Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘κρίση’

Έχω την εντύπωση ότι τα παιδιά της πλατείας δεν έχουν συνειδητοποιήσει  τη μεγάλη  σημασία του εγχειρήματος  του Συντάγματος,   σε συμβολικό, αλλά και σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο. Δεν ξέρουν, ότι οι χρηματιστές της Γουώλ Στρήτ,  όλο τον Ιούνη μέχρι και τις 29,  το πρωί πρώτα  ψάχνανε να μάθουν τα  νέα  από το Σύνταγμα και μετά της ισοτιμίες του δολαρίου. Κάποιοι,  ευτυχώς λίγοι, τις τελευταίες μέρες σκέφτονται σοβαρά να  ξεστήσουν και να φύγουν . Για να ξανάρθουν, υποτίθεται το Σεπτέμβρη. Δε μου αρέσει η ιδέα.  Είναι ηττοπαθής λύση.Έτσι  θα φανεί, ότι το κίνημα υποχωρεί, αλλά και ποιος μας λέει ότι το Σεπτέμβρη δε θα έχουν φράξει την τη πλατεία  και δεν την έχουν κάνει Κάστρο του Τακέσι.

  Ο Σουν τζου έχει γράψει:  Να επιτίθεσαι στον εχθρό, όταν είναι απροετοίμαστος, να εμφανίζεσαι εκεί  δεν το περιμένει. Τώρα οι διάφοροι δικοί μας μανδαρίνοι, που έχουν επιφορτιστεί με την ευθύνη της Πλατείας, περιμένουν να διαλυθεί.  Φαντάζεστε πόσο θα σπάσει το ηθικό τους όταν δουν ότι η Πλατεία έχει περισσότερο, πολύ περισσότερο κόσμο; Πως μπορεί να δυναμώσει η πλατεία;  Να μια ιδέα:

ΠΛΑΤΕΙΑ  ΠΑΡΑΛΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Όλο και κάποιος κόσμος θα μείνει στην Αθήνα. Λίγοι θα πάνε μεγάλες διακοπές.  Αντί να φύγουν τα αντίσκηνα  της  Πλατείας, η Πλατεία μετατρέπεται σε “παραλία”  και καλεί όλους, όσοι δεν μπορούν να πάνε διακοπές ή όσους πήγανε τρεις μέρες να κατασκηνώσουν και να περνάνε τουλάχιστον τα απογεύματα και τα βράδια  στο Σύνταγμα. Απλούς ανθρώπους, νέους και παιδιά. Αυτό που χρειάζεται κυρίως είναι νερό. Μάνικες, καταβρεχτήρες , πισίνες για παιδιά και μεγαλύτερα παιδιά, πολλές ξαπλώστρες, σκάμμα, άμμος, εκδηλώσεις, τραγούδι γύρω από τη φωτιά, πάρτι, κλπ. Όλα αυτά συνδυασμένα με τον αντικειμενικό στόχο,  το αντι-μνημόνιο και την πολιτική δράση.Που σημαίνει διαλέξεις προβολές κλπ.

ΠΑΛΙ  ΚΛΕΒΕΙΣ, ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ!

Ίσως επειδή έχω ταλέντο. Εντάξει. Έχει ξαναγίνει.  Με πιο γκλαμουράτη μορφή.(Καί καλά γκλαμουράτη, λέμε τώρα, για τους βόρειους).  Και περισσότερο  χρήμα. Και όχι στη χειρότερη τσιμεντούπολη,  αλλά στην ωραιότερη πόλη της Ευρώπης.

Ο Δήμος του Παρισιού πριν μερικά χρόνια αποφάσισε να κάνει κάτι για όσους δεν μπορούσαν να πάνε διακοπές. Κι έκανε αυτό.Την παραλία του Παρισιού, 20 ιούλη-20 αυγούστου. Έχω πάει.  Για μας, που φτάνουμε στη θάλασσα με το λεωφορείο της γραμμής,  είναι αστεία πράματα. Αλλά οι Γάλλοι, πού να τρέχουν στη Νορμανδία, γουστάρανε.  Ιδού, για να παίρνουμε ιδέες για Σύνταγμα. Βέβαια,  έχουν το ποτάμι. Αλλά ούτε εκεί μπορείς να κολυμπήσεις. Βέβαια,  έχουν  κυρίως το Παρίσι.

Η πρόταση Παραλία  Συντάγματος  δεν είναι ίδιας φύσεως. Σιγά, Κρουαζέτ δεν πρόκειται να γίνει, άλλωστε είναι κυρίως μια πολιτική πρόταση. Πάντως έχετε υπόψη, ότι στην αρχή, ούτε και στο Παρίσι περίμεναν να λειτουργήσει, και έγινε, από κόσμο, της κακομοίρας.

Σε μας θα είναι πιο λαϊκό, και μπορεί να έρχεται κανείς και το απόγευμα και το βραδάκι, ακόμα και μετά τη βόλτα με το μηχανάκι στη θάλασσα. Και όχι μόνο οι γνωστοί ύποπτοι, αλλά και ο κοσμάκης και κυρίως η νεολαία κι η πιτσιρικαρία.  Σαγιονάρες, πετσέτες , βερμούδες και Σύνταγμα.  Και καθημερινές, με το μετρό. Και Έλληνες και ξένοι με τα παιδιά τους.  Κυρίως χρειάζεται νερό.

Πολύ νερό.

Πάρα πολύ νερό.

Να βρέχεσαι και με τα ρούχα. Δούλευα στο Παρίσι τις αποφράδες μέρες του καλοκαιριού 2003, με τον μεγάλο καύσωνα.  Μαρτύριο.Όχι μόνο ζέστη αλλά και υγρασία και κυρίως Γάλλοι ασυνήθιστοι. Τι να τα παίζουν τα αιρκοντίσιον, τι να σταματάει το ρεύμα σε ολόκληρες περιοχές λόγω υπερφόρτωσης, και το χειρότερο, έκανα  με μερικούς φίλους από Ελλάδα τη διαδρομή Μάρν λα Βαλέ- Παρίσι με το RER, ε,  λοιπόν, όσο ήταν εκτός σήραγγας το τραίνο (γυάλινο βαγόνι,  χωρίς αιρκοντίσιον, ούτε παράθυρα -κάτι χαραμάδες- και έξω ο ήλιος κατακούτελα), νόμισα , ότι ήμουνα στη κόλαση. Ήταν τότε που πεθάνανε χιλιάδες. Το μόνο που ήθελες εκείνη τη στιγμή, ήταν αυτά τα μπρουμιζατέρ, που βρεχόσουνα με τα ρούχα. Εδώ, στο Σύνταγμα, και μπόλικες μάνικες, και ντους,  μια χαρά είναι.

Επίσης αρκετές ξαπλώστρες.  Τις τσιγγάνικες, τις άσπρες, τις φτηνές. Και ομπρέλες. Από το Πράκτικερ, τις πετάς μετά.  Είναι και στέιτμεντ.  Για τις χαμένες μας διακοπές:

Φέτος διακοπές στο Σύνταγμα, του χρόνου, θα έρθουμε στις πισίνες σας.

Και γιατί όχι; Άμμο.

Οι Γάλλοι φτιάξανε μπουλοδρόμιο:

Και σκάμμα:

Και γιατί όχι μπητς βόλεϊ ή τένις.  Εκείνοι δεν κινδυνεύουν να βγει από την εκλεκτικιστική αρχιτεκτονική τούρτα ,δηλαδή  το υπερβολικό, αλλά ένδοξο  Δημαρχείο τους, να τους κράξει ο Δήμαρχος, μια που αυτός τα πληρώνει.

Βέβαια  έχουν κάπου μια ψιλοπισίνα.  Ελάχιστοι πήγαιναν. Το Σύνταγμα μπορεί να έχει μικρές για τα παιδιά και μεγαλύτερες για μεγαλύτερα παιδιά.  Βρίσκεις με 100 ευρώ. Και βέβαια μουσικές, ρέιβ πάρτυ, κιθάρες κρουστά…

…ή απλώς (για το δεκαπενταύγουστο), ήρεμη ακρόαση καλής μουσικής στην ήρεμη κι έρημη -μέχρι το Σεπτέμβρη- Αθήνα, σαν να λέμε adagio con bouyéloma, ma non troppo. Και σκηνές, κι άλλες σκηνές, και νυχτερινές συζητήσεις και καμάκι. Και χορός τη νύχτα. ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Κανονικά.

ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ Η ΠΛΑΤΕΙΑ!!!

_____________________________________________________

Αυτή είναι η πρότασή μου, εκτός από το μπλόγκ μου, τη διακινώ  και μέσα στην οργάνωσή μου, που περιλαμβάνει εμένα, που είμαι ο αρχηγός και  επίσης εμένα, που είμαι και ο  μοναδικός οπαδός. (Όχι πάντα, δεν με ακολουθώ τυφλά). Την προτείνω  εκ του μακρόθεν βέβαια,και αυτό  που  μπορώ να κάνω, είναι να τη στείλω στο σάιτ του Συντάγματος και ελπίζω να υιοθετηθεί. Σ’ αυτή την περίπτωση θα αποσείσω από πάνω μου κάποιες από τις ενοχές που έχω, επειδή σ’ όλη αυτή την περίοδο δεν θα είμαι εδώ . Οπότε, άλλη μια φορά, μάγκες και μάγκισσες, εις το επαναπληκτρολογείν και Καλή αντάμωση στα Γουναράδικα. Ή Καλή αντάμωση στα σφουγγαράδικα, αναλόγως, που πάει ο καθένας.

Read Full Post »


Φ for Φύγετε

ΣΧΟΛΙΟ  (Ενημέρωση 28 Μαΐου)

Πήγα στο Σύνταγμα. Και άλλαξα γνώμη. Αυτό που θέλησα να προπαγανδίσω με την αργοπορημένη μου προκήρυξη, γίνεται εκεί σιγά-σιγά.

Υπάρχουν δύο πόλοι. Ένας κοντά στον Άγνωστο στρατιώτη, που είναι πασιφανώς, αλλά όχι ανοιχτά, νεο-ναζί. Είναι λίγοι, με μαύρες φανέλες και σήματα στρατιωτικά και γαλανόλευκες και μαζί τους κάτι κυριούλες χουντικές, που φωνάζουν -Όχι κόμματα, δε θέλουμε να μας καπελώσει η πολιτική , όλοι Έλληνες κλπ.

Και είναι και ο κόσμος της ανοιχτής συνέλευσης, κάτω στη πλατεία. Πολύς κόσμος. Χτές ήταν ίσως χίλιοι πεντακόσιοι που παρακολουθούσαν, χώρια οι περιφερόμενοι, που ήταν  πολλές χιλιάδες.

Νομίζω, οτι το κλίμα -Όχι κόμματα, όχι συνδικάτα θα σπάσει, ήδη έχει σπάσει, και γι αυτό πρέπει όλοι να πάμε κάτω.

Η απουσία των αριστερών κομμάτων εμφανής, με εξαίρεση κάποιους εξωκοινοβουλευτικούς που εμφανίστηκαν στη συνέλευση,  χωρίς να δηλώσουν πολιτική ταυτότητα, που όμως ένας έμπειρος παρατηρητής, απ΄ αυτά που έλεγαν, θα μπορούσε εύκολα να τους κατατάξει τους μεν στους Τροτσκιστές ,τους δε στους Μαοϊκούς.Αν και πρέπει να υπήρχαν και πολλοί ανοργάνωτοι  (ή ινκόγκνιτο)  από ΚΚΕ και Συνασπισμό.

Οι πιτσιρικάδες με τα ράστα, και οι  φέις μπουκ λάιφ στάιλ δε λείψανε, αλλά δεν ξέρω τι καταλάβανε. Σίγουρα κάποιοι δεν πρόσεξαν, πως το σύνθημα για Αληθινή δημοκρατία άλλαξε σε Άμεση δημοκρατία με την παρέμβαση του …Βότση.

Πάντως, το κλίμα  στη Συνέλευση, αν και κάπως αδιαμόρφωτο και ρευστό, είταν αυθεντικά εξεγερσιακό.  Συμπέρασμα:

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

ΟΛΟΙ ΑΓΑΝΑΧΤΙΣΜΕΝΟΙ- ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ.

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

Ψήφισμα Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος. 

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.
Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.
Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.
Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.
Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται.
Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!
ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!
_____________________________________________________________

 ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΙΟ   (ενημερωμένο  την 26/5/11)

Αυτή είναι από μια προκύρηξη που είχα συντάξει επί Ταχρίρ, και τη δημοσίευσα πριν λίγο, μετά  τα γεγονότα της Ισπανίας, κυρίως αντιδρώντας στην αδράνεια της αριστεράς.

Ο χρόνος με πρόλαβε, και αποδείχτηκε κακό το timing  για το όλο εγχείρημα.  Δε θα το κατεβάσω το άρθρο,έτσι κι αλλιώς  το μπλογκ  μου γράφει στην επικεφαλίδα του: ” Γράμματα από την Ουτοπία”.

Πάντως το περίεργο είναι οτι η  (όποια) αριστερά, ακόμα και οι α/α, δεν κάνουν τίποτα.  ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ. Ελπίζω να αλλάξει αυτό σύντομα. Γιατί  χωρίς τον κόσμο της αριστεράς δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει τίποτα σοβαρό.

Οι  συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, είναι μεν θετικό φαινόμενο, αλλά από μόνο του δε λέει τίποτα.  Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΗΓΑΙΑ, ΟΣΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Όμως, η  όλη ατμόσφαιρα -χωρίς κόμματα, χωρίς…πολιτική, χωρίς συνδικάτα, “όλοι Έλληνες” – θυμίζει ακροδεξιούς.  Και αυτοί μάλλον επωφελούνται  (αν και κάποιοι από αυτούς έφαγαν γιούχα στο Σύνταγμα, αλλά  επίσης  και κάποιος με …κόκκινη σημαία).Και οπτικά δηλαδή δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες συγκεντρώσεις.ΜΟΙΑΖΕΙ  ΜΕ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΟΥΡΕΨΑΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΙΛΗ.

Μπούρδες ακούστηκαν πολλές εκεί, (δεν μπορώ να πάω, τους άκουσα στον Ζούγκλα).   Κάποιος έλεγε να φύγει o “Τζέφρυ” και οι …Εβραίοι,  άλλος ζήταγε “Εθνική Κυβέρνηση” .  Πολλοί κατηγορούσαν και τους τριακόσιους της Βουλής,  ξεχνώντας,  ότι υπήρξαν και άτομα μέσα εκεί και μέσα στα συνδικάτα, που αγωνιζόντουσαν χρόνια και χρόνια για αυτά που απολάμβαναν οι “αγανακτισμένοι”  και που τώρα βλέπουν να τους τα παίρνουν πίσω. Βέβαια, είναι και κάποιοι συνειδητοποιημένοι, που ξέρουν, οτι το θέμα δεν είναι οι τριακόσιοι, αλλά το οικονομικό σύστημα που η πλειοφηφία τους  υπηρετεί. Άλλοι, βεβαίως, απλώς κατεβήκανε. Και είναι και η συνέλευση, όπου μπορεί κανείς να πεί την άποψή του.

Νομίζω,  οτι πρέπει να κατεβούμε όλοι κάτω, αλλά σαν άνθρωποι, όχι σα χουνταίοι:  Με τα  σωματεία μας,  και πανώ, πλακάτ και προκηρύξεις. ΜΕ ΙΔΕΕΣ,  ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΕ ΑΙΤΗΜΑΤΑ. Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς, οι πολιτικοποιημένοι,  θα το κάνουν οι “απολίτικοι”,  δηλαδή οι ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ.

Βέβαια,  πολλά στοιχεία της στρατηγικής των αγανακτισμένων (όχι μπάχαλα και προκλήσεις, κ.ά) είναι σωστά, και τα είχα συμπεριλάβει στην “ουτοπική ” μου πρόταση . Πάντως έμαθα και κάτι άλλο:  Ουτοπία είναι ένα  όνειρο με κακό timing.

Όμως, δυστυχώς, και στο Σύνταγμα, ο αποκλεισμός δεν αποφεύχθηκε.  Μόνο που τώρα, δεν είταν οι μπάχαλοι αναρχικοί που νομίζουν, ότι έχουν πιάσει τον πάπα από τα αρχίδια και αποκλείουν τους “νοικοκυραίους”,  αλλά είταν οι  “απολίτικοι”,  που αποκλείουν την …πολιτική. Θα υπάρξει συνέχεια, όμως, αν κινητοποιηθεί ο πολύς αριστερός κόσμος,ακόμα και χωρίς τις ηγεσίες και τους καπελωμένους συνδικαλιστές.Και βέβαια με συγκεκριμένα αιτήματα. Όπως:

ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ  ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΠΕΧΘΟΥΣ   ΧΡΕΟΥΣ,  ΤΩΡΑ.

Έτσι έκανε η Αργεντινή, έτσι θα κάνουμε  και μεις

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ   ΚΑΙ   ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ  ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ.

Έτσι έκανε η Ισλανδία, έτσι θα κάνουμε και μεις.

_______________________________________________________________________

ΚΑΙ  ΟΛΗ Η  ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ:

ΟΙ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ  ΤΗΣ  ΟΡΓΗΣ

Από τότε, που εμείς, ο Ελληνικός λαός, πληροφορηθήκαμε από τους ίδιους ανθρώπους που μας χρεώσανε 400.000.000.000 Ευρώ, ότι ήρθε η ώρα να μας κλέψουν κι άλλο, και τα λεφτά από τη δουλειά μας να τα δώσουν στους ξένους και Έλληνες  επενδυτές-γκάνγκστερ, έχει κορυφωθεί η οργή όλων μας, που, στερημένοι από κάθε αξιοπρέπεια ελεύθερου πολίτη,  βλέπουμε ένα μαύρο μέλλον μπροστά μας.

ΤΙ  ΚΑΝΟΥΜΕ  ΟΜΩΣ;

Όχι πολλά.  Μαζικές  πορείες μόνο κανά  δυο και κάποιες τζούφιες μονοήμερες απεργίες, που ακόμα κι αυτές,  για μας, που είμαστε  μισθωτοί, είναι μια μεγάλη θυσία.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Πολλά.  Ας αρχίσουμε, όμως από ένα:

Μαζική συμμετοχή στις Παρασκευές της Οργής

Κάθε Παρασκευή, μετά τη δουλειά, μετά το σχολείο, τρώμε κάτι, κανονίζουμε τα του σπιτιού μας και άλλες εκκρεμότητες, και βουρ για το Κέντρο.  Προπύλαια ή Σύνταγμα.  ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.  Ούτε σινεμά, ούτε καφενείο, ούτε σουβλατζίδικο.

Πως μπορείς να διασκεδάζεις αμέριμνος (και με τι λεφτά;), όταν την ίδια στιγμή σε κλέβουν ασύστολα ; Για αυτό:  Τις μπύρες, τον καφέ ή τα σάντουιτς στο χέρι και φύγαμε.  Και παίρνουμε μαζί, ότι έχουμε. 

Τεντζερέδες, καπάκια,κουτάλες. Και όργανα. Και ταμπούρλα.

Τρουμπέτες  ή τουμπελέκια, σφυρίχτρες ή βουβουζέλες.

 Και κυρίως  τη φωνή μας.

ΚΑΙ  ΖΗΤΑΜΕ:

ΜΟΝΟΜΕΡΗ  ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΠΑΧΘΟΥΣ   ΧΡΕΟΥΣ,  ΤΩΡΑ.

Έτσι έκανε η Αργεντινή, έτσι θα κάνουμε  και μεις

ΚΑΙ ΖΗΤΑΜΕ:

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ   ΚΑΙ   ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ  ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ.

Έτσι έκανε η Ισλανδία, έτσι θα κάνουμε και μεις.

Αν όχι αυτή τη Παρασκευή, τότε την άλλη, κι αν όχι, την παράλλη.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος και δεν υπάρχει άλλος χρόνος.

Οργανώσεις, συνδικάτα και κόμματα!  Τέρμα τα λόγια.  Άνεργοι, απολυμένοι, ημι-απασχολούμενοι, χρεωμένοι, νέοι χωρίς μέλλον!  Μανάδες και παιδιά, φοιτητές και μαθητές,   γιαγιάδες και συνταξιούχοι!  Σηκωθείτε  από το χαζοκούτι και ξεσηκωθείτε.  Κλείστε τα παράθυρα της TV και ανοίξτε τις πόρτες των σπιτιών σας.  Ελάτε μαζί μας.

-ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΤΑ ΦΑΓΑΝΕ

-ΟΛΟΥΣ  ΜΑΖΙ  ΜΑΣ ΚΛΕΨΑΝΕ

-ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ  ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΞΟΥΜΕ.

ΟΛΟΙ   ΣΤΙΣ   ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

(*Θα είναι μόνο η αρχή)

Κ1

_____________________________________________________________________

Ο-Π  for Παρασκευες της Οργής

_____________________________________________________________

 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Και να γεμίσει η Αθήνα ένα νέο σύνθημα:  “Φ  for Φύγετε.”

_____________________________________________________

Το παλιό μου σχόλιο:

Πάντα ήμουνα κατά του θυμού.  Γνωρίζω, ότι στον πόλεμο δεν νικάει ο θυμωμένος.  Ακόμα και ο πιο άσχετος σαμουράι ήξερε,  ότι τον πολεμιστή τον σκοτώνει ο θυμός του.  Και όλοι ξέρουμε  πόσο κακό φέρνει ο τυφλή οργή, που σπρώχνει τους ανθρώπους να κάνουν πράγματα εχθρικά  προς τον ίδιο τους τον εαυτό.

Από την άλλη μεριά, η οργή υπάρχει.  Και δεν είναι σωστό να καταπιέζεται, ή να βγαίνει σαν ποδοσφαιρικός μπαχαλο-χουλιγκανισμός ή σαν βία εναντίον του ασθενέστερου διπλανού μας, Έλληνα ή ξένου.  Πιο καλά είναι να εκφράζεται οργανωμένα. Και προκειμένου να συσσωρεύεται  και να κάνει το καζάνι να εκρήγνυται με άσχετες αφορμές, καλύτερα να χρησιμοποιηθεί σα  μια δύναμη,  που θα  σπρώξει το τραίνο της  Ιστορίας μπροστά.

Είναι μία πρόταση  δική μου, που δεν βγήκε μέσα από παραταξιακές διαδικασίες, μια που εκτός από το σωματείο μου, δεν δραστηριοποιούμαι αλλού.  Την είχα συντάξει πριν από δυο μήνες, αλλά τώρα με τα γεγονότα της Ισπανίας, επίσπευσα το ποστάρισμά της στο μπλογκ μου.  Βεβαίως για να υλοποιηθεί ,  εγώ κι οι φίλοι μου δεν είμαστε αρκετοί,  θα πρέπει να υιοθετηθεί  από άλλους μπλόγκερ και κυρίως από άλλες οργανώσεις,συλλόγους,σχολεία, σωματεία, παρατάξεις και συλλογικότητες.  Αφορά πραγματικά  όλους και έχει αυτό το νόημα:

Στην αρχή,  χωρίς πολύ κόσμο, μετά με περισσότερο κόσμο, και μετά με όλο τον κόσμο.  Χωρίς μπάχαλα και προκλήσεις.   Σ’ αυτή τη φάση το πλήθος είναι η δύναμή μας. Για να έρθουν πραγματικά όλοι. Γι αυτό θα πρέπει να λειτουργήσουμε χωρίς αποκλεισμούς και διαχωρισμούς  και λάιφ-στάιλ.  Και με ελευθερία και με οργάνωση.  Και αυτόνομα,  και με πανώ .  (Φυσικά, οι διάφοροι νεο-ναζί και άλλοι περίεργοι,  θα   αποκλειστούν). Στην αρχή στα Προπύλαια που υπάρχει το άσυλο, μετά κι αλλού. Να γίνει συνήθεια  και πόλος συσπείρωσης για όλους.  Στην αρχή  μόνο Παρασκευές, μετά όλο το Σαββατοκύριακο,  μετά συνεχώς.   Και είπαμε,  αυτό θα είναι μόνο η αρχή.

Read Full Post »