Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘κκε’

Η τελευταία φάση της Αθηναϊκής ιστορίας, Σύνταγμα, αγανακτισμένοι κλπ, μπορεί να συμπυκνωθεί στη μεγαλειώδη φράση που άκουσα τις πρώτες  μέρες  με  τα  ίδια  μου  τα  αυτιά  από  παθιασμένο ρήτορα της Πλατείας :
“Όπως λέει κι ο Καζαντζάκης: Οι φτωχοί δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο, εκτός απ’ τις αλυσίδες τους…”

Από δω και μπρος, σιγή ασυρμάτου. Ή όπως θα έλεγε ο Άβερελ Ντάλτον:

“The rest is silence”, Σαίξπηρ, Άμλετ, Πράξη Γ’ , Σκηνή 2η .

Read Full Post »

Εγώ είμαι διεθνιστής.  Που σημαίνει ότι   έχω συνειδητοποιήσει, πως η πατρίδα  όλων μας είναι ο πλανήτης Γη, και πως όσο πιο γρήγορα το παραδεχτούμε αυτό, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να τον σώσουμε. Επίσης σημαίνει,  ότι δεν κατσουλοκρύβω το γεγονός, ότι ο πολιτισμός όλων μας είναι γεμάτος δάνεια  από τον πολιτισμό όλης της ανθρωπότητας.

Παρ’ όλα αυτά, δεν παύω, όπως ο καθένας μας, να ανήκω σε ένα έθνος. Πολλοί σήμερα, μιλάνε για το έθνος. Όταν νικάει η Εθνική  ομάδα  κατεβαίνουν στους δρόμους  με σημαίες, και στις Πλατείες των αγανακτισμένων συχνά θα ακούσει κανείς το περίφημο ρητό, που ενώ, ουσιαστικά, συσκοτίζει τα ταξικά ζητήματα της κοινωνίας, υποτίθεται, ότι  απλοποιεί όλα τα πολιτικά:   “Είμαστε όλοι Έλληνες”.

Μόνο που οι περισσότεροι ξεχνάνε κάτι:  Οι Έλληνες   ανήκουν σε δύο έθνη.  Με άλλες εθνικές διηγήσεις,  άλλες επετείους,  άλλους ήρωες. Δεν λέω, ότι αυτό είναι σωστό, ούτε ότι είναι λάθος, λέω απλώς ότι έτσι συμβαίνει. Να έλεγα ότι αυτά είναι παρελθόν και δεν ενδιαφέρουν,ή, όπως κάνουν πολλοί, ότι μας ενδιαφέρουν μόνο οι τάξεις και όχι τα έθνη, δε λύνει το πρόβλημα. Και βεβαίως ελπίζω να μην οργιστεί κανείς αναγνώστης εναντίον μου, το φαινόμενο δεν το …δημιούργησα εγώ, εγώ απλώς  πιστοποιώ την ύπαρξή του.

Ίσα-ίσα μάλιστα, στο άρθρο αυτό έχω κάνει μια περίληψη της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, που πέρα από το ότι ενοποιεί την εθνική μας ιστορία,  παρουσιάζει τα πραγματικά γεγονότα.

Αυτά που γράφω, όλα συμβήκανε. Δεν παύουν όμως να  αντιπροσωπεύουν τη μεγάλη εικόνα, που σημαίνει ότι, όπως σε όλες τις εθνικές διηγήσεις υπάρχει και εδώ κάποια αφαίρεση, αν και προσπάθησα να αμβλύνω, όσο γίνεται, τις ηρωοποιήσεις και τις εξιδανικεύσεις.

Πιστεύω ακόμα, ότι, ειδικά τώρα, που η χώρα μπαίνει βαθειά σε μια ζοφερή περίοδο οικονομικής κρίσης, μπορεί να βρεθούν στην Ιστορία και κυρίως στην πρόσφατη, οι απαντήσεις για ερωτήματα που βασανίζουν το νου πολλών ανθρώπων.

Πως φτάσαμε μέχρι εδώ;

Γιατί η Ελλάδα δε μοιάζει με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες;

Γιατί δεν έχουμε κοινωνικό κράτος;

Γιατί η άρχουσα τάξη δεν ανάπτυξε την οικονομία;  κλπ,κλπ.

Γιατί τα Ματ εδώ είναι χειρότερα από άλλες καπιταλιστικές χώρες;

Που βρέθηκαν τόσοι Ναζιστές στην Ελλάδα; κλπ

Το κείμενο είναι βασισμένο σε ένα παλιότερο  και είναι γραμμένο όχι σαν μια γλαφυρή διήγηση αλλά περισσότερο σαν συμβόλαιο, για να συμφωνήσουμε,  ότι  αυτό το έθνος έχει αυτή την ιστορία και όχι κάποια άλλη, φανταστική. Κι έτσι μετά να προχωρήσουμε σε άλλα, πιο ουσιαστικά και άμεσα πολιτικά. Αν έχετε αντιρρήσεις ή διορθώσεις, μη διστάσετε, στείλτε σχόλιο. Το αρχικό κείμενο ήταν πολύ συντομότερο, εδώ είναι μια  αναπτυγμένη μορφή του, άρα κανονικά ο τίτλος θα έπρεπε να είναι:  Μία σύντομη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Η

ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΗ

 ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ  ΕΘΝΟΥΣ

(1204-2004)

Αν και οι Έλληνες έχουν οργανωθεί σε έθνος (με την σημερινή έννοια του έθνους), σχετικά πρόσφατα,  στην Ιστορία πρωτοεμφανίζονται  πριν  τέσσερις  χιλιάδες χρόνια,  στην  ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου,  που έχει κέντρο τη σημερινή Ελλάδα.  Οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδας προέρχονται από μια μείξη  μεσολιθικών  πληθυσμών, που μετανάστευσαν  από την βόρειο Αφρική πριν από   22.000  χρόνια και νεολιθικών,  που ήρθαν γύρω στο 6.000 π.Χ. από την Ανατολή.  Είναι εκείνοι που θα χτίσουν τους πρώτους  οικισμούς της Ευρώπης και  οι οποίοι την εποχή του Χαλκού θα δημιουργήσουν τον Κυκλαδικό και τον Μινωικό πολιτισμό.  Γύρω στο 2,500 π.Χ.  θα κατεβούν βόρειοι πληθυσμοί,  που η αρχική τους κοιτίδα ήταν η Ουκρανία  (ή η Ανατολία).  Αυτοί οι τελευταίοι θα αναμειχθούν με τους παλαιότερους κατοίκους και θα   δώσουν στους Έλληνες  τη γλώσσα τους,  τα πρωτο-ελληνικά,  κλάδο της Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκής και πρόγονο της νέας Ελληνικής, και θα χτίσουν τις Μυκηναϊκές μητροπόλεις. Το επόμενο κύμα  Ελλήνων  είναι οι Δωριείς, που θα κατέβουν γύρω στο 1200 π.Χ και θα εισάγουν τη χρήση του σιδήρου.

ΑθηνάΟι  Έλληνες, θα συγκροτήσουν τις ελληνικές πόλεις- κράτη  και θα συνεχίσουν την πολιτιστική έκρηξη, που είχε ακολουθήσει την γεωργική επανάσταση στη Μεσοποταμία, γύρω στο 10.000 π.Χ.  Στις ελληνικές πόλεις της Ευρώπης και της Μ. Ασίας, με αποκορύφωμα την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ, θα ανθίσει ο Κλασσικός Ελληνικός πολιτισμός. Η Ελληνική φιλοσοφία , η επιστήμη , το θέατρο και η Δημοκρατία  θα γίνουν κύριο συστατικό όλου του  σύγχρονου πολιτισμού και, μαζί με τον Ιουδαιο-χριστιανικό ανθρωπισμό και τις παραδόσεις των βόρειων λαών της Ευρώπης,  μία από τις βάσεις του. Το καθεστώς των κλασσικών πόλεων-κρατών θα καταλυθεί από  ένα απομονωμένο δωρικό φύλο, τους  Μακεδόνες, πουθα ιδρύσουν πολυεθνικές αυτοκρατορίες στα πρότυπα των ανατολικών και  θα διαδώσουν τον Ελληνισμό σε όλη τη Μεσόγειο και θα ενώσουν την Ανατολή με τη Δύση.

Με την υιοθέτηση του μονοθεϊσμού και το σταδιακό γκρέμισμα των δουλοκτητικών αρχαίων κοινωνιών, σαν κυρίαρχη δύναμη της περιοχής  προβάλλει η αυτοκρατορία, που οι ιστορικοί ονομάζουν  Βυζαντινή.  Το Βυζάντιο συγκροτείται από τους υπηκόους της Ελληνικής και εξελληνισμένης, εκχρι-στιανισμένης  και ορθόδοξης ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.  Η πρωτεύουσά της,  η Κωνσταντινούπολη,  θα γίνει το κέντρο του τότε  γνωστού  κόσμου για χίλια χρόνια και θα διαφυλάξει τον πολιτισμό της  κλασικής Ελλάδας  πλουτίζοντάς  τον με εκείνον της Ανατολής.  Σταδιακά και κυρίως μετά την κατάλυσή της από τους Φράγκους της Δ΄  Σταυροφορίας (1204), οι Βυζαντινοί αρχίζουν να εγκαταλείπουν την αυτοκρατορική ιδεολογία και αποκτούν κάποια στοιχεία ελληνικής εθνικής συνείδησης.  Ορισμένοι από αυτούς ανακαταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη,  όπου δημιουργείται μια Αναγέννηση των Ελληνικών Γραμμάτων (1261-1453), η οποία υπήρξε  πρόδρομος της ευρωπαϊκής Αναγέννησης, ενώ άλλοι αντιστέκονται ή αναπτύσσονται σε περιοχές κατεχόμενες από Βενετσιάνους,  Τούρκους και άλλους.

Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, το 1453,  οι Έλληνες,  που αυτοαποκαλούνται ακόμα   Ρωμαίοι και αργότερα Ρωμιοί, αποτελούν, αφενός,  ένα υποδεέστερο εξαρτημένο κομμάτι της οθωμανικής άρχουσας τάξης και,  μέσω του Οικουμενικού Πατριάρχη, ηγετική δύναμη όλων των υπόδουλων ορθοδόξων λαών και, αφετέρου, ένα μεγάλο τμήμα τής αστικής τάξης της αυτοκρατορίας καθώς και  σημαντικό τμήμα των αγροτών, δύο κοινωνικών τάξεων που συχνά εξεγείρονται (1463, 1499,  1518, 1525-1531, 1571, 1595-1601, 1611, 1645, 1770 κλπ). Κατά την πρώτη φάση της περιόδου αυτής η φυγή των  Ελλήνων λογίων στη Δύση θα ενισχύσει τα γράμματα, τη φιλοσοφία  και το ουμανιστικό κίνημα της Ευρώπης.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, κάτω από την επίδραση του Διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης, ανάμεσα στους ρωμαίικους αστικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της διασποράς αναπτύσσεται η  σύγχρονη εθνική ιδέα. Έτσι, οι Έλληνες οργανωμένοι σε μυστικές εταιρείες κηρύσσουν επανάσταση  και ορίζουν σαν μέρα έναρξης της εξέγερσης την 25η Μαρτίου του 1821.

Αρχικά, σε πολιτικό επίπεδο,  της επανάστα- σης ηγούνται   διωχθέντες από τους Οθωμανούς Φαναριώτες,  δηλαδή  Ρωμιοί υψηλοί  αξιωματούχοι, που υπηρετούσαν τον Σουλτάνο, κυρίως στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και οι οποίοι  είχαν μεγάλη πολιτική πείρα. Επίσης ηγετικό ρόλο κλήθηκαν να παίξουν και οι ζάπλουτοι κοτζαμπάσηδες,  δηλ. οι προεστοί, κυρίως του Μοριά, που εκλεγόντουσαν από τους εξέχοντες  Ρωμιούς για να τους  εκπροσωπούν. Οι κοτζαμπάσηδες  ήταν οι αρχικοί χρηματοδότες της εξέγερσης και εκείνοι που μπορούσαν, λόγω του κύρους που είχαν, να συσπειρώνουν γύρω τους το λαό των επαρχιών τους.  Στον Αγώνα προσχώρησαν και οι νησιώτες μεγαλέμποροι και πλοιοκτήτες με τα αρματωμένα καράβια τους, ενίοτε πιεζόμενοι από τα πληρώματα και τους επαναστατημένους κατοίκους των νησιών τους.

Στο πεδίο της μάχης ηγήθηκαν οι εναπομείναντες από τους διωγμούς Κλέφτες. Δηλαδή οι σκληροτράχηλοι πολεμιστές, που κατάγονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα,  και που για να γλυτώσουν την καταπίεση, είχαν βρει την ελευθερία εκτός κοινωνίας και ζούσαν  στα βουνά, κυρίως του Μωριά, σαν  παράνομοι, κλέβοντας τους πλούσιους, Μουσουλμάνους και Χριστιανούς, αδιακρίτως.  Στη Στερεά Ελλάδα, η στρατιωτική ηγεσία της Επανάστασης ήταν στα χέρια των λεγόμενων Αρματολών, εκείνων των   Κλεφτών, δηλαδή, που είχαν αναγκάσει με τη βία την Οθωμανική διοίκηση να τους αναγνωρίσει σαν εκπροσώπους της  και να τους παραχωρήσει εξουσία χωροδεσπότη, συχνά κληρονομική, πάνω σε μεγάλες περιοχές.

Παρά τα σφοδρά τοπικιστικά και ταξικά μίση και τους δύο εμφυλίους, στους οποίους συνεπλάκησαν οι Έλληνες κατά την διάρκεια της Επανάστασης, και παρά το γεγονός ότι αρχικά, κανένα Ευρωπαϊκό κράτος δεν  υποστήριξε τον αγώνα τους, στο τέλος οι Μεγάλες Δυνάμεις αναγνώρισαν την  ανεξαρτησία της Ελλάδας.  (1828). Μεγάλο ρόλο σ’ αυτό έπαιξαν  οι στρατιωτικές νίκες των Ελλήνων εναντίον του ισχυρότερου Δυνάστη της εποχής, του Σουλτάνου, το Φιλελληνικό και γενικότερα το φιλελεύθερο πολιτικό κλίμα που είχε συνεπάρει τους λαούς της Ευρώπης, και η επιτυχημένη  διπλωματία  του Αγώνα. Έτσι, οι Έλληνες μαζί με ορισμένες αρβανίτικες, βλάχικες, σλαβικές και άλλες, ως επί το πλείστον ορθόδοξες και με ρωμαίικη εθνική συνείδηση  μειονότητες, συγκροτούν  το βασίλειο, που ονομάζεται  Ελλάδα.  Η Ελλάδα υπήρξε ένα από τα πρώτα δημοκρατικά κράτη του κόσμου, αλλά, αν και  ανεξάρτητο, βρέθηκε κάτω από  την επιρροή  των μεγάλων δυνάμεων, που είχαν σαν πράκτορες των συμφερόντων τους  πολιτικά  κόμματα, το παλάτι και τμήματα της εξαρτημένης άρχουσας τάξης.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913) εναντίον αρχικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά εναντίον της Βουλγαρίας, η Ελλάδα απελευθερώνει  πολλά  εδάφη  και διπλασιάζει την έκτασή της. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκει τους Έλληνες διχασμένους.  Κάποιοι συντάσσονται με την Αντάντ, ενώ άλλοι, με  επικεφαλής το βασιλιά,  με τις Κεντρικές Δυνάμεις.  Αφού επικρατήσουν οι πρώτοι, η Ελλάδα θα βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών και  με διεθνείς συνθήκες θα επεκτείνει τα σύνορα της σε  εδάφη της Μικράς Ασίας με Ελληνικό πληθυσμό . Η  Τουρκία, το νέο κράτος, που αντικατέστησε την Οθωμανική αυτοκρατορία,  δεν αποδέχεται τις  συνθήκες και έτσι η Ελλάδα για να τις επιβάλλει, θα ξεκινήσει τη  Μικρασιατική εκστρατεία το 1922. Ο Γερμανόφιλοι   βασιλικοί  επανέρχονται  στα πράγματα,  οι πρώην σύμμαχοι της Αντάντ εγκαταλείπουν την Ελλάδα κι έτσι χάνει τον πόλεμο.   Μετά την νίκη τους οι Τούρκοι εθνικιστές,  προχωρούν σε γενοκτονία των Ρωμιών στη Μικρασία και τον Πόντο. Τελικά με τις ανταλλαγές πληθυσμών,που γίνονται βάσει θρησκεύματος (και όχι γλώσσας) 570.000 Μουσουλμάνοι φεύγουν από την Ελλάδα,  ενώ  1.650.000 Έλληνες εκδιώκονται μαζικά από τις ασιατικές τους εθνικές εστίες.  Εξαίρεση αποτελεί το ανεξάρτητο κράτος της Κύπρου, πρώην αγγλική αποικία, που είναι σήμερα μέλος της  Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελείται από ελληνική κοινότητα και τουρκική μειονότητα,  αλλά ένα βόρειο τμήμα του νησιού τελεί υπό τουρκική κατοχή.

Ο 2ος Παγκόσμιος πόλεμος, βρίσκει την Ελλάδα με μια  δικτατορική κυβέρνηση, που είναι μεν φασιστική και γερμανόφιλη, αλλά που συνδέεται πολιτικά με τη Βρετανία.  Για αυτό, ενώ στην αρχή επιδιώκει την ουδετερότητα,  όταν επιτίθεται η φασιστική Ιταλία, κηρύσσει γενική επιστράτευση (28 Οκτωβρίου 1940).  Ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος,  αμέσως  μετατρέπεται σε έναν λαϊκό πόλεμο, η επίθεση αναχαιτίζεται και, μετά, αυθόρμητα,  χωρίς επιτελικό σχέδιο επίθεσης, οι κατώτεροι αξιωματικοί και οι φαντάροι προχωρούν σε αντεπίθεση και απωθούν τον εχθρό έξω από τα ελληνικά σύνορα, στα βουνά της Αλβανίας. Οι Ιταλοί κατατροπώνονται και καλούν σε βοήθεια τους Γερμανούς.  Οι Έλληνες συνεχίζουν να πολεμάνε, αλλά το γερμανόφιλο επιτελείο συνθηκολογεί .

Έτσι, η Ελλάδα κατακτάται και παραδίνεται στη Διοίκηση των Ιταλών, Γερμανών και Βουλγάρων φασιστών.   Η Κατοχή (1940-1944) είναι σκληρότατη, και η αγριότητα των κατακτητών ξεπερνάει κάθε προηγούμενο.  Πυρπολούνται  1700 χωριά, και η οικονομία καταβαραθρώνεται. Ο αριθμός των νεκρών στη μάχη, των εκτελεσμένων και δολοφονημένων, όσων πέθαναν από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες, ήταν πάνω από μισό εκατομμύριο. Λόγω της γενικευμένης κλοπής της  γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής από τους κατακτητές αλλά και του αποκλεισμού από τους Συμμάχους, πέθαναν από πείνα  300.000 άνθρωποι, ενώ 55.000 Έλληνες Εβραίοι χάθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης.

Στη διάρκεια της Κατοχήςοι Έλληνες, με επικεφαλής την Αριστερά,  αυθόρμητα οργανώνονται σε αντιστασιακούς πυρήνες,  που οι περισσότεροι θα απορροφηθούν από το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) το οποίο μετράει πάνω από δύο εκατομμύρια μέλη, ενώ 100.000 άνδρες και γυναίκες συγκροτούν τον πρώτο αμιγώς εθελοντικό λαϊκό στρατό στη σύγχρονη  ελληνική ιστορία, τον ΕΛΑΣ.  Ο ΕΛΑΣ θα απελευθερώσει  τα δύο τρίτα του εδάφους της χώρας,   και θα προσφέρει  μεγάλες υπηρεσίες στο συμμαχικό αγώνα εναντίον του Άξονα.

Την ίδια στιγμή, οι παλιοί πολιτικοί, όσοι δεν έφυγαν από τη χώρα μαζί με το βασιλιά, αδρανούν η, μαζί με την  άρχουσα τάξη  συνεργάζονται ανοιχτά με τους κατακτητές.  Στο τέλος, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, προσφέρουν στους Ναζιστές δοσιλογικό στρατό κατοχής επανδρωμένο από 20.000 ντόπιους προδότες, τα Τάγματα ασφαλείας, τους λεγόμενους Γερμανοτσολιάδες  και άλλες μονάδες,  που πολεμάνε εναντίον της Εθνικής Αντίστασης και συμμετέχουν μαζί με τους κατακτητές σε θηριωδίες και  σφαγές  του άμαχου πληθυσμού.

Μετά την ήττα του Άξονα,  λόγω ανυπαρξίας στρατηγικού σχεδίου, αλλά και λόγω τυφλής εμπιστοσύνης  και ιδεολογικής εξάρτησης από τη Σοβιετική Ένωση  (που είχε από την αρχή του πολέμου παραχωρήσει την Ελλάδα στην σφαίρα επιρροής των Δυτικών κρατών), η ηγεσία του Κομουνιστικού κόμματος και των Αντιστασιακών οργανώσεων,  παραδίνει αμαχητί τα όπλα της αντίστασης στους Άγγλους.  Εκείνοι προχωράνε σε μια τυπική στρατιωτική επέμβαση στα εσωτερικά μιας συμμάχου χώρας,  επαναφέρουν τη μισητή βασιλεία και εγκαθιστούν αγγλόφιλες κυβερνήσεις.  Αυτές, αθωώνοντας και βγάζοντας από τη φυλακή και επανεξοπλίζοντας τις  συμμορίες των δοσιλόγων  των Γερμανών, εξαπολύουν τρομοκρατία εναντίον των αντιστασιακών, δημοκρατών και αριστερών.

Ορισμένοι, για να γλυτώσουν από  τους βασανισμούς, τους βιασμούς, τις εκτελέσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξωθούνται σ’ έναν  Εμφύλιο πόλεμο (1946-1949). Από τη μια μάχονται οι παλιοί αντιστασιακοί, που βλέπουν τον αγώνα τους σαν συνέχεια του Εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα,  αλλά είναι αποκομμένοι από τον πληθυσμό, που πια έχει κουραστεί.  Και από την άλλη, οι συμμορίες των δοσιλόγων,  η νέα εξαρτημένη πολιτική εξουσία, ο τακτικός στρατός, οι Άγγλοι καθώς και οι Αμερικάνοι, που έρχονται  σε βοήθειά τους και οι οποίοι πειραματίζονται σε νέα όπλα  και νέες στρατηγικές.  Στη διάρκεια του εμφύλιου, που είναι η πρώτη σύγκρουση του Ψυχρού πολέμου, η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος υιοθετεί  αλλοπρόσαλλη στρατηγική και βίαιες μεθόδους (αναγκαστική στρατολόγηση, ομηρεία, αλλά και σταλινικού τύπου στρατόπεδα για τους διαφωνούντες κομματικούς),  η δε Ρωσία τον χρησιμοποιεί  μεν για διαπραγματευτικό χαρτί και προπαγάνδα  εναντίον της Αμερικής, όμως δεν έχει βλέψεις στην Ελλάδα και για αυτό δεν βοηθά πρακτικά την Αριστερά.  Έτσι, η Βρετανία κι   η Αμερική, κερδίζουν τον πόλεμο.

Τα επόμενα χρόνια (1949-1967), οι προπολεμικοί   πολιτικοί συνεπικουρούμενοι από τους κατοχικούς δοσίλογους,  που ποτέ δεν τιμωρήθηκαν, εδραιώνουν την εξουσία τους.  Το  επίσημο κράτος και η οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένη άρχουσα τάξη, με το πρόσχημα του “από βορρά κομμουνιστικού κινδύνου, υιοθετεί την τρομοκρατική ιδεολογία της δεξιάς  «εθνικοφροσύνης»  και κλείνει τους αντιπάλους του, αριστερούς, δημοκράτες και αντιστασιακούς, σε φρικτά  στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανισμού που έχουν  στόχο να καμφθεί η θέληση των πολιτών για αλλαγές.

 Η Ελλάδα, αφού περνάει μια πρώτη περίοδο φτώχειας, και μαζικής μετανάστευσης, αναπτύσσεται οικονομικά, αλλά χωρίς σχέδιο για μια αυτόνομη εξέλιξη.  Στηριγμένη στην πολιτιστική ανάπτυξη των προπολεμικών δεκαετιών αναδεικνύει  διανοητές, λογοτέχνες και καλλιτέχνες παγκόσμιας ακτινοβολίας.  Ενώ οι πολιτικές διώξεις  των αντιφρονούντων και η τρομοκρατία συνεχίζονται από το  οργανωμένο παρακράτος της δεξιάς, σταδιακά και με μακροχρόνιους πολιτικούς λαϊκούς αγώνες επανέρχεται κάποιο είδος δημοκρατίας.

Η πορεία εκδημοκρατισμού της Ελλάδας  θα σταματήσει την 21η    Απριλίου 1967 με το πραξικόπημα της χούντας των συνταγματαρχών, παλιών   ταγματασφαλιτών, που τώρα δρουν με την υποστήριξη των Αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών και που εγκαθιδρύουν δικτατορία. Οι δημοκρατικές ελευθερίες περιστέλλονται, τα στρατόπεδα ξανανοίγουν κα οι βασανισμοί των δημοκρατών και αριστερών επανέρχονται στην ημερήσια διάταξη.  Το  1974 οργανώνεται πραξικόπημα Ελλήνων   χουντικών στην Κύπρο,  που προκαλεί την Τουρκική  εισβολή.  Η χούντα την είχε αφήσει ανοχύρωτη και έτσι οι Τούρκοι καταλαμβάνουν το βόρειο τμήμα του νησιού.  Αυτό το γεγονός θα επισπεύσει την κατάρρευση του φασιστικού καθεστώτος στην Αθήνα.

Επίσης σημαντικό ρόλο, κυρίως ιδεολογικό, στην πτώση  των συνταγματαρχών έπαιξε και η ειρηνική φοιτητική  εξέγερση της 17ης Νοέμβρη 1973,  που μετεξελίχτηκε σε αντιχουντική και στη διάρκειά της  ο στρατός και η αστυνομία άνοιξε πυρ πάνω στο πλήθος σκοτώνοντας δεκάδες πολίτες, που διαδήλωναν ειρηνικά ζητώντας ελευθερία. Το αποκορύφωμα αυτό της Αντίστασης πραγματοποιήθηκε αυθόρμητα από αριστερούς και δημοκράτες , με την απουσία ή την αντίθεση των δυνάμεων της δεξιάς και ολοκληρώθηκε παρά τη θέληση των ηγεσιών του Κέντρου και  της παραδοσιακής αριστεράς, με εξαίρεση κάποιες ακρο-αριστερές  οργανώσεις.

Μετά την πτώση της δικτατορίας (1974) και την κατάργηση της βασιλείας με δημοψήφισμα, την ένταξη στην ΕΟΚ, μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση (1981)  και την επιστροφή στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ,  από όπου η Ελλάδα είχε αποχωρήσει αμέσως μετά τη χούντα,  εγκαθιδρύεται για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο  δημοκρατία  Ευρωπαϊκού τύπου, που διευρύνεται με την διαρκή πάλη των πολιτών εναντίον της κρατικής αυθαιρεσίας.  Οι ίδιες, όμως, οικογένειες από την εποχή της κατοχής  κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή και τα παιδιά των κατοχικών πρωθυπουργών και υπουργών γίνονται υπουργοί και πρωθυπουργοί της δημοκρατικής Ελλάδας. Ενίοτε μάλιστα,  τα παιδιά οικονομικών δοσίλογων που βαρύνονται από εγκλήματα εναντίον του Ελληνικού λαού, συμμετέχουν σε σύγχρονα σκάνδαλα.   Σ΄ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης  (1974 μέχρι σήμερα), τα δύο κόμματα που  εναλλάσσονται στην εξουσία,  της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας, αντί να ξεριζώσουν τη διαφθορά, όπως επαγγέλονται, την ενισχύουν και εμπλέκονται και τα ίδια σε μεγάλα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα.

Μετά την πτώση των δικτατοριών του  λεγόμενου  “υπαρκτού”  σοσιαλισμού και της Σοβιετικής Ένωσης (1989)  όπως παντού στον κόσμο, επικράτησε και στην Ελλάδα το μοντέλο ενός άκρατου οικονομικού νεο-φιλελευθερισμού,   που είναι υπέρ της πλήρους ιδιωτικοποίησης των πάντων και   της διάλυσης του κοινωνικού κράτους πρόνοιας.  Εκτός απ’ αυτά, το Ελληνικό κράτος  βρέθηκε να χρωστά τεράστια ποσά  σε Έλληνες και ξένους δανειστές.  Σ΄αυτό συνέβαλλε η οικογενειοκρατία, το παραδοσιακό πελατειακό σύστημα καθώς και τα διαπλεκόμενα ιδιωτικά ΜΜΕ, τα οποία εκτός των άλλων οδηγούν στην πολιτική και πολιτιστική εξαχρείωση του Ελληνικού λαού.  Εν τω μεταξύ,  η Αριστερά στην Ελλάδα βρίσκεται σε σύγχυση, ενώ η ιδεολογία της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης έχει αρχίσει πάλι να προπαγανδίζεται ανοιχτά από το Διαδίκτυο και ορισμένα μμε, χωρίς να έχει αληθινή απήχηση στον Ελληνικό λαό.  Με αφορμή, μάλιστα, το κύμα μετανάστευσης από τις  χώρες που πλήττονται από φτώχεια, οικολογική καταστροφή και πόλεμο, έχει παρατηρηθεί η συνεργασία ναζιστών  με το κράτος.

Μετά την Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 21ου αιώνα,

και την αμφισβήτηση

του  αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος,

η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει   την κοινή μοίρα,

 τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα και τις προκλήσεις ,

που αντιμετωπίζουν   όλες οι  ευρωπαϊκές χώρες.

Οι  Έλληνες  , σήμερα,  θεωρούνται ένα σύγχρονο  δημοκρατικό έθνος,

που επηρεάζεται και  εμπνέεται

από  όλα τα δυτικά  πολιτικά , κοινωνικά και πολιτιστικά κινήματα,

 διατηρώντας  συγχρόνως στην κουλτούρα του

  πολλά  στοιχεία

του  ανατολικού του

 χαρακτήρα.

Καπετάν Ένας

                                                                                                    Αθήνα, 2011

_______________________________________________________________

 Και εδώ ακριβώς τελειώνει η πρώτη πειραματική περίοδος του μικρού μου μπλογκ.  Θα μείνω μερικές μέρες στο διαδίκτυο,μετά θα την κάνω και, αν όλα πάνε καλά, θα επανέλθω, αλλά  μετά από μήνες ή ίσως μετά  από ένα ή δύο χρόνια. Ευχαριστώ όλους όσους είχαν την υπομονή και το κουράγιο να διαβάσουν τα διάφορα , που έγραψα, και συγγνώμη που δεν πρόλαβα να εκθέσω καμιά από τις ουτοπίες μου, που για κείνες ονόμασα το μπλογκ  “Ρεπορτάζ από την Ουτοπία“.  Και σας διαβεβαιώ, έχω μπόλικες   στο μυαλό και τις σημειώσεις μου. Δεν πειράζει, όμως, τα υπόλοιπα την επόμενη περίοδο, μετά από μερικά τέρμινα,  είτε υπάρχει, είτε δεν υπάρχει πια ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε.

Οπότε,  Δύτη, Ρογήρε, Μπερναρντίνα, Αμπραβανέλ,και Γιάννη Κ. Τυφλέ, Χαζούλη,  Γκρηκτρόιτ,  Μάνια και όλα τα άλλα παιδιά, να είστε καλά και εις το επανιδείν ή μάλλον  το επαναπληκτρολογείν.

Read Full Post »


Φ for Φύγετε

ΣΧΟΛΙΟ  (Ενημέρωση 28 Μαΐου)

Πήγα στο Σύνταγμα. Και άλλαξα γνώμη. Αυτό που θέλησα να προπαγανδίσω με την αργοπορημένη μου προκήρυξη, γίνεται εκεί σιγά-σιγά.

Υπάρχουν δύο πόλοι. Ένας κοντά στον Άγνωστο στρατιώτη, που είναι πασιφανώς, αλλά όχι ανοιχτά, νεο-ναζί. Είναι λίγοι, με μαύρες φανέλες και σήματα στρατιωτικά και γαλανόλευκες και μαζί τους κάτι κυριούλες χουντικές, που φωνάζουν -Όχι κόμματα, δε θέλουμε να μας καπελώσει η πολιτική , όλοι Έλληνες κλπ.

Και είναι και ο κόσμος της ανοιχτής συνέλευσης, κάτω στη πλατεία. Πολύς κόσμος. Χτές ήταν ίσως χίλιοι πεντακόσιοι που παρακολουθούσαν, χώρια οι περιφερόμενοι, που ήταν  πολλές χιλιάδες.

Νομίζω, οτι το κλίμα -Όχι κόμματα, όχι συνδικάτα θα σπάσει, ήδη έχει σπάσει, και γι αυτό πρέπει όλοι να πάμε κάτω.

Η απουσία των αριστερών κομμάτων εμφανής, με εξαίρεση κάποιους εξωκοινοβουλευτικούς που εμφανίστηκαν στη συνέλευση,  χωρίς να δηλώσουν πολιτική ταυτότητα, που όμως ένας έμπειρος παρατηρητής, απ΄ αυτά που έλεγαν, θα μπορούσε εύκολα να τους κατατάξει τους μεν στους Τροτσκιστές ,τους δε στους Μαοϊκούς.Αν και πρέπει να υπήρχαν και πολλοί ανοργάνωτοι  (ή ινκόγκνιτο)  από ΚΚΕ και Συνασπισμό.

Οι πιτσιρικάδες με τα ράστα, και οι  φέις μπουκ λάιφ στάιλ δε λείψανε, αλλά δεν ξέρω τι καταλάβανε. Σίγουρα κάποιοι δεν πρόσεξαν, πως το σύνθημα για Αληθινή δημοκρατία άλλαξε σε Άμεση δημοκρατία με την παρέμβαση του …Βότση.

Πάντως, το κλίμα  στη Συνέλευση, αν και κάπως αδιαμόρφωτο και ρευστό, είταν αυθεντικά εξεγερσιακό.  Συμπέρασμα:

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

ΟΛΟΙ ΑΓΑΝΑΧΤΙΣΜΕΝΟΙ- ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ.

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος. 

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.
Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.
Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.
Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.
Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται.
Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!
ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!
_____________________________________________________________

 ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΙΟ   (ενημερωμένο  την 26/5/11)

Αυτή είναι από μια προκύρηξη που είχα συντάξει επί Ταχρίρ, και τη δημοσίευσα πριν λίγο, μετά  τα γεγονότα της Ισπανίας, κυρίως αντιδρώντας στην αδράνεια της αριστεράς.

Ο χρόνος με πρόλαβε, και αποδείχτηκε κακό το timing  για το όλο εγχείρημα.  Δε θα το κατεβάσω το άρθρο,έτσι κι αλλιώς  το μπλογκ  μου γράφει στην επικεφαλίδα του: ” Γράμματα από την Ουτοπία”.

Πάντως το περίεργο είναι οτι η  (όποια) αριστερά, ακόμα και οι α/α, δεν κάνουν τίποτα.  ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ. Ελπίζω να αλλάξει αυτό σύντομα. Γιατί  χωρίς τον κόσμο της αριστεράς δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει τίποτα σοβαρό.

Οι  συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, είναι μεν θετικό φαινόμενο, αλλά από μόνο του δε λέει τίποτα.  Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΗΓΑΙΑ, ΟΣΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Όμως, η  όλη ατμόσφαιρα -χωρίς κόμματα, χωρίς…πολιτική, χωρίς συνδικάτα, “όλοι Έλληνες” – θυμίζει ακροδεξιούς.  Και αυτοί μάλλον επωφελούνται  (αν και κάποιοι από αυτούς έφαγαν γιούχα στο Σύνταγμα, αλλά  επίσης  και κάποιος με …κόκκινη σημαία).Και οπτικά δηλαδή δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες συγκεντρώσεις.ΜΟΙΑΖΕΙ  ΜΕ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΟΥΡΕΨΑΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΙΛΗ.

Μπούρδες ακούστηκαν πολλές εκεί, (δεν μπορώ να πάω, τους άκουσα στον Ζούγκλα).   Κάποιος έλεγε να φύγει o “Τζέφρυ” και οι …Εβραίοι,  άλλος ζήταγε “Εθνική Κυβέρνηση” .  Πολλοί κατηγορούσαν και τους τριακόσιους της Βουλής,  ξεχνώντας,  ότι υπήρξαν και άτομα μέσα εκεί και μέσα στα συνδικάτα, που αγωνιζόντουσαν χρόνια και χρόνια για αυτά που απολάμβαναν οι “αγανακτισμένοι”  και που τώρα βλέπουν να τους τα παίρνουν πίσω. Βέβαια, είναι και κάποιοι συνειδητοποιημένοι, που ξέρουν, οτι το θέμα δεν είναι οι τριακόσιοι, αλλά το οικονομικό σύστημα που η πλειοφηφία τους  υπηρετεί. Άλλοι, βεβαίως, απλώς κατεβήκανε. Και είναι και η συνέλευση, όπου μπορεί κανείς να πεί την άποψή του.

Νομίζω,  οτι πρέπει να κατεβούμε όλοι κάτω, αλλά σαν άνθρωποι, όχι σα χουνταίοι:  Με τα  σωματεία μας,  και πανώ, πλακάτ και προκηρύξεις. ΜΕ ΙΔΕΕΣ,  ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΕ ΑΙΤΗΜΑΤΑ. Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς, οι πολιτικοποιημένοι,  θα το κάνουν οι “απολίτικοι”,  δηλαδή οι ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ.

Βέβαια,  πολλά στοιχεία της στρατηγικής των αγανακτισμένων (όχι μπάχαλα και προκλήσεις, κ.ά) είναι σωστά, και τα είχα συμπεριλάβει στην “ουτοπική ” μου πρόταση . Πάντως έμαθα και κάτι άλλο:  Ουτοπία είναι ένα  όνειρο με κακό timing.

Όμως, δυστυχώς, και στο Σύνταγμα, ο αποκλεισμός δεν αποφεύχθηκε.  Μόνο που τώρα, δεν είταν οι μπάχαλοι αναρχικοί που νομίζουν, ότι έχουν πιάσει τον πάπα από τα αρχίδια και αποκλείουν τους “νοικοκυραίους”,  αλλά είταν οι  “απολίτικοι”,  που αποκλείουν την …πολιτική. Θα υπάρξει συνέχεια, όμως, αν κινητοποιηθεί ο πολύς αριστερός κόσμος,ακόμα και χωρίς τις ηγεσίες και τους καπελωμένους συνδικαλιστές.Και βέβαια με συγκεκριμένα αιτήματα. Όπως:

ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ  ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΠΕΧΘΟΥΣ   ΧΡΕΟΥΣ,  ΤΩΡΑ.

Έτσι έκανε η Αργεντινή, έτσι θα κάνουμε  και μεις

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ   ΚΑΙ   ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ  ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ.

Έτσι έκανε η Ισλανδία, έτσι θα κάνουμε και μεις.

_______________________________________________________________________

ΚΑΙ  ΟΛΗ Η  ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ:

ΟΙ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ  ΤΗΣ  ΟΡΓΗΣ

Από τότε, που εμείς, ο Ελληνικός λαός, πληροφορηθήκαμε από τους ίδιους ανθρώπους που μας χρεώσανε 400.000.000.000 Ευρώ, ότι ήρθε η ώρα να μας κλέψουν κι άλλο, και τα λεφτά από τη δουλειά μας να τα δώσουν στους ξένους και Έλληνες  επενδυτές-γκάνγκστερ, έχει κορυφωθεί η οργή όλων μας, που, στερημένοι από κάθε αξιοπρέπεια ελεύθερου πολίτη,  βλέπουμε ένα μαύρο μέλλον μπροστά μας.

ΤΙ  ΚΑΝΟΥΜΕ  ΟΜΩΣ;

Όχι πολλά.  Μαζικές  πορείες μόνο κανά  δυο και κάποιες τζούφιες μονοήμερες απεργίες, που ακόμα κι αυτές,  για μας, που είμαστε  μισθωτοί, είναι μια μεγάλη θυσία.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Πολλά.  Ας αρχίσουμε, όμως από ένα:

Μαζική συμμετοχή στις Παρασκευές της Οργής

Κάθε Παρασκευή, μετά τη δουλειά, μετά το σχολείο, τρώμε κάτι, κανονίζουμε τα του σπιτιού μας και άλλες εκκρεμότητες, και βουρ για το Κέντρο.  Προπύλαια ή Σύνταγμα.  ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.  Ούτε σινεμά, ούτε καφενείο, ούτε σουβλατζίδικο.

Πως μπορείς να διασκεδάζεις αμέριμνος (και με τι λεφτά;), όταν την ίδια στιγμή σε κλέβουν ασύστολα ; Για αυτό:  Τις μπύρες, τον καφέ ή τα σάντουιτς στο χέρι και φύγαμε.  Και παίρνουμε μαζί, ότι έχουμε. 

Τεντζερέδες, καπάκια,κουτάλες. Και όργανα. Και ταμπούρλα.

Τρουμπέτες  ή τουμπελέκια, σφυρίχτρες ή βουβουζέλες.

 Και κυρίως  τη φωνή μας.

ΚΑΙ  ΖΗΤΑΜΕ:

ΜΟΝΟΜΕΡΗ  ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΠΑΧΘΟΥΣ   ΧΡΕΟΥΣ,  ΤΩΡΑ.

Έτσι έκανε η Αργεντινή, έτσι θα κάνουμε  και μεις

ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ:

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ   ΚΑΙ   ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ  ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ.

Έτσι έκανε η Ισλανδία, έτσι θα κάνουμε και μεις.

Αν όχι αυτή τη Παρασκευή, τότε την άλλη, κι αν όχι, την παράλλη.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος και δεν υπάρχει άλλος χρόνος.

Οργανώσεις, συνδικάτα και κόμματα!  Τέρμα τα λόγια.  Άνεργοι, απολυμένοι, ημι-απασχολούμενοι, χρεωμένοι, νέοι χωρίς μέλλον!  Μανάδες και παιδιά, φοιτητές και μαθητές,   γιαγιάδες και συνταξιούχοι!  Σηκωθείτε  από το χαζοκούτι και ξεσηκωθείτε.  Κλείστε τα παράθυρα της TV και ανοίξτε τις πόρτες των σπιτιών σας.  Ελάτε μαζί μας.

-ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ

-ΟΛΟΥΣ  ΜΑΖΙ  ΜΑΣ ΚΛΕΨΑΝΕ

-ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΞΟΥΜΕ.

ΟΛΟΙ   ΣΤΙΣ   ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

(*Θα είναι μόνο η αρχή)

Κ1

_____________________________________________________________________

Ο-Π  for Παρασκευες της Οργής

_____________________________________________________________

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Και να γεμίσει η Αθήνα ένα νέο σύνθημα:  “Φ  for Φύγετε.”

_____________________________________________________

Το παλιό μου σχόλιο:

Πάντα ήμουνα κατά του θυμού.  Γνωρίζω, ότι στον πόλεμο δεν νικάει ο θυμωμένος.  Ακόμα και ο πιο άσχετος σαμουράι ήξερε,  ότι τον πολεμιστή τον σκοτώνει ο θυμός του.  Και όλοι ξέρουμε  πόσο κακό φέρνει ο τυφλή οργή, που σπρώχνει τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα εχθρικά  προς τον ίδιο τους τον εαυτό.

Από την άλλη μεριά, η οργή υπάρχει.  Και δεν είναι σωστό να καταπιέζεται, ή να βγαίνει σαν ποδοσφαιρικός μπαχαλο-χουλιγκανισμός ή σαν βία εναντίον του ασθενέστερου διπλανού μας, Έλληνα ή ξένου.  Πιο καλά είναι να εκφράζεται οργανωμένα. Και προκειμένου να συσσωρεύεται  και να κάνει το καζάνι να εκρήγνυται με άσχετες αφορμές, καλύτερα να χρησιμοποιηθεί σα  μια δύναμη,  που θα  σπρώξει το τραίνο της  Ιστορίας μπροστά.

Είναι μία πρόταση  δική μου, που δεν βγήκε μέσα από παραταξιακές διαδικασίες, μια που εκτός από το σωματείο μου, δεν δραστηριοποιούμαι αλλού.  Την είχα συντάξει πριν από δυο μήνες, αλλά τώρα με τα γεγονότα της Ισπανίας, επίσπευσα το ποστάρισμά της στο μπλογκ μου.  Βεβαίως για να υλοποιηθεί ,  εγώ κι οι φίλοι μου δεν είμαστε αρκετοί,  θα πρέπει να υιοθετηθεί  από άλλους μπλόγκερ και κυρίως από άλλες οργανώσεις,συλλόγους,σχολεία, σωματεία, παρατάξεις και συλλογικότητες.  Αφορά πραγματικά  όλους και έχει αυτό το νόημα:

Στην αρχή,  χωρίς πολύ κόσμο, μετά με περισσότερο κόσμο, και μετά με όλο τον κόσμο.  Χωρίς μπάχαλα και προκλήσεις.   Σ’ αυτή τη φάση το πλήθος είναι η δύναμή μας. Για να έρθουν πραγματικά όλοι. Γι αυτό θα πρέπει να λειτουργήσουμε χωρίς αποκλεισμούς και διαχωρισμούς  και λάιφ-στάιλ.  Και με ελευθερία και με οργάνωση.  Και αυτόνομα,  και με πανώ .  (Φυσικά, οι διάφοροι νεο-ναζί και άλλοι περίεργοι,  θα   αποκλειστούν). Στην αρχή στα Προπύλαια που υπάρχει το άσυλο, μετά κι αλλού. Να γίνει συνήθεια  και πόλος συσπείρωσης για όλους.  Στην αρχή  μόνο Παρασκευές, μετά όλο το Σαββατοκύριακο,  μετά συνεχώς.   Και είπαμε,  αυτό θα είναι μόνο η αρχή.

Read Full Post »

Αγαπητοί φίλοι,

Ήθελα να συνοδεύσω την τρίτη,  πειραματική μου παρουσία   στο Διαδίκτυο με μια έκπληξη,  αλλά πρόλαβε και με μαρτύρησε η επικεφαλίδα.  Παρόλα αυτά,  επιτρέψτε μου , να σας χαιρετίσω Κινέζικα.

Όχι, όχι έτσι, εννοώ με τον παραδοσιακό  κινέζικο τρόπο:   Η δεξιά γροθιά σηκώνεται και την ίδια στιγμή η αριστερή παλάμη έρχεται από πάνω , την καλύπτει ευγενικά και της δίνει μιαν αδιόρατη κλίση προς τη γη:

Κάπως έτσι.  Οι τέσσερις σημαίες στη πλάτη του δήθεν ηθοποιού της Όπερας  του Πεκίνου, που υποτίθεται , ότι παίζει κάποιο ρόλο στρατηγού, δεν μού χρειάζονται.  Ούτε το χαμόγελο, εδώ είναι Μπαλκάνια,  δε χαμογελάμε με το στανιό.  Ούτε θα επιμείνω στις διαφορετικές παραλλαγές της υπόκλισης, της οποίας το βάθος   καθοριζόταν  ανάλογα με την κοινωνική θέση αυτού που  χαιρετά, σε σχέση με αυτόν που τον χαιρετάνε.  Αυτές τις παλαιοντολογίες και  στην Κίνα, τις θυμούνται μόνο  όταν τις βλέπουν στο θέατρο ή το σινεμά.

ΛΟΙΠΟΝ,  ΓΙΑΤΙ  ΚΙΝΕΖΙΚΑ;

Πραγματικά,  γιατί κάποιος,  και μάλιστα αριστερός, θα θεωρούσε πιο ενδιαφέροντα  το χαιρετισμό των μανδαρίνων από έναν  καθιερωμένο αγωνιστικό χαιρετισμό;   Αρχικά,  επιστρατεύοντας την   για χρόνια υποτιμημένη Μοραΐτική μου καχυποψία,   αλλά και την κοινή λογική  (που δεν είναι τόσο κοινή, όσο εμείς, οι κοινοί άνθρωποι νομίζουμε),  θα απαντούσα κάπως  έτσι:

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤΗΣ  ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΗΥΔΗΣΜΕΝΟΣ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ:

– Βρε σεις, πόσο κράτησε στην Κίνα, (για να μην αναφέρουμε την Πολωνία, την Ρουμανία και βέβαια τη Σοβιετία) η σηκωμένη γροθιά σαν επίσημος χαιρετισμός;  Τέσσερις  δεκαετίες.  Για πόσο καιρό οι Κινέζοι μανδαρίνοι  χαιρετούσαν με τον  παραδοσιακό  τρόπο;  Πάνω από τρεις  χιλιάδες χρόνια.  Αυτό δε σημαίνει τίποτα;  Και τι είναι  λοιπόν εκκεντρικό;  Η σοφία χιλιετιών ή η δοκησισοφία ορισμένων από μας, που νομίσαμε, ότι είναι δυνατόν  τόσο εύκολα  ένας εντελώς καινούριος κόσμος να γεννηθεί από τον παλιό;

Θα μου πείτε,  πολλά πράγματα γινόντουσαν για χιλιάδες χρόνια και μετά έπαψαν να γίνονται, γιατί ήταν απάνθρωπα,  ή ανήθικα,  ή λάθος,  ή τόσο αδύναμα, που αντικαταστάθηκαν από άλλα, δυνατότερα.  Λυπάμαι, αλλά και η σηκωμένη γροθιά έχει επίσης τελειώσει.  Τουλάχιστον σαν σύμβολο κάποιας υποτιθέμενης προλεταριακής εξουσίας, ας πούμε  ενός προσκοπικού πιονιέρικου υποχρεωτικού χαιρετισμού. ( Ο Τζίμης Πανούσης έχει ηχογραφήσει μια σχετική παρλάτα, με τίτλο Σοσιαλιστικός Σουρεαλισμός).

Δε θα διαφωνήσω στο ότι  και ο παλιός Κινέζικος χαιρετισμός είναι σχεδόν παρελθόν.  Και λέω σχεδόν, γιατί  ακόμα διατηρείται  ατόφιος στο Κουγκ φου και τις άλλες  πολεμικές τέχνες.  Και έτσι πλησιάζω, πολύ  αργά,  αλλά σταθερά στο θέμα μας,  που είναι η ενότητα της Αριστεράς.

ΤΙ  ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ Ο  ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ;

Σημαίνει,  ότι το γίν, η θηλυκή αρχή περιβάλλει το γιανγκ, την αρσενική, και η ενότητα αυτή είναι η αληθινή δύναμη.  Πιο  απλά , το χαρτί νικάει την πέτρα,   η τεχνική νικάει τη δύναμη, οι ιδέες νικάνε την ύλη.  Και αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής,  σε επίπεδο μονομαχίας ή σε επίπεδο μάχης ή πολέμου ή εξωτερικής πολιτικής.

Αν  όλες οι συγκρούσεις γινόντουσαν κατά μέτωπο θα νικούσαν πάντα οι δυνατότεροι.   Δεν είμαστε,  όμως πάντα  εμείς οι δυνατότεροι.  Γι αυτό, λοιπόν υπάρχει η στρατηγική,  με την οποία στην καλύτερη περίπτωση,    χρησιμοποιούμε την δύναμη του αντίπαλου προς όφελός μας.   Ο Σουν τζού τα ‘χει γράψει όλα αυτά με λεπτομέρειες.   Σε ακραίες περιπτώσεις μονομαχίας,  ο γνώστης της πολεμικής τέχνης θα κάνει τον αντίπαλο να σκοτωθεί από το ίδιο του το σπαθί  (τότε, μάλιστα, λένε οι  βουδιστές,  δεν παίρνει  το κάρμα του φόνου στο λαιμό του, αλλά αυτά εμάς εδώ δεν μας αφορούν).

Να ένα παράδειγμα από τις πολεμικές τέχνες.  Στο επόμενο βίντεο , ο ιδρυτής του Αικίντο, ο  Μοριχέι Ουεσίμπα, δείχνει μερικά κάτα,  φόρμες δηλαδή,  που φαίνεται, πως αντί να κοντράρει  τους  δυνατότερους και νεότερους του αντιπάλους,  απορροφά την επίθεσή τους και τους κάνει να πέφτουν από τη δική τους δύναμη.

Βεβαια,  δεν εκτιμούσαν μόνο οι Γιαπωνέζοι την αξία της στρατηγικής.  Για παράδειγμα οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες,  ποτέ δεν είχαν παρατάξει σε μάχη περισσότερο από το μισό στράτευμα σε αριθμό οπλιτών, από όσο είχε ο αντίπαλος.  Και δεν ξέρω, αν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς,  ότι η σωτηρία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,  στηρίχτηκε λιγότερο στην πολεμική της δύναμη και περισσότερο στην αριστοτεχνική της υψηλή στρατηγική.

Οι Ρωμαίοι το ίδιο.   Στον Αστερίξ  βρίσκει κανείς πολλές αυθεντικές λεπτομέρειες της ζωής των Γαλατών, που ο Γκοσινί τις έχει εμπνευστεί  από  τον Καίσαρα ή τον Πολύβιο.  Ακόμα και η αρχή, «Όλη η Γαλατία ….κλπ» είναι παρωδία της πρώτης φράσης του De Bello Galico:  Omnia Gallia est… Στα σημεία, όμως, του κόμιξ, που παρουσιάζονται μάχες, δίνεται μια ακριβώς αντίθετη εικόνα αυτού που γινόταν πραγματικά.   Οι Γαλάτες, όντως,  έτσι πολεμούσαν:

αστερικιος

Ορμούσαν με αλαλαγμούς και εκκωφαντικούς ήχους σάλπιγγας ( πρέπει να τις φανταστούμε σαν εκατοντάδες βουβουζέλες να μουγκανίζουν όλες μαζί) μέσα σε ένα αμόκ πολεμικής ορμής.  Με μια διαφορά.   Εκείνοι ήταν  αναρίθμητα πλήθη, ενώ οι Ρωμαίοι ήταν συνήθως πολύ λιγότεροι.  Ένας ρωμαϊκός  στρατός 60.000, ήταν πολύ μεγάλος, βέβαια, για εκείνη την εποχή, όμως,  κατέλαβε μια περιοχή που ζούσαν εκατομμύρια  εχθρικοί Κέλτες.  Ο Καίσαρας  δεν νίκησε μόνο με  τις λεγεώνες,  αλλά με το προσωπικό του  στρατηγικό  ταλέντο .

Οι ποιητές,  που ξέρουν να διακρίνουν το ουσιώδες,  κάτι τέτοια δεν τους ξεφεύγουν. Την Τροία δεν την πήρε ο σούπερ στάρ, ο Αχιλλέας,  αλλά ο  πονηρός επτανήσιος  Οδυσσέας.  Στο τέλος της  Μαχαμπαράτα  ο Μπίμα νικάει σε μονομαχία τον τρομερό Ντουριόντανα, όχι επειδή είναι δυνατός,  αλλά επειδή είναι πανούργος και του τσακίζει την κνήμη με το ρόπαλο, πράγμα που εκείνος δεν το περίμενε, γιατί η πράξη αυτή ήταν ενάντια στους κανονισμούς.

mpima

Ο Μπίμα κι ο Ντουριόντανα  από την παράσταση του Μπρουκ

ΕΝΤΑΞΕΙ,  ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ  ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ.  ΛΟΙΠΟΝ;

Πραγματικά, θα μπορούσε να πει  κανείς,   αυτά είναι πράγματα γνωστά.  Τι σχέση έχουν με το ζήτημά μας,  και την ενότητα του λαϊκού  κινήματος στην Ελλάδα;

Μπορεί, όντως, να ακούγονται  σχολικά , όμως, στα ζητήματα των μακροπρόθεσμων  ή των άμεσων  στόχων, όσο και των τακτικών ελιγμών , η αριστερά είναι ακόμα στο νηπιαγωγείο.  ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ, που μάλιστα σ’ όλη την ιστορία του λαϊκού κινήματος, ήταν το κύριό της χαρακτηριστικό. Ποιο; Ακριβώς αυτό, που υπαινίσσεται ο κινέζικος χαιρετισμός:  Η ιδέα,   το χαρτί,  η θεωρία, το όραμα.  Αυτά, τα άυλα, είναι τα δυνατά σημεία σε κάθε αναμέτρηση και αυτά κρίνουν τον πόλεμο και όχι π.χ. η μικρή ή η μεγάλη εκλογική δύναμη και τα ποσοστά.

Είδαμε το 18% των δημοσκοπήσεων του Σύριζα  να κατεβαίνει στο 2%.  Αυτό που δεν είδαμε ήταν  τι ακριβώς θέλει ο Σύριζα.   Έγιναν διάφορες διασπάσεις και τώρα γίνονται πάλι κάποιες κινήσεις ενότητας.  Ο κόσμος ούτε που πήρε πρέφα το γιατί και το πως.  Φάνηκε μόνον εκ των υστέρων,  ότι η ΔΗ.ΑΡ  είναι πιο διαλλακτική με την κυβέρνηση.  Κατά τα άλλα, το μόνο που ακούγαμε εκείνη την περίοδο, αλλά και τώρα, ήταν ονόματα.  Ονόματα αρχηγών,  ονόματα στελεχών,  φάτσες δυσαρεστημένων,  ομάδες και ομαδούλες,  που  συμφωνούσαν ή διαφωνούσαν μεταξύ τους.  Μία μικροπολιτική και ένα μικρομάνατζμεντ κοινοβουλευτικό. Ένα ασαφές πρόσωπο, που τη μια βγάζει ημερολόγιο με τις φωτιές της εξέγερσης του Δεκέμβρη και από την άλλη στα παράθυρα της TV αφήνεται να διασύρεται από τους ναζι-μπουμπούκους, τους οποίους αντιμετωπίζει με ευγένεια και απολογητικά, σαν να θέλει να μη της κόψει η κοινοβουλευτική μαγιονέζα. Τελικά,  αυτό που δεν ακούσαμε (και δεν ακούμε) είναι το βασικό.  Ποιος είναι ο στόχος  των δυνάμεων της Αριστεράς ( εννοώ της  μή σταλινικής αριστεράς) και ποια στρατηγική έχει για να κερδίσει την ψυχή του κόσμου και δευτερευόντως την ψήφο του.

Στρατηγική.  Να κάτι , που απουσιάζει  από το πολιτικό οπλοστάσιο της αριστεράς σήμερα.  Μάλλον, θα  ‘πρεπε να πούμε,  ότι  πολύ λίγες φορές  η ηγεσία της αριστεράς στην Ελλάδα, κατανόησε πραγματικά τις λεπτές αποχρώσεις,   που απαιτούν  οι ακροβατικοί ελιγμοί της στρατηγικής.  Και για αυτό ακριβώς δεν μπόρεσε να διακρίνει ούτε τους ελιγμούς των άλλων, σε κρίσιμες περιόδους, όπως για παράδειγμα, των Άγγλων και των Ρώσων μετά την Απελευθέρωση του 1944 και στα Δεκεμβριανά.  Η ηγεσία, π.χ. όφειλε να   είχε καταλάβει, ότι σκοπός της  Σοβιετίας ήταν να πουλήσει την Ελλάδα στη Δύση,   ήδη από τον Ιούλη του 1943, όταν ο Στάλιν δεν αντέδρασε, όταν παραχωρήθηκε η διοίκηση του  ΕΛΑΣ στο Βρετανικό στρατηγείο Μέσης Ανατολής (Αν και τότε υπήρξαν κι άλλοι παράγοντες της αποτυχίας και ένας απ’ αυτούς ήταν η παλιά αρρώστια της Ελλάδας, η εξάρτηση από ξένα κέντρα) .

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ  ΚΑΙ  ΣΤΟΧΟΣ

Στην περίπτωσή μας  φαίνεται και κάτι άλλο. Για να έχει κανείς ξεκάθαρη στρατηγική,   προϋποθέτει κι ένα ξεκάθαρο στρατηγικό στόχο.  Αυτός θα καθορίσει τις συμμαχίες, την τακτική, τα συνθήματα.

Το ΚΚΕ για παράδειγμα, έχει ένα υποτίθεται ξεκάθαρο στόχο. Η κοινωνία που ευαγγελίζεται είναι κάποια παραλλαγή των σταλινικών δικτατοριών του υπαρκτού.  Βέβαια δεν το βροντοφωνάζει,  για λόγους …τακτικής. Κανείς δεν θα το ακολουθούσε, άν προέβαλε το σύνθημα , π.χ: …”Εμπρός για μια  Σταλινική Ελλάδα”,  παρόλο που έχουν αποκαταστήσει το Στάλιν.

sTALIN ΕΛΛΑΔΑ

Το ΚΚΕ αν και τον αποκατάστησε πλήρως, δε θα βγάλει ποτέ τέτοια αφίσα. Κορόιδα είναι; (η αφίσα αυτή είναι προβοκατόρικη, την έφτιαξα εγώ).

(Είναι μια μεγάλη αντίφαση αυτή, στα όρια της παράνοιας,  αλλά στο εσωτερικό του κόμματος,  έχουν ένα  στόχο, ένα είδος σταθερότητας,   απατηλής και λανθασμένης, που, υποτίθεται,  τους δίνει κάτι για να κρατηθούν).

Έχει, σήμερα,  ένα σαφή μακροπρόθεσμο στόχο η  “άλλη” αριστερά ;  Η ηγεσία της  μας  καλεί σε έναν αγώνα, που θα είναι μακροχρόνιος και σκληρός.  Γιατί να   ακολουθήσει κανείς το συγκεκριμένο δρόμο, αν δεν  ξέρει  που βγάζει;  Πραγματικά, δεν πρέπει κάποτε να απαντηθούν με κάποια σαφήνεια,  με κάποια καθαρότητα ερωτήματα σαν αυτά;

-Πως θα είναι η Άλλη κοινωνία;

-Θα υπάρχουν κόμματα;

-Θα υπάρχει σύνταγμα;

-Σε πόσες διακριτές Εξουσίες θα στηρίζεται, τρεις,  όπως η νυν, ή  δύο, ή καμμία;

-Η  ελευθεροτυπία θα κατοχυρώνεται;  Και πως;  Όποιος έχει λεφτά θα μπορεί να έχει και εφημερίδα και κανάλι;

-Θα υπάρχει ελεύθερο εμπόριο;

-Θα υπάρχει χρήμα;

-Θα υπάρχει αστυνομία ή λαϊκή πολιτοφυλακή;

-Το προλεταριάτο θα παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην άσκηση της εξουσίας;

-Σε τι διαφέρει η σοσιαλιστική κοινωνία που θέλουμε από το σοσιαλισμό του πρώην  Υπαρκτού.

-Ποια είναι η διαφορά  του «αληθινού» σοσιαλισμού με την Σοσιαλδημοκρατία;

-Μία ενότητα της αριστεράς περιλαμβάνει και το ΚΚΕ;  Ειδικά τώρα που έχει αποκαταστήσει τον Στάλιν;

Πολλές από τις ερωτήσεις αυτές είναι ρητορικές,  όπως η τελευταία. (Πιστεύω ότι, ο τάφος του λαϊκού κινήματος σήμερα είναι να ταυτιστεί με τα απαίσια και εχθρικά με την εργατική τάξη καθεστώτα του Στάλιν και του Κιμ Γιονκγ Ιλ).  Οι άλλες, όμως, είναι αληθινές και εκφράζουν και τη δική μου  μεγάλη  απορία.    Ξέρω, θα μου πείτε – Εεεεε, τώρα, τι ψάχνεις ψύλλο στα άχυρα…Ποιος νοιάζεται για αυτά… Συγνώμη, εγώ νοιάζομαι.  Και ο κοσμάκης, που τώρα δεν νοιάζεται, αν κάποιος του έδινε    όραμα,  θα νοιαζόταν.  Γιατί μπορεί να νομίζει, ότι θέλει άλλα πράγματα, όμως ακριβώς αυτό χρειάζεται:  Το όραμα και την ελπίδα.

Λοιπόν, αν δεν λυθούν  τα  ΠΟΛΥ ΒΑΣΙΚΑ πολιτικά ζητήματα του προσανατολισμού της αριστεράς,  λυπάμαι, αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά.

(Εκεί που κυρίως φαίνεται η έλλειψη στρατηγικής  της ανανεωτικής αριστεράς είναι ο συμπλεγματικός έως χαοτικός τρόπος που χειρίζεται τα εθνικά  και διεθνή  ζητήματα,  αλλά αυτό είναι μια  άλλη πονεμένη  ιστορία.)

* Το παραπάνω κείμενο ας μην εκληφθεί σαν τίποτε παραπάνω από ότι είναι. Μερικές σκέψεις μου,  αλλά  βεβαίως, και  μία πρόσκληση για να συζητήσουμε, άλλη μια φορά, για  κάτι σημαντικό.  Τη φυσιογνωμία της αριστεράς.

Read Full Post »