια όμως θα ήταν η βαθμολογία του βάσει αυτών που ο Μάιλς άκουγε; Και κυρίως  ποιος θα μπορούσε να τον βαθμολογήσει;  Κανείς.  Ούτε ένας λευκός δεν έφτασε την μουσική ευφυΐα του ποτέ, και ούτε μπορεί να την φτάσει.  Εκατοντάδες Σουηδοί τζαζίστες υπάρχουν, που τον ξέρουν, τον ακούνε, τον  μιμούνται, τον θαυμάζουν . Κανένας τους δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, παρά να τον ακολουθήσει πιστά και να επαναλάβει τους αυτοσχεδιασμούς του. Όχι ότι δεν είναι καλοί κι οι Ευρωπαίοι , αλλά ανήκουν σε ένα άλλο είδος τζαζ,  το οποίο και αυτό έχει το ενδιαφέρον του,  αλλά είναι άλλη κατηγορία.  Ούτε ο Μπετόβεν θα μπορούσε να τον φτάσει. Μα , θα μού πήτε, συγκρίνεται ο Μπετόβεν με τον Μάιλς Νταίηβις; Όχι. Σύγκριση δεν γίνεται, ακριβώς επειδή πρόκειται για διαφορετικό είδος μουσικής ευφυίας. Όχι ανώτερο και κατώτερο:  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

 ΣΑΝ ΤΟΥΣ  ΠΡΩΤΟΥΣ  ΔΕΥΤΕΡΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Παναγια-κουτσουνι

Πρωτο-βυζαντινή Τέχνη. Από τον Πραξιτέλη στα κουτσούνια.

Αυτοί οι τύποι στην Πάτρα,  πάντως,  μου θυμίζουν τους πρώτους Χριστιανούς. Όχι τους πρώτους-πρώτους, τους μάρτυρες,  αλλά τους πρώτους που απέκτησαν κάποια δύναμη.  Οργισμένοι από τις αδικίες του παλιού καθεστώτος, αλλά και οι ίδιοι όντας  δημιούργημά του και  χωρίς εκλέπτυνση και   γνώσεις,   πήραν σβάρνα,  ότι παράχτηκε  στο   παρελθόν, δηλαδή, την τέχνη, την επιστήμη, το θέατρο.

Ή τους ερυθροφρουρούς  στην Κίνα, που καταστρέψανε το 90% της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κίνας, ουσιαστικά από χωριατιά.  Αν  ήξεραν να εκτιμήσουν την Τέχνη των Τ’ Άνγκ,  θα ένοιωθαν κάποιο δέος και δεν θα  ακολουθούσαν τόσο πιστά τις εντολές του  Μάο.  Ο οποίος επίσης,  σύμφωνα με τους βιογράφους  του, μισούσε την Κινέζικη Τέχνη και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, και οραματιζόταν ένα Πεκίνο γεμάτο …καμινάδες εργοστασίων. Φυσικά το φταίξιμο δεν είναι μόνο δικό τους. Ήταν κι αυτοί δημιουργήματα του Ancien Régime.  Και μάλιστα οι ίδιοι εστέτ Μανδαρίνοι, που εκστασιάζονταν, όταν άκουγαν τον ήχο από τον παλιό νεφρίτη του αρχαίου ποτηριού των Τ’ Άνγκ, (που λέει και το ποίημα του Του-φου)  οι ίδιοι ήταν, που άφησαν το λαό να πεθαίνει μέσα στη λάσπη και τα σκατά του.  Ξεσπώντας όμως στή γλυπτική των Τ΄Άνγκ, οι ερυθροφρουροί έδειχναν μόνο την αδυναμία τους, κυρίως την ιδεολογική. Αδυναμία που  φάνηκε καλύτερα μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Κίνα.

Πάντως, παιδιά, έλεος.  Το άτομο δεν είναι ο Σατανάς.  Είναι ο Γουώτσον. Ανακάλυψε τη δομή του DNA.  Σεβασμό.  Δεν είναι κακό αίσθημα ο σεβασμός.

 INDY MINDY ΚΑΛΟΓΗΡΟΙ    Σ’ ΕΝΑ ΡΑΣΟ ΤΥΛΙΓΜΕΝΟΙ.

βομβα αναρχική

Επιστροφή στο μέλλον: Dansons La Ravachole

Από περιέργεια έψαξα στο Ιντιμίντια να δω, τι λέει ο χώρος.  Όλοι σχεδόν βρίζανε τον Γουώτσον, αλλά τουλάχιστον πάρα πολλοί, ήταν κατά της ενέργειας του μαυροκόκκινου μπαϊρακτάρη. Όμως ήταν και ορισμένοι, Παναγία βόηθα…  Μόνο το γεγονός, ότι γνωρίζω πόση βλακεία υπάρχει στον κόσμο, μου κλόνισε τη σιγουριά, ότι ήταν πράκτορες σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δεν είμαι οπαδός συνομωσιολόγων, αλλά πραγματικά καμιά φορά λέω, ότι αν δεν υπήρχε το συγκεκριμένο βλακώδες περιστατικό της Πάτρας, θα έπρεπε να το δημιουργήσει η Ασφάλεια.   Ιδού:

AΠΟ INDYMEDIA

 1282720 

από επιστήμονας 1:19μμ, Παρασκευή 15 Απριλίου 2011

Η κίνηση των συντρόφων ήταν κάτι παρά πάνω από αξιοπρεπής.
Γιατί αρνήθηκαν στην πράξη την δημοκρατία του “ο καθένας μπορεί να λέει την άποψή του αρκεί να μην την μετουσιώνει σε αντικοινωνική συμπεριφορά” που φυλακίζει τους συντρόφους μας επειδή είναι αναρχικοί αλλά επιτρέπει στον κάθε wannabe θεό-επιστήμονα να στηρίζει τις ρατσιστικές του ασυναρτησίες.

Γιατί ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η επιστημολαγνεία (και όχι δε πρόκειται για γνώση, η συσσώρευση δεδομένων στα εργαστήρια τους που αυτοί που τα ορίζουν και τα χρηματοδοτούν παραγγέλνουν τις επόμενες μεθόδους ελέγχου μας) δεν έχουν θέση στον κόσμο της ελευθερίας, της αναρχίας.

Σκατά στους ειδικούς απ’όπου κι αν προέρχονται
 __________________________________________________________

Ο Watson είναι περισσότερο επικίνδυνος από τον  Καρατζαφερη,  γιατί είναι, για πολλούς λόγους,  σύμβολο  του συστήματος και πρότυπο για κάθε παπάρα επιστήμονα , κυρίως νέο,  που είναι έτοιμος να ενταχθεί στον μισθοφορικό τους στρατό.

________________________________________

 1283294

από .. 9:31πμ, Κυριακή 17 Απριλίου 2011

Δηλαδή πού βοήθησε η ανακάλυψη της ύπαρξης του dna?Εκτός από την παραγωγή ντομάτας με γονίδια σκορπιού και τα τεστ κερατωμένων πατεράδων; Ψέμα κι επιστήμη είναι ένα 

Πραγματικά, αυτοί οι άνθρωποι είναι υπαρκτά όντα ή τους έχει φτιάξει ψηφιακά, δεν ξέρω ποια,  μυστική υπηρεσία;

Είναι απίστευτο. Απαξιώνουν  συλλήβδην μία επιστήμη (και περισσότερες, όλες). Φυσικά, υπάρχουν και άλλοι, που διαστρεβλώνουν τα συμπεράσματα της Γενετικής για να εδραιώσουν ψευτο-επιστημονικές απόψεις περί της ανωτερότητας π.χ. του Ελληνικού , ή Γερμανικού, ή Τούρκικου DNA.

Η ίδια η γενετική, όμως,  ΔΕΝ είναι ψευδο-επιστήμη και παρέχει στοιχεία, που μπορούν ενισχύουν τα επιχειρήματα ενός αντιρατσιστικού κινήματος.  Αρκεί να μη έχει στο μυαλό του κανείς το ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ- ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ,  σύνθημα που συχνότατα βολεύει το νέο-φιλελευθερισμό,  αλλά το:

ΟΛΟΙ  ΙΣΟΙ-ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ.

Ολοι ισοι ολοι διαφορετικοι

Όλοι ίσοι-όλοι διαφορετικοι

Τα υπόλοιπα εν ευθέτω χρόνω.

Αγαπητοί φίλοι,

Ήθελα να συνοδεύσω την τρίτη,  πειραματική μου παρουσία   στο Διαδίκτυο με μια έκπληξη,  αλλά πρόλαβε και με μαρτύρησε η επικεφαλίδα.  Παρόλα αυτά,  επιτρέψτε μου , να σας χαιρετίσω Κινέζικα.

Όχι, όχι έτσι, εννοώ με τον παραδοσιακό  κινέζικο τρόπο:   Η δεξιά γροθιά σηκώνεται και την ίδια στιγμή η αριστερή παλάμη έρχεται από πάνω , την καλύπτει ευγενικά και της δίνει μιαν αδιόρατη κλίση προς τη γη:

Κάπως έτσι.  Οι τέσσερις σημαίες στη πλάτη του δήθεν ηθοποιού της Όπερας  του Πεκίνου, που υποτίθεται , ότι παίζει κάποιο ρόλο στρατηγού, δεν μού χρειάζονται.  Ούτε το χαμόγελο, εδώ είναι Μπαλκάνια,  δε χαμογελάμε με το στανιό.  Ούτε θα επιμείνω στις διαφορετικές παραλλαγές της υπόκλισης, της οποίας το βάθος   καθοριζόταν  ανάλογα με την κοινωνική θέση αυτού που  χαιρετά, σε σχέση με αυτόν που τον χαιρετάνε.  Αυτές τις παλαιοντολογίες και  στην Κίνα, τις θυμούνται μόνο  όταν τις βλέπουν στο θέατρο ή το σινεμά.

ΛΟΙΠΟΝ,  ΓΙΑΤΙ  ΚΙΝΕΖΙΚΑ;

Πραγματικά,  γιατί κάποιος,  και μάλιστα αριστερός, θα θεωρούσε πιο ενδιαφέροντα  το χαιρετισμό των μανδαρίνων από έναν  καθιερωμένο αγωνιστικό χαιρετισμό;   Αρχικά,  επιστρατεύοντας την   για χρόνια υποτιμημένη Μοραΐτική μου καχυποψία,   αλλά και την κοινή λογική  (που δεν είναι τόσο κοινή, όσο εμείς, οι κοινοί άνθρωποι νομίζουμε),  θα απαντούσα κάπως  έτσι:

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ  ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΗΥΔΗΣΜΕΝΟΣ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ:

– Βρε σεις, πόσο κράτησε στην Κίνα, (για να μην αναφέρουμε την Πολωνία, την Ρουμανία και βέβαια τη Σοβιετία) η σηκωμένη γροθιά σαν επίσημος χαιρετισμός;  Τέσσερις  δεκαετίες.  Για πόσο καιρό οι Κινέζοι μανδαρίνοι  χαιρετούσαν με τον  παραδοσιακό  τρόπο;  Πάνω από τρεις  χιλιάδες χρόνια.  Αυτό δε σημαίνει τίποτα;  Και τι είναι  λοιπόν εκκεντρικό;  Η σοφία χιλιετιών ή η δοκησισοφία ορισμένων από μας, που νομίσαμε, ότι είναι δυνατόν  τόσο εύκολα  ένας εντελώς καινούριος κόσμος να γεννηθεί από τον παλιό;

Θα μου πείτε,  πολλά πράγματα γινόντουσαν για χιλιάδες χρόνια και μετά έπαψαν να γίνονται, γιατί ήταν απάνθρωπα,  ή ανήθικα,  ή λάθος,  ή τόσο αδύναμα, που αντικαταστάθηκαν από άλλα, δυνατότερα.  Λυπάμαι, αλλά και η σηκωμένη γροθιά έχει επίσης τελειώσει.  Τουλάχιστον σαν σύμβολο κάποιας υποτιθέμενης προλεταριακής εξουσίας, ας πούμε  ενός προσκοπικού πιονιέρικου υποχρεωτικού χαιρετισμού. ( Ο Τζίμης Πανούσης έχει ηχογραφήσει μια σχετική παρλάτα, με τίτλο Σοσιαλιστικός Σουρεαλισμός).

Δε θα διαφωνήσω στο ότι  και ο παλιός Κινέζικος χαιρετισμός είναι σχεδόν παρελθόν.  Και λέω σχεδόν, γιατί  ακόμα διατηρείται  ατόφιος στο Κουγκ φου και τις άλλες  πολεμικές τέχνες.  Και έτσι πλησιάζω, πολύ  αργά,  αλλά σταθερά στο θέμα μας,  που είναι η ενότητα της Αριστεράς.

ΤΙ  ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ Ο  ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ;

Σημαίνει,  ότι το γίν, η θηλυκή αρχή περιβάλλει το γιανγκ, την αρσενική, και η ενότητα αυτή είναι η αληθινή δύναμη.  Πιο  απλά , το χαρτί νικάει την πέτρα,   η τεχνική νικάει τη δύναμη, οι ιδέες νικάνε την ύλη.  Και αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής,  σε επίπεδο μονομαχίας ή σε επίπεδο μάχης ή πολέμου ή εξωτερικής πολιτικής.

Αν  όλες οι συγκρούσεις γινόντουσαν κατά μέτωπο θα νικούσαν πάντα οι δυνατότεροι.   Δεν είμαστε,  όμως πάντα  εμείς οι δυνατότεροι.  Γι αυτό, λοιπόν υπάρχει η στρατηγική,  με την οποία στην καλύτερη περίπτωση,    χρησιμοποιούμε την δύναμη του αντίπαλου προς όφελός μας.   Ο Σουν τζού τα ‘χει γράψει όλα αυτά με λεπτομέρειες.   Σε ακραίες περιπτώσεις μονομαχίας,  ο γνώστης της πολεμικής τέχνης θα κάνει τον αντίπαλο να σκοτωθεί από το ίδιο του το σπαθί  (τότε, μάλιστα, λένε οι  βουδιστές,  δεν παίρνει  το κάρμα του φόνου στο λαιμό του, αλλά αυτά εμάς εδώ δεν μας αφορούν).

Να ένα παράδειγμα από τις πολεμικές τέχνες.  Στο επόμενο βίντεο , ο ιδρυτής του Αικίντο, ο  Μοριχέι Ουεσίμπα, δείχνει μερικά κάτα,  φόρμες δηλαδή,  που φαίνεται, πως αντί να κοντράρει  τους  δυνατότερους και νεότερους του αντιπάλους,  απορροφά την επίθεσή τους και τους κάνει να πέφτουν από τη δική τους δύναμη.

Βεβαια,  δεν εκτιμούσαν μόνο οι Γιαπωνέζοι την αξία της στρατηγικής.  Για παράδειγμα οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες,  ποτέ δεν είχαν παρατάξει σε μάχη περισσότερο από το μισό στράτευμα σε αριθμό οπλιτών, από όσο είχε ο αντίπαλος.  Και δεν ξέρω, αν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς,  ότι η σωτηρία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,  στηρίχτηκε λιγότερο στην πολεμική της δύναμη και περισσότερο στην αριστοτεχνική της υψηλή στρατηγική.

Οι Ρωμαίοι το ίδιο.   Στον Αστερίξ  βρίσκει κανείς πολλές αυθεντικές λεπτομέρειες της ζωής των Γαλατών, που ο Γκοσινί τις έχει εμπνευστεί  από  τον Καίσαρα ή τον Πολύβιο.  Ακόμα και η αρχή, «Όλη η Γαλατία ….κλπ» είναι παρωδία της πρώτης φράσης του De Bello Galico:  Omnia Gallia est… Στα σημεία, όμως, του κόμιξ, που παρουσιάζονται μάχες, δίνεται μια ακριβώς αντίθετη εικόνα αυτού που γινόταν πραγματικά.   Οι Γαλάτες, όντως,  έτσι πολεμούσαν:

αστερικιος

Ορμούσαν με αλαλαγμούς και εκκωφαντικούς ήχους σάλπιγγας ( πρέπει να τις φανταστούμε σαν εκατοντάδες βουβουζέλες να μουγκανίζουν όλες μαζί) μέσα σε ένα αμόκ πολεμικής ορμής.  Με μια διαφορά.   Εκείνοι ήταν  αναρίθμητα πλήθη, ενώ οι Ρωμαίοι ήταν συνήθως πολύ λιγότεροι.  Ένας ρωμαϊκός  στρατός 60.000, ήταν πολύ μεγάλος, βέβαια, για εκείνη την εποχή, όμως,  κατέλαβε μια περιοχή που ζούσαν εκατομμύρια  εχθρικοί Κέλτες.  Ο Καίσαρας  δεν νίκησε μόνο με  τις λεγεώνες,  αλλά με το προσωπικό του  στρατηγικό  ταλέντο .

Οι ποιητές,  που ξέρουν να διακρίνουν το ουσιώδες,  κάτι τέτοια δεν τους ξεφεύγουν. Την Τροία δεν την πήρε ο σούπερ στάρ, ο Αχιλλέας,  αλλά ο  πονηρός επτανήσιος  Οδυσσέας.  Στο τέλος της  Μαχαμπαράτα  ο Μπίμα νικάει σε μονομαχία τον τρομερό Ντουριόντανα, όχι επειδή είναι δυνατός,  αλλά επειδή είναι πανούργος και του τσακίζει την κνήμη με το ρόπαλο, πράγμα που εκείνος δεν το περίμενε, γιατί η πράξη αυτή ήταν ενάντια στους κανονισμούς.

mpima

Ο Μπίμα κι ο Ντουριόντανα  από την παράσταση του Μπρουκ

ΕΝΤΑΞΕΙ,  ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ  ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ.  ΛΟΙΠΟΝ;

Πραγματικά, θα μπορούσε να πει  κανείς,   αυτά είναι πράγματα γνωστά.  Τι σχέση έχουν με το ζήτημά μας,  και την ενότητα του λαϊκού  κινήματος στην Ελλάδα;

Μπορεί, όντως, να ακούγονται  σχολικά , όμως, στα ζητήματα των μακροπρόθεσμων  ή των άμεσων  στόχων, όσο και των τακτικών ελιγμών , η αριστερά είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο.  ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ, που μάλιστα σ’ όλη την ιστορία του λαϊκού κινήματος, ήταν το κύριό της χαρακτηριστικό. Ποιο; Ακριβώς αυτό, που υπαινίσσεται ο κινέζικος χαιρετισμός:  Η ιδέα,   το χαρτί,  η θεωρία, το όραμα.  Αυτά, τα άυλα, είναι τα δυνατά σημεία σε κάθε αναμέτρηση και αυτά κρίνουν τον πόλεμο και όχι π.χ. η μικρή ή η μεγάλη εκλογική δύναμη και τα ποσοστά.

Είδαμε το 18% των δημοσκοπήσεων του Σύριζα  να κατεβαίνει στο 2%.  Αυτό που δεν είδαμε ήταν  τι ακριβώς θέλει ο Σύριζα.   Έγιναν διάφορες διασπάσεις και τώρα γίνονται πάλι κάποιες κινήσεις ενότητας.  Ο κόσμος ούτε που πήρε πρέφα το γιατί και το πως.  Φάνηκε μόνον εκ των υστέρων,  ότι η ΔΗ.ΑΡ  είναι πιο διαλλακτική με την κυβέρνηση.  Κατά τα άλλα, το μόνο που ακούγαμε εκείνη την περίοδο, αλλά και τώρα, ήταν ονόματα.  Ονόματα αρχηγών,  ονόματα στελεχών,  φάτσες δυσαρεστημένων,  ομάδες και ομαδούλες,  που  συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν μεταξύ τους.  Μία μικροπολιτική και ένα μικρομάνατζμεντ κοινοβουλευτικό. Ένα ασαφές πρόσωπο, που τη μια βγάζει ημερολόγιο με τις φωτιές της εξέγερσης του Δεκέμβρη και από την άλλη στα παράθυρα της TV αφήνεται να διασύρεται από τους ναζι-μπουμπούκους, τους οποίους αντιμετωπίζει με ευγένεια και απολογητικά, σαν να θέλει να μη της κόψει η κοινοβουλευτική μαγιονέζα. Τελικά,  αυτό που δεν ακούσαμε (και δεν ακούμε) είναι το βασικό.  Ποιος είναι ο στόχος  των δυνάμεων της Αριστεράς ( εννοώ της  μή σταλινικής αριστεράς) και ποια στρατηγική έχει για να κερδίσει την ψυχή του κόσμου και δευτερευόντως την ψήφο του.

Στρατηγική.  Να κάτι , που απουσιάζει  από το πολιτικό οπλοστάσιο της αριστεράς σήμερα.  Μάλλον, θα  ‘πρεπε να πούμε,  ότι  πολύ λίγες φορές  η ηγεσία της αριστεράς στην Ελλάδα, κατανόησε πραγματικά τις λεπτές αποχρώσεις,   που απαιτούν  οι ακροβατικοί ελιγμοί της στρατηγικής.  Και για αυτό ακριβώς δεν μπόρεσε να διακρίνει ούτε τους ελιγμούς των άλλων, σε κρίσιμες περιόδους, όπως για παράδειγμα, των Άγγλων και των Ρώσων μετά την Απελευθέρωση του 1944 και στα Δεκεμβριανά.  Η ηγεσία, π.χ. όφειλε να   είχε καταλάβει, ότι σκοπός της  Σοβιετίας ήταν να πουλήσει την Ελλάδα στη Δύση,   ήδη από τον Ιούλη του 1943, όταν ο Στάλιν δεν αντέδρασε, όταν παραχωρήθηκε η διοίκηση του  ΕΛΑΣ στο Βρετανικό στρατηγείο Μέσης Ανατολής (Αν και τότε υπήρξαν κι άλλοι παράγοντες της αποτυχίας και ένας απ’ αυτούς ήταν η παλιά αρρώστια της Ελλάδας, η εξάρτηση από ξένα κέντρα) .

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ  ΚΑΙ  ΣΤΟΧΟΣ

Στην περίπτωσή μας  φαίνεται και κάτι άλλο. Για να έχει κανείς ξεκάθαρη στρατηγική,   προϋποθέτει κι ένα ξεκάθαρο στρατηγικό στόχο.  Αυτός θα καθορίσει τις συμμαχίες, την τακτική, τα συνθήματα.

Το ΚΚΕ για παράδειγμα, έχει ένα υποτίθεται ξεκάθαρο στόχο. Η κοινωνία που ευαγγελίζεται είναι κάποια παραλλαγή των σταλινικών δικτατοριών του υπαρκτού.  Βέβαια δεν το βροντοφωνάζει,  για λόγους …τακτικής. Κανείς δεν θα το ακολουθούσε, άν προέβαλε το σύνθημα , π.χ: …”Εμπρός για μια  Σταλινική Ελλάδα”,  παρόλο που έχουν αποκαταστήσει το Στάλιν.

sTALIN ΕΛΛΑΔΑ

Το ΚΚΕ αν και τον αποκατάστησε πλήρως, δε θα βγάλει ποτέ τέτοια αφίσα. Κορόιδα είναι; (η αφίσα αυτή είναι προβοκατόρικη, την έφτιαξα εγώ).

(Είναι μια μεγάλη αντίφαση αυτή, στα όρια της παράνοιας,  αλλά στο εσωτερικό του κόμματος,  έχουν ένα  στόχο, ένα είδος σταθερότητας,   απατηλής και λανθασμένης, που, υποτίθεται,  τους δίνει κάτι για να κρατηθούν).

Έχει, σήμερα,  ένα σαφή μακροπρόθεσμο στόχο η  “άλλη” αριστερά ;  Η ηγεσία της  μας  καλεί σε έναν αγώνα, που θα είναι μακροχρόνιος και σκληρός.  Γιατί να   ακολουθήσει κανείς το συγκεκριμένο δρόμο, αν δεν  ξέρει  που βγάζει;  Πραγματικά, δεν πρέπει κάποτε να απαντηθούν με κάποια σαφήνεια,  με κάποια καθαρότητα ερωτήματα σαν αυτά;

-Πως θα είναι η Άλλη κοινωνία;

-Θα υπάρχουν κόμματα;

-Θα υπάρχει σύνταγμα;

-Σε πόσες διακριτές Εξουσίες θα στηρίζεται, τρεις,  όπως η νυν, ή  δύο, ή καμμία;

-Η  ελευθεροτυπία θα κατοχυρώνεται;  Και πως;  Όποιος έχει λεφτά θα μπορεί να έχει και εφημερίδα και κανάλι;

-Θα υπάρχει ελεύθερο εμπόριο;

-Θα υπάρχει χρήμα;

-Θα υπάρχει αστυνομία ή λαϊκή πολιτοφυλακή;

-Το προλεταριάτο θα παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην άσκηση της εξουσίας;

-Σε τι διαφέρει η σοσιαλιστική κοινωνία που θέλουμε από το σοσιαλισμό του πρώην  Υπαρκτού.

-Ποια είναι η διαφορά  του «αληθινού» σοσιαλισμού με την Σοσιαλδημοκρατία;

-Μία ενότητα της αριστεράς περιλαμβάνει και το ΚΚΕ;  Ειδικά τώρα που έχει αποκαταστήσει τον Στάλιν;

Πολλές από τις ερωτήσεις αυτές είναι ρητορικές,  όπως η τελευταία. (Πιστεύω ότι, ο τάφος του λαϊκού κινήματος σήμερα είναι να ταυτιστεί με τα απαίσια και εχθρικά με την εργατική τάξη καθεστώτα του Στάλιν και του Κιμ Γιονκγ Ιλ).  Οι άλλες, όμως, είναι αληθινές και εκφράζουν και τη δική μου  μεγάλη  απορία.    Ξέρω, θα μου πείτε – Εεεεε, τώρα, τι ψάχνεις ψύλλο στα άχυρα…Ποιος νοιάζεται για αυτά… Συγνώμη, εγώ νοιάζομαι.  Και ο κοσμάκης, που τώρα δεν νοιάζεται, αν κάποιος του έδινε    όραμα,  θα νοιαζόταν.  Γιατί μπορεί να νομίζει, ότι θέλει άλλα πράγματα, όμως ακριβώς αυτό χρειάζεται:  Το όραμα και την ελπίδα.

Λοιπόν, αν δεν λυθούν  τα  ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΚΑ πολιτικά ζητήματα του προσανατολισμού της αριστεράς,  λυπάμαι, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

(Εκεί που κυρίως φαίνεται η έλλειψη στρατηγικής  της ανανεωτικής αριστεράς είναι ο συμπλεγματικός έως χαοτικός τρόπος που χειρίζεται τα εθνικά  και διεθνή  ζητήματα,  αλλά αυτό είναι μια  άλλη πονεμένη  ιστορία.)

* Το παραπάνω κείμενο ας μην εκληφθεί σαν τίποτε παραπάνω από ότι είναι. Μερικές σκέψεις μου,  αλλά  βεβαίως, και  μία πρόσκληση για να συζητήσουμε, άλλη μια φορά, για  κάτι σημαντικό.  Τη φυσιογνωμία της αριστεράς.

Ο χρόνος εξαρθρώθηκε, λοιπόν,  ξεχαρβαλώθηκε, κι ο κεντρικός άξονας,  που έδινε νόημα στην αέναη κίνηση των γραναζιών  και των ελατηρίων,  σκούριασε και στράβωσε  πια.  Όλα εκείνα,  που έπρεπε να είχαν τελειώσει στο παρελθόν,  δεκαετίες  και αιώνες πριν,   ανακαλύπτουμε με φρίκη,  ότι  ούτε καν έχουν φανεί στον ορίζοντα.  Παλιές ετυμηγορίες από δίκες,  που ποτέ δεν ξεκίνησαν,   εμείς τις  προσμένουμε με αγωνία,  ενώ οι αδικημένοι,  που η μνήμη τους αφανίστηκε,  μας κοιτάνε ακόμα σαν τα   φαντάσματα,  σαν να  θέλουν κάτι από μας.  Τι,  ούτε και που  ξέρουμε,  όμως,  αυτό το ακατάληπτο  φωτεινό νέφος  είναι εκεί,  πάνω από τα κεφάλια μας και μας γνέφει.  Κι αυτές οι φωνές…-Αντίο, αντίο, να μας θυμάστε…

Πάνω από την Ευρώπη και πάνω από τον κόσμο  πλανιούνται φαντάσματα.  Φαντάσματα  ηρώων, προδοτών, ανθρώπων και φαντάσματα ανθρώπινων ιδεών  και  πράξεων ηρωικών και πράξεων δειλίας.  Και φαντάσματα αυτοκρατοριών,  που χτίστηκαν πάνω στις ανθρώπινες ιδέες, δοξάστηκαν και μισήθηκαν και πολέμησαν και πολεμήθηκαν  και που μετά,  όπως  αλλάζουν τα σκηνικά στο θέατρο,  εξαφανίστηκαν και οι πρωταγωνιστές τους   σωριάστηκαν στη σκόνη σαν το Ροσινάντη,  το κοκαλιάρικο παλιάλογο του δον Κιχώτη.

Είναι τα δικά μας  φαντάσματα .   Μας ψιθυρίζουν απ’  τον Άδη κι  άλλοτε ακούμε να μας καλούν  σε κάποια μεγάλη αποστολή,  άλλοτε  απαιτούν να  πάρουν τα όνειρα τους εκδίκηση.  Εμείς  πάλι ξέρουμε,  ότι  στο τέλος της διαδρομής,  μετά από μεγάλες πορείες και  αναρριχήσεις σε απόκρημνες πλαγιές και μάχες με δράκους στέκει ένας θρόνος,  που πάνω του κάθεται ο βασιλιάς.  Έτσι πρέπει, να  πετάξουμε κάτω τον τύραννο και να καθήσουμε  εμείς,  οι ελευθερωτές.  Αλλά τότε θα δούμε κάποιον άλλο από μακρυά να  καλπάζει καταπάνω μας.  Και το ξέρουμε κι αυτό,  θα ‘ρθη η δική μας σειρά   και μετά κι εκείνος θα γκρεμιστεί από κάποιον άλλον  και έτσι θα  συνεχιστεί  η παράλογή  μας παράσταση μέχρι το τέλος του κόσμου.  Έχουμε δει κι άλλες φορές το πρόσωπο του ήρωα να αλλάζει σιγά σιγά και να γίνεται μάσκα τυράννου, γι΄ αυτό διστάζουμε,  χρονοτριβούμε,  σταματάμε.  Υπάρχει,  όμως,  κάπου στον αέρα, στο χάος, ποιος ξέρει πού,  ένα μονοπάτι γραμμένο για μας και  μια αόρατη πλοκή πράξεων ανομολόγητων, που δε μας αφήνει, μας σπηρουνιάζει, μας  αναγκάζει.  Και  ξεκινάμε πάλι. -Αυλαία, φώτα, μουσική.  Ο  έρωτας,  ο  θάνατος,  η ζωή,  η ουτοπία,  η επανάσταση.  Εμπρός,  αδέρφια,  φύγαμε.

(Τους Segadors να τους φανταστείτε,  όχι σήμερα  στα γήπεδα, αλλά το 1936 στην  Καταλωνία: Από το μπαλκόνι της Ζενεραλιτάτ ο Κόμπανυς  καλεί το δημοκρατικό λαό της Βαρκελώνης να οπλιστεί,  ο Αντρέ Μαλρώ με το αεροπλάνο του βομβαρδίζει τους φαλαγγίστες  του Φράνκο,  και πολλοί αγωνιστές της  FAI,  καθώς παίρνουν το όπλο  τους,  απορούν, πώς  αυτοί,  γνήσιοι  αντι-μιλιταριστές και αναρχικοί,  βρεθήκαν με στρατό δικό τους  και με  τη Μοντσένυς, να είναι η  πρώτη αναρχική και πρώτη γυναίκα  υπουργός  της δημοκρατικής Ισπανίας.Δε λέω,  ότι  θα  ξανασυμβούν τέτοια.    Λέω,  μόνο αυτό,  ότι  κάποτε  συμβήκανε.)

 

*Δεν ξέρω γιατί αυτό το κείμενο βγήκε  επικολυρικό, δεν θέλησα να κάνω λογοτεχνία,  ήθελα απλώς να συνδέσω τις σκέψεις μου,   το μότο της αρχικής σελίδας,  τον Καζαντζάκειο Καπετάν Ένα , το Σαίξπηρ και την πρώτη φράση του Κομουνιστικού Μανιφέστου.

 

A.  Ο  ΚΑΠΕΤΑΝ ΕΝΑΣ ΧΑΙΡΕΤΙΖΕΙ ΤΑ ΠΛΗΘΗ:

Αγαπητοί φίλοι!!!

Β.   ΓΙΑΤΙ  Ο  ΚΑΠΕΤΑΝ ΕΝΑΣ ΔΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕI

ΤΗ  ΛΕΞΗ  “ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ” ;

Γιατί μας έχει τελειώσει.  Και είναι λάθος λέξη.  Εμείς εδώ στην Ελλάδα, όσοι,  δηλαδή, βρεθήκαμε από τη δώθε πλευρά,  την έχουμε συνδέσει με ηρωισμούς,  αυταπάρνηση,   απεργίες  και θυσίες.  Για ρωτήστε,  όμως,  στις σταλινικές χώρες,  τι γινόταν.  Στο Δέλβινο,  βλέπανε από μακρυά το κομματικό αυτοκίνητο να ‘ρχεται από  τους  Σαράντα , το τηλέφωνο είχε πέσει πιο πριν για να ‘ναι όλα έτοιμα   και το νέο ταξίδευε  γρήγορα: – Έρχονται οι Σύντροφοι! Οι Σύντροφοι!  Πανικός.  Τρομοκρατία.  Για να μην πούμε για τους  συντρόφους ανακριτές στις δίκες του ’36 και τον Κιμ Γιονγκ Ιλ.  Αλλά κι άλλοι το ‘χουν ξεφτιλίσει,  παγκοσμίως .  Μέχρι και στο Εργατικό Κόμμα  της Αγγλίας,  αποκαλούνται comrades.  To  σύντροφοι, λοιπόν, τέρμα,   πάπαλα,  койеч.

Ξέρω, ότι πολλοί καλοί άνθρωποι, ηλικιωμένοι, νέοι,  αγωνιστές  στεναχωριούνται με την ιδέα:  “-Μα να πάψω να χρησιμοποιώ μια λέξη, που είναι  ιερή για μας!  Δε μου πάει… ”   Εντάξει,  εγώ μιλάω για μένα,  εσύ  για να την κρατήσεις, δεν χρειάζεσαι άδεια κανενός.  Αρκεί να μην ξεχνάς,  ότι τις λέξεις, τα σύμβολα, τα λάβαρα και τις σημαίες τις φτιάχνουμε εμείς οι άνθρωποι. Δεν φτιάχνουν εκείνα εμάς. Όπως λέει ένα παλιό ρητό, “Δεν φτιάχνει το κόκκινο λάβαρο το σοσιαλιστή”. Ούτε η προσφώνηση το σύντροφο.

Στην Κίνα,  μάλιστα, το “συντροφος,  同 志,  tóng zhì, τους είχε  τελειώσει  εδώ και χρόνια.  Αλλά για άλλους λόγους.   Σου λέει, άσε μη ξαναθυμηθούν τα παλιά,  όπως τότε  που  είχαμε πάθει  Κουόμιντανγκ,  και γίνει πάλι καμιά επανάσταση και τότε δε μας γλυτώνει τίποτα.  Καταργήθηκε λοιπόν.  Μόνο σε  κάτι ηλικιωμένους επιζήσαντες της Μεγάλης Πορείας  απευθύνονται έτσι,  lao tongzhi,  γηραιέ σύντροφε, για  λόγους “τιμητικούς” και με την κρυφή ελπίδα,  οτι  ο “γηραιός σύντροφος”  με τη στολή Μάο θα τα τινάξει,  γιατί κάνει κακό στο εμπορικό ίματζ της χώρας.  Τα ‘φερε όμως έτσι η τύχη,  ή ποιος ξέρει τι άλλο,  (άβυσσος η ψυχή του Κινέζου),  και σήμερα, από τα ενενήνταζ  και μετά, η λέξη απέκτησε μια κάπως διαφορετική έννοια,  αλλάζει, δηλαδή,  αυτό, το οποίο τρώγεται από κοινού.  Έτσι, τώρα πια, “σύντροφοι” ονομάζονται  επισήμως οι γκαίη και “συντρόφισσες ”  οι λεσβίες,   ασχέτως  αν είναι ζευγαρωμένες ή  μπακούρια… (Τώρα μεταξύ μας,  ποιος να το ‘λεγε,  ε;).

Το συναγωνιστές είναι καλύτερο. Μυρίζει θυμάρι, Παρνασσό και Γοργοπόταμο και κλαρίτες. Κι αυτό έχει βρωμιστεί από κάποιους ακροδεξιούς,  από τότε που προσπαθούσαν μάταια  να μιμηθούν την Εθνική Αντίσταση,  αλλά σήμερα  είναι αμελητέοι.  Και θα το χρησιμοποιούσα, αν ανήκα σε κάποια οργάνωση. Αλλά δεν ανήκω. Συμμετέχω στα συνδικαλιστικά του σωματείου μου, που αντιπροσωπεύει έναν μάλλον   μπατηρημένο κλάδο, που όμως δεν θα ‘λεγα πως είναι ιδιαιτέρως αγωνιστικός, ίσως γιατί δεν αντιπροσωπεύει απλά εξαρτημένη εργασία  , αλλά πολύ εξαρτημένη. Γι΄ αυτό στις διαδηλώσεις , π.χ. για το ΔΝΤ ή για το ρατσισμό  κατεβαίνω,  αλλά  με τη δική μου παρέα .

Άλλη προσφώνηση:  Πολίτες!  Δεν είναι κακό το “πολίτες”.   Αλλά  πάλι,  είναι πολύ Γαλλικό, πολύ aux armes!,  πολύ “Οι Θεοί Διψούν”  και  “πολίτισσα Γκαμελέν”…  Κομψό,  δε λέω,  αλλά μπάααα, ντεμοντέ.  Άσε που θυμίζει και τους παλιούς Ρωμιούς της  Ιστικλάλ.  Το Φίλοι,  λοιπόν,  είναι καλύτερο.  Οπότε…

Γ. Αγαπητοί φίλοι…

Θα ….

Η  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ